로그인Isang mahinang daing ang kumawala sa bibig ko nang subukan kong bumangon mula sa malawak na kama.
Pakiramdam ko ay binaklas at muling binuo ang bawat buto sa katawan ko. Masakit ang pagitan ng mga hita ko, at tila may kakaibang panghihina sa mga tuhod ko—ngunit sa ilalim ng hapding iyon, isang nakakaadik at pamilyar na init ang nananatili sa balat ko. Dumulas ang itim na silk sheet pababa sa dibdib ko, at nang mapatingin ako sa sarili kong balat, bahagyang uminit ang pisngi ko. Punong-puno ng mga sariwa at mamula-mulang marka ng halik at kagat ang leeg, balikat, at ibabaw ng dibdib ko. Walang itinirang bahagi si Damien na hindi niya minarkahan. Napatingin ako sa digital clock sa bedside table. 9:42 PM. Halos tatlong oras na pala ang nakalipas mula nang kumatok ako sa pintong iyon. Marahil ay nagsisimula na ang main program ng engagement party sa grand ballroom sa ibaba. Malamang ay nag-aalboroto na si Marco sa kakahanap sa akin—o mas malamang, nagdiriwang na sila ni Chloe sa pag-aakalang nakakulong na ako sa kama ni Mr. Chavez. Huminga ako nang malalim at iginala ang tingin sa madilim na master bedroom. Walang nakabukas na ilaw maliban sa malambot na sinag ng buwan at kumikinang na city lights ng Maynila na tumatagos sa floor-to-ceiling glass window. At doon, nakatayo si Damien Monteverde. Nakaharap siya sa malawak na bintana, nakatalikod sa akin. Wala siyang pang-itaas; tanging itim na tailored slacks lang ang suot niya na mababa ang pagkakasuot sa kanyang matipunong balakang. Sa kaliwang kamay niya ay may hawak siyang baso ng amber whiskey, habang ang kanan naman ay nakapamulsa. Habang pinagmamasdan ko ang malapad at batak niyang likod—na ngayon ay may mga mapupulang linya ng kalmot mula sa mga kuko ko kanina—biglang natigilan ang paghinga ko. Sa pagtama ng malamlam na liwanag mula sa labas sa bandang kanang balikat niya, malinaw na malinaw ko nang nakita ang markang naaninag ko lang bago ako nakatulog kanina. Isang malalim, mahaba, at bahagyang baku-bakong peklat mula sa saksak ng patalim. Nagsisimula ito malapit sa gilid ng balikat niya at umaabot halos sa ibabaw ng tadyang. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Parang hinigop ang hangin sa buong kwarto nang biglang manumbalik sa alaala ko ang isang gabing matagal ko nang ibinaon sa limot. Limang taon na ang nakalilipas. Nasa kolehiyo pa lang ako noon at pauwi galing sa rest house namin sa Tagaytay nang harangin ng isang itim na van ang sasakyan ko. Limang armadong lalaki ang humila sa akin palabas. Madilim ang paligid at halos mawalan na ako ng malay dahil sa malakas na hampas ng baril sa ulo ko. Akala ko katapusan ko na. Ngunit bago tuluyang pumikit ang mga mata ko, isang matangkad na lalaking nakaitim ang biglang sumugod nang mag-isa laban sa limang kidnappers. Nakita ko kung paano niya ako niyakap nang mahigpit para harangin ang kutsilyong dapat ay itatarak sa dibdib ko. Tumagos ang patalim sa kanang balikat niya. Dumaloy ang mainit niyang dugo sa pisngi ko, kasabay ng matapang at pamilyar na amoy ng cedarwood na hindi ko kailanman nakalimutan. Kinabukasan, nagising ako sa ospital at si Marco ang unang bumungad sa akin. Pinunasan niya ang luha ko at sinabing siya raw ang nagpadala ng pribadong bodyguard para iligtas ako, at binayaran na raw niya ito nang malaki para umalis ng bansa. Dahil sa utang na loob na iyon, ibinigay ko kay Marco ang buong puso at tiwala ko. Pero mali ako. Isang malaking kasinungalingan ang lahat. Ang peklat na iyon... ang malapad na balikat... ang amoy ng cedarwood... at ang paraan kung paano siya sumugod sa nagliliyab kong mansyon sa nakaraan kong buhay... "If you keep staring at my back like that, Miss Valderama, I might assume you're ready for another round." Napakurap ako nang dahan-dahang lumingon si Damien. Ang boses niya ay mababa, paos, at puno ng nakakakilabot na pang-aakit. Nang magtama ang mga mata namin, lumambot nang bahagya ang matalim niyang titig bago iyon bumaba sa manipis na kumot na bahagyang nakatakip sa dibdib ko. Ibinaba niya ang baso sa maliit na mesa malapit sa bintana at naglakad pabalik sa kama. Bawat hakbang niya ay parang isang tigre na lumalapit sa teritoryo niya—mabagal, kampante, at nakakapanghina ng tuhod. Nang makarating siya sa gilid ng kama, umupo siya sa tabi ko at marahang hinaplos ng mainit niyang palad ang pisngi ko pababa sa panga ko. Tila may sariling isip ang katawan ko na kusang humilig sa haplos niya. "Wala na ang epekto ng droga," bulong niya habang sinusuri ng hinlalaki niya ang bahagyang namamaga kong labi. "How do you feel? Masakit pa ba?" "Kaya ko," mahina kong sagot, pilit na pinatatatag ang boses ko sa kabila ng matinding emosyong bumabalot sa dibdib ko. Hindi ko na hinintay na magsalita pa siya. Inangat ko ang nanginginig kong kamay at dahan-dahang inilapat ang mga daliri ko sa malalim na peklat sa kanang balikat niya. Naramdaman ko ang biglang paninigas ng mga kalamnan niya sa ilalim ng palad ko. Huminto ang paghinga niya sa loob ng ilang segundo. "Tagaytay," bulong ko, diretso ang tingin sa kulay-abo niyang mga mata. "Five years ago. The kidnapping. Hindi bodyguard ni Marco ang nagligtas sa akin nang gabing iyon. Ikaw 'yon, Damien. Ikaw ang nasaksak para sa akin." Dumilim ang ekspresyon sa mukha ni Damien. Hindi siya nagulat na natuklasan ko, ngunit tila may mapait na alaala ang dumaan sa kanyang mga mata. Walang salita niyang hinawakan ang kamay kong nakapatong sa peklat niya, at dahan-dahang inilipat iyon sa kaliwang bahagi ng dibdib niya—diretso sa tapat ng malakas na tibok ng puso niya. "Sinabi ba ng gagong 'yon na siya ang nagligtas sa'yo?" malamig at puno ng poot ang tanong niya, ang panga niya ay bahagyang umiigting. "Nasa ICU ako nang tatlong araw dahil sa saksak na 'to, Celeste. Halos maubusan ako ng dugo habang sinusubukan kong itago ang pagkakakilanlan ko para hindi ka madamay sa mga kalaban ko sa negosyo." Nanikip ang dibdib ko. Gumuhit ang kirot sa puso ko para sa lalaking nasa harapan ko. "At paglabas ko ng ospital," patuloy ni Damien, mas bumaba ang boses niya na tila punong-puno ng matagal na pagtitiis, "pumunta ako sa kwarto mo para siguraduhing ligtas ka. Pero nakita kita mula sa salamin ng p***o. Nakayakap ka na kay Marco. Umiiyak ka habang sinasabi mong mahal na mahal mo siya dahil iniligtas niya ang buhay mo." Napalunok ako, namumuo ang init sa sulok ng mga mata ko. "Bakit hindi ka nagsalita? Bakit hindi mo sinabi sa akin ang totoo noon?" "Because you looked happy," diretsong sagot niya, walang halong pagkukunwari. Yumuko siya at marahang idinikit ang noo niya sa noo ko, hinahayaan akong malanghap ang mainit niyang hininga. "Akala ko kaya ka niyang pasayahin, kaya nanahimik ako. Nanood ako mula sa dilim. Binantayan kita sa bawat event, sa bawat biyahe mo, sa bawat pagkakataong nakikita kong ngumingiti ka sa tabi niya. I swore I wouldn't interfere... unless he broke you." Dahan-dahang bumaba ang kamay niya sa batok ko, marahang hinila ang mukha ko palapit sa kanya hanggang sa halos magdampi na ang mga labi namin. "And tonight, he crossed the line," garalgal niyang bulong, nagliliyab sa purong obsesyon ang mga mata niya. "Tapos na ang pagiging mabait ko, Celeste. Hindi na ako magtatago sa dilim. Kung limang taon ang ninakaw niya sa akin, babayaran niya iyon ng buong buhay niya." Bago pa ako makasagot, mariin niyang sinakop ang labi ko. Hindi ito kasing-marahas ng una naming halikan, ngunit mas malalim, mas mabigat, at punong-puno ng damdaming tila ngayon lang nakawala mula sa mahabang pagkakakulong. Napapikit ako at kusang gumanti sa halik niya, hinahayaan ang mga braso kong pumulupot sa malapad niyang balikat habang hinahaplos ko ang peklat na inialay niya para sa buhay ko. Sa nakaraan kong buhay, nabuhay akong bulag, naghahanap ng pagmamahal sa maling tao habang ang lalaking handang mamatay para sa akin ay nakatayo lang pala sa likod ko ang buong panahon. Marahang bumaba ang halik ni Damien sa gilid ng labi ko, patungo sa leeg ko, habang marahang bumababa ang kamay niya sa baywang ko, bahagyang hinihila ang kumot pababa— Bzzzt. Bzzzt. Isang sunod-sunod na vibration mula sa telepono niya sa bedside table ang pumutol sa namumuong init sa pagitan namin. Napabuntong-hininga nang malalim si Damien, bakas ang iritasyon sa mukha habang tumitigil siya sa paghalik sa balikat ko. Kinuha niya ang telepono at nang makita ang pangalan ni Lucas sa screen, biglang nagbago ang ekspresyon niya. Bumalik ang malamig at mapanganib na ngisi ng isang ruthless billionaire. Pinindot niya ang loudspeaker at inilapag ang telepono sa kama sa pagitan namin. "Speak," malamig na utos ni Damien. "Boss, tapos na ang lahat," malinaw na ulat ni Lucas mula sa kabilang linya. "Nasa loob na ng Suite 3004 si Chloe Delos Santos kasama si Mr. Chavez. Epektibo ang dobleng dosis ng drogang siya mismo ang nagdala. At sa mga sandaling ito..." Huminto sandali si Lucas, at dinig sa background ang ingay ng nagmamadaling mga hakbang. "...paakyat na si Marco Monteverde sa VIP floor. Kasama niya ang limang board members ng Valderama Corp at mahigit sampung reporters na naka-livestream. Handa na silang buksan ang p***o." Napangisi ako nang ubod ng lamig. Nagising ang bawat ugat ng paghihiganti sa katawan ko. Tumayo si Damien, kinuha ang isang sleek black tablet mula sa ibabaw ng dresser, at iniabot iyon sa akin habang marahang isinusuot ang kanyang itim na silk robe. "I thought you'd want a front-row seat, my queen," ani Damien habang umuupo ulit sa gilid ng kama at hinahaplos ang buhok ko. "Pinakabit ko kay Lucas ang live feed mula sa hallway ng third floor." Agad kong pinindot ang screen ng tablet. Sa malinaw na high-definition video, kitang-kita ko si Marco na naglalakad nang mabilis sa carpeted hallway ng ikatlong palapag. Suot niya ang paborito niyang maamo at nag-aalalang ekspresyon habang nakapalibot sa kanya ang mga matatandang miyembro ng board at ang mga photographer na nakahanda na ang malalaking lente ng kamera. Huminto sila sa tapat ng Suite 3004. Kahit walang malakas na audio ang hallway camera, malinaw sa mukha ng mga board members ang matinding gulat nang marinig nila ang malalaswang ingay mula sa loob ng silid. Nakita ko kung paano pasimpleng ngumisi si Marco sa gilid ng labi niya—kumbinsidong-kumbinsido na sa likod ng pintong iyon ay matatagpuan niya ang hubad at sirang-sira ko nang dignidad. Sinenyasan ni Marco ang nanginginig na hotel manager sa tabi niya. Sa screen, kitang-kita kong isinaksak ng manager ang master keycard sa lock ng Suite 3004. Umilaw ito ng kulay berde, at mahigpit na hinawakan ni Marco ang seradura ng pinto—isang segundo na lang bago niya ito buong-lakas na itulak sa harap ng buong media. Napakagat ako sa ibabang labi ko habang lumalawak ang malamig kong ngiti. Buksan mo na, Marco. Tingnan mo kung sino ang naghihintay sa'yo sa loob.Malakas ang hampas ng ulan sa makapal at tinted na salamin ng bulletproof Maybach ni Damien habang pumapasok kami sa mataas na bakal na gate ng Valderama Mansion. Kumikidlat sa madilim na kalangitan, tila nakikisabay ang panahon sa nagngangalit na poot sa dibdib ko.Hindi pa man tuluyang humihinto ang sasakyan sa ilalim ng malawak na portico, hinubad na ni Damien ang itim niyang suit jacket at marahang ipinatong iyon sa hubad kong balikat. Niyakap ako agad ng pamilyar niyang amoy—cedarwood, whiskey, at ang init ng katawan niya na bahagyang nagpakalma sa nanginginig kong mga kamay."Stay behind me," mababa at maawtoridad niyang bulong bago bumukas ang pinto ng sasakyan.Pagkababa namin, agad na sumalubong si Manang Lourdes mula sa bukana ng mansyon. Namumutla ang matanda at may nakabalot na basang tuwalya sa namumula niyang siko. Sa likuran niya, nanginginig ang tatlong kasambahay habang nakatingin pataas sa grand staircase."Celeste, anak!" halos mapaiyak na salubong ni Manang Lourdes
Hindi pa man tuluyang nakakagalaw ang VIP elevator, dumagundong na ang malalakas na kalabog mula sa labas ng makapal at bakal na pinto."Celeste!! Buksan ninyo 'to! Tito Damien, anong ginagawa ninyo diyan sa loob?! Bitawan niyo ako, mga gago!!"Kahit soundproof ang elevator, rinig na rinig pa rin ang bahagyang kulob ng desperadong sigaw ni Marco habang pinipigilan siya ng mga armadong bodyguards sa pasilyo. Parang isang baliw na hayop na nawalan ng katinuan ang pamangkin ni Damien sa kabilang panig ng pinto.Ngunit wala akong pakialam sa kanya. Dahil sa mga sandaling ito, ni hindi ako makahinga sa tindi ng presensya ng lalaking nakakulong sa akin.Nakasandal nang buo ang hubad kong likod sa malamig na salamin ng elevator, habang ang matigas at mainit na katawan ni Damien ay nakadiin sa harapan ko. Nakatukod ang isang malaking kamay niya sa salamin sa tabi ng ulo ko, at ang kabila naman ay mahigpit na nakahawak sa panga ko—marahan ngunit puno ng nakakakilabot na pag-aangkin.Bago pa um
Sa isang iglap, tila bumagsak ang temperatura sa loob ng buong Grand Ballroom.Lahat ng tatlong daang bisita—mula sa mga pinakamayayamang tycoon sa bansa hanggang sa mga matatapang na reporters na kanina lang ay nakikipag-unahan sa flash ng kamera—ay sabay-sabay na nanigas. Ilang photographer pa ang kusang nagbaba ng kanilang mga lente dahil sa matinding takot.Walang may lakas ng loob na basta-basta kunan ng litrato si Damien Monteverde nang walang pahintulot.Mabagal, mabigat, at walang pakialam sa nakakabinging katahimikan ang bawat hakbang niya sa gitna ng pulang karpet. Sa likuran niya, anim na matitipunong bodyguards na nakasuot ng purong itim ang nakasunod nang may nakakakilabot na disiplina. Ang liwanag ng mga kristal na chandelier ay tumatama sa matalim na panga ni Damien, sa perpektong pagkakasuklay ng itim niyang buhok, at sa kulay-abong mga mata niyang kasing-lamig ng yelo.Sa gitna ng entablado, halos manginig ang mga tuhod ni Marco. Ngunit bago pa siya tuluyang lamunin n
Napasigaw ang ilang bisita sa harap ng entablado nang makita nilang parang ulol na asong sumugod si Chloe patungo sa akin. Nakataas ang parehong kamay niya, nakalabas ang mahahaba at matatalim niyang mga kuko, handang-handang sirain ang mukha ko sa harap ng daan-daang kamera.Masyadong malayo ang mga security guards para maabutan siya. Maging si Mr. Salazar sa VIP table ay napatayo sa gulat.Ngunit hindi man lang ako kumurap.Sa nakaraan kong buhay, marahil ay napaatras na ako sa takot at hinayaan ko siyang saktan ako. Pero pagkatapos kong mamatay nang dilat ang mga mata sa gitna ng apoy, wala na akong kahit anong takot sa isang tulad ni Chloe.Nang isang dipa na lang ang layo ng matatalim niyang kuko sa pisngi ko, kalmado akong humakbang pakaliwa. Bago pa siya lumampas sa akin, mabilis kong sinalo ang kanang pulso niya sa ere at marahas itong pinilipit nang bahagya."Aray!! Bitawan mo ako!" tili ni Chloe habang napapangiwi sa sakit.Hindi ko siya binitawan. Sa halip, hinila ko siya p
Biglang natahimik ang buong Grand Ballroom. Kahit ang mahinang kalansing ng mga kubyertos at ang maingay na bulungan ng mga bisita kanina ay tuluyang naglaho.Sa gitna ng nakakasilaw na spotlight, hawak ko ang mikropono habang nakatingin sa dagat ng mga taong gutom sa balita. Sa gilid ng entablado, napahinto si Chloe sa pag-alis. Nagpumiglas siya sa hawak ng dalawang usher, nanlilisik ang mga mata habang nakatitig sa akin—hindi pa rin siya makapaniwalang hindi ako bumigay sa drama niya kanina.Samantala, sa tabi ko, halos umabot na hanggang tenga ang ngiti ni Marco.Akala siguro ng hangal na ito ay natakot ako sa banta niya tungkol sa media at sa stocks ng Valderama Corp. Tumindig siya nang tuwid, inayos ang butones ng suot niyang suit, at bahagyang humakbang palapit sa akin. Narinig ko pa ang mahina at mayabang niyang halakhak habang nagpapacute sa mga kamera ng press."Ano pang regalo ang hinanda mo, sweetheart?" malambing niyang tanong sa mikropono, pilit na ibinabalik ang imahe ni
Sabay-sabay na napasinghap ang halos tatlong daang bisita sa loob ng Grand Ballroom.Mas lalong bumilis at nagmistulang kidlat ang kislap ng mga kamera ng media, lahat nakatutok sa gitna ng pulang karpet kung saan nakaluhod si Chloe sa mismong paanan ni Marco. Para siyang isang basang kuting na itinapon sa ulan, gusot ang buhok, namumugto ang mga mata, at nanginginig ang mga balikat habang nakabalot sa maluwag na itim na coat na kinuha lang niya mula sa kung saang tauhan ng hotel.At ang pinakamatinding detalye sa palabas niya? Ang malaking pamumula sa kaliwang pisngi niya, mula sa sampal ni Marco kanina sa Suite 3004—na ngayon ay pilit niyang inihaharap sa mga kamera para lalong magmukhang kinawawa."Celeste, please..." humahagulgol na iyak ni Chloe habang bahagyang hinihila pababa ang kwelyo ng coat niya, sapat lang para masilayan ng mga photographer ang ilang mapupulang marka sa balikat niya mula sa matandang si Chavez. "Alam kong galit ka sa akin dahil malapit kami ni Marco, pero







