ตอนที่ 6 เริ่มก่อน

หน้าบริษัทซอฟต์แวร์

พนักงานต่างพากันเดินเข้าไปทางประตู หนึ่งในนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูจะกลมกลืนไปกับพนักงานเหล่านั้นวันนี้เธอมาในชุดเดรสที่พนักงานบริษัททั่วไปในประเทศจีนนิยมใส่ เพราะหลังจากที่ได้สังเกตการแต่งกายของคนที่นี่ เธอพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมชายหนุ่มที่เป็นเป้าหมายของเธอมักจะมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ ทุกครั้งเวลาที่เจอกัน วันนี้เธอจึงเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวใหม่

เท้าสองข้างก้าวออกจากลิฟต์เมื่อมันมาจอดตรงชั้นบนสุดของบริษัท  ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องผู้บริหารระดับสูง อาจเป็นเพราะเช้ามากเวลานี้เลขาหน้าห้องจึงยังมาไม่ถึงบริษัท เมื่อเป็นเช่นนั้นเธอจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต

วันนี้เธอไม่รู้เลยว่าเขาจะเข้ามาที่บริษัทหรือเปล่า หลังจากที่เธอแอบออกจากคอนโดของเขาตอนตี 1เมื่อสองวันก่อน เมื่อกลับถึงห้องเช่าเล็ก ๆ เธอก็พักผ่อนอย่างเต็มที่ แม้ว่าจะโดนเจ้าหนี้โทรมาต่อว่าเธอเรื่องทำงานล่าช้าก็เถอะ แต่เธอก็มีข้ออ้างเพื่อเอาตัวรอดได้เสมอ

“ถ้าวันนี้เขาไม่มาล่ะ” น้ำตาลเดินไปเดินมาด้วยความกังวล ตอนนี้เวลาของเธอเหลือไม่มากแล้ว

ฉันให้เวลาเธออีกสามวัน ไม่มีการต่อรองอะไรอีกแล้ว ถ้าเล่นตุกติก เตรียมกลับมาจัดงานศพน้องชายของเธอได้ หลังจากนั้นฉันจะเอาเธอไปขายเพื่อใช้หนี้’

มือสองข้างกุมเข้าหากันแน่น เธอพยายามหยุดอาการมือสั่นของตัวเอง ทุกครั้งที่คิดถึงภาพน้องชายที่กำลังโดนมัดติดไว้กับเก้าอี้เธอยิ่งรู้สึกกลัว

“พี่จะรีบจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด” หากสุดท้ายแล้วเธอไม่สามารถช่วยน้องชายได้ เธอก็จะตายตามเขาไป

แกร๊ก!!

เสียงลูกบิดประตูทำให้น้ำตาลหันไปมอง

“เธอเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง”

“ฉันเห็นว่ามันไม่ได้ล็อกก็เลยเปิดเข้ามาเองค่ะ” เธอบอกออกไปพร้อมใบหน้าเรียบนิ่ง พยายามเก็บอาการตื่นเต้นไม่ให้เขาสังเกตเห็น “พอดีตอนที่ฉันมาถึงเลขาของคุณยังไม่มาค่ะ”

ไคล์มองสำรวจการแต่งกายของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ วันนี้เธอดูเรียบร้อยผิดหูผิดตา หลายครั้งที่เขามีโอกาสได้เจอเธอ บุคลิกของหญิงสาวคนนี้จะแตกต่างกันออกไปทุกครั้ง จนเขาเดาไม่ออกว่าจริง ๆ แล้วเธอเป็นคนแบบไหนกันแน่

“คืนนั้น” เธอหมายถึงคืนที่เขาพาเธอกลับห้อง

“ทำไม จะต่อว่าอะไรฉันเหรอ” เขาตวัดสายตามองเธอ คิดไปว่าเธอคงยังโกรธเขาเรื่องที่เขายกเธอให้คนอื่นเธอถึงได้หนีออกไปจากห้องกลางดึกแบบนั้น

“เปล่าค่ะ ฉันแค่อยากจะขอบคุณก็เท่านั้น” เธอพูดจากใจจริงแม้จะรู้สึกโกรธเขาอยู่นิดหน่อย แต่อย่างน้อย ๆ ก็เป็นเขาที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเธอ และดูแลเธอตอนที่เธอหมดสติไปอีก

“เสร็จธุระของเธอแล้วก็ออกไปจากห้องของฉันซะ ฉันไม่อยากยุ่งกับเธออีก”

“ดะ...เดี๋ยวสิคะ” น้ำตาลค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ไคล์ก่อนจะเอื้อมมือไปจับจับเสื้อสูทตรงปลายแขนของเขา

“ฉันว่าฉันพูดไปชัดเจนแล้วนะ”

“ฉันไม่สวยเหรอ”

“ว่าไงนะ...อุ๊ป”

น้ำตาลดึงเนกไทของไคล์ เธอออกแรงดึงจนเขาต้องโน้มตัวลงมาหาเธอ ส่วนเธอก็เขย่งเท้าแล้วเชิดหน้าขึ้นไปประกบปากจูบเขา มือข้างหนึ่งยกขึ้นไปกดต้นคอของเขาไว้

ไคล์ตกใจจนตาโต ไม่คิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะกล้าทำเรื่องแบบนี้กับผู้ชายตัวโตอย่างเขา เขาเลยไม่ทันได้ระวังตัว

พลั่ก!!

“ว้าย!!...”

น้ำตาลร้องด้วยความตกใจ เมื่อเธอโดนเขาผลักจนหงายหลัง แต่มือของเธอก็ยังกำเนกไทของเขาไว้แน่นด้วยสัญชาตญานทำให้เขาต้องคว้าตัวเธอไว้ เพื่อไม่ให้ตัวของเขาเองล้มลงไปพร้อมกับเธอ

“อยากได้ฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ” เขาหรี่ตามองคนในอ้อมกอด ผู้หญิงคนนี้คงจะไม่มีทางยอมแพ้สินะ

“ใช่ค่ะ...อุ๊ป” ทันทีที่เธออ้าปากจะพูดเขาก็ประกบลงไปบนปากอิ่มสีสวย ลิ้นสากรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานในโพรงปากของหญิงสาว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดูดดึงลิ้นของเธอ มันหนักหน่วงและรุนแรงจนเธอเริ่มรู้สึกกลัว มือสองข้างก็พยามผลักไสเขาออกไป แต่เขากลับกอดเธอแน่นยิ่งขึ้น ดุนดันลิ้นของตัวเองเข้าไปจนถึงโคนลิ้นของเธอ “อื้อ...”

ไม่มีท่าทีว่าเขาจะผ่อนปรนความหนักหน่วงที่โถมเข้าใสเธอแม้แต่น้อย แม้กระทั้งเสื้อผ้าที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อยของทั้งสองกลับยับยู่ยี่ด้วยมือของสองคนเอง

“อื้อ...” ยิ่งเธอดิ้นเขาก็ยิ่งรุนแรง

มันแตกต่างจากตอนที่เธอเป็นฝ่ายจูบเขา เพราะนั่นเป็นเพียงการเอ้าปากไปแตะกันเท่านั้น แต่ตอนนี้เธอกลับโดนเขาจูบจนทำให้รู้สึกราวกับว่าในสมองมันขาวโพลงจนคิดอะไรไม่ออกอีก

“อื้อ...” น้ำตาลร้องประท้วงเพราะเริ่มหายใจไม่ออก แต่ใช่ว่าเขาจะสนใจ เขายังคงจูบเธอต่อไป เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะตายอยู่ในอ้อมกอดของเขา

อยู่ ๆ ไคล์ก็รู้สึกพอใจกับรสจูบนี้อย่างน่าประหลาดใจ มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่เขาเพิ่งค้นพบ ความนุ่มของลิ้นเล็กทำให้เขาเพลิดเพลินจนอยากจะกัดแล้วกลืนกินมันลงไป มันให้ความรู้สึกเหมือนมีเยลลี่นุ่ม ๆ อยู่ในปาก

กว่าไคล์จะปล่อยให้น้ำตาลเป็นอิสระ เธอก็แทบไหลไปกองอยู่แทบเท้าของเขา ใบหน้านวลซบลงไปตรงอกกว้างของคนตรงหน้า เธอไม่ได้สนใจว่าเวลานี้เขาจะทำหน้ายังไง หรือกำลังผลักเธอออกหรือเปล่า เธอแค่ต้องการที่พักพิงและอากาศหายใจเท่านั้น

ชายหนุ่มก้มมองคนที่อิงแอบอยู่บนแผ่นอกกว้าง เขาเพียงยืนนิ่ง ๆ มองคนที่กำลังหายใจแรง ๆ ส่วนมือก็กำเสื้อเขาแน่นจนตอนนี้มันยับยู่ยี่ไปหมดแล้ว ไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่ได้ผลักเธอออกไป

แล้วน้ำตาลก็ผละออกมาจากเขาแล้วถอยหลังสองก้าว เธอไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน วันนี้เธอมาเพื่อทำเรื่องพวกนี้ แต่นี่เธอแค่เพิ่งจูบกับเขาเธอก็แทบตายแล้ว ถ้าทำมากกว่านี้เธอไม่ช็อกตายไปก่อนหรือไง หรือวันนี้เธอจะพอแค่นี้ก่อน  คิดได้ดังนั้นเธอจึงก้มลงเก็บกระเป๋าของเธอขึ้นมา แต่ก็ยังไม่กล้ามองหน้าเขาอยู่ดี

“เธอจะไปไหน”

“...” น้ำตาลไม่ได้สนใจสิ่งที่เขาถาม เธอกำกระเป๋าในมือจนแน่นแล้วเดินตรงไปยังประตูห้องทำงานก่อนจะเปิดมันออก ท่าทางของเธอเหมือนคนกำลังเหม่อลอย

ไคล์ได้แต่มองตาม เขาเอามือเช็ดคราบเลือดที่ปากของตัวเอง จำไม่ได้ว่าตอนไหนที่เธอกัดปากของเขา รู้ตัวอีกทีเลือดมันก็ออกมาแล้ว

แกร็ก!!

“เกิดอะไรขึ้นคะ”

อยู่ ๆ เลขาสาวก็เปิดประตูเข้ามาด้วยความตกใจ เพราะเธอไม่เห็นตอนที่น้ำตาลเข้ามา แต่เธอเห็นตอนที่น้ำตาลเดินออกไปแล้ว จึงทำให้สงสัยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในห้องของเจ้านายหรือเปล่า

“ไม่มีอะไร กลับไปทำงานเถอะครับ”

“ค่ะ” เธอแอบตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของเข้านาย ก่อนหน้านี้มันต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ ๆ แต่จะให้เธอถามซ้ำก็คงจะดูเสียมารยาทไป

รอยยิ้มผุดขึ้นตรงมุมปาก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วเข้าหากัน หวนคิดถึงความรู้สึกแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นกับเขาในขณะที่กำลังจูบกับคนที่เพิ่งเดินออกไป

“ไม่มีทาง” เขากำหมัดแน่น เมื่อรับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังหวั่นไหวกับรสจูบนั้น จูบที่เขาเป็นฝ่ายควบคุมเพราะรับรู้ได้ในทันทีว่าเธออ่อนหัด ยิ่งคิดเขายิ่งหงุดหงิด ทั้งที่คนก่อเรื่องเดินออกไปแล้ว แต่เขาก็ยังคิดถึงเหตุการณ์นั้นอยู่

“เธอเริ่มก่อน” เขาพูดออกมา ก่อนจะจัดแต่งเสื้อผ้า หน้าผมของตัวเอง ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังสลัดภาพตอนจูบกับน้ำตาลออกไปไม่ได้สักที