LOGINLuna’s POV
“SIGN THE PAPERS, LUNA! I’M DONE WITH THIS MARRIAGE!”
Napapikit ako nang malakas na ibagsak ni Theo ang mga dokumento sa mesa. Sumunod ang ballpen na gumulong hanggang sa gilid nito.
Nakatayo siya sa harap ko, suot ang itim na suit na lalong nagbigay-diin sa matipuno niyang pangangatawan. Maayos ang buhok niya, at kahit galit ang mukha, hindi maikakailang nananatili ang taglay niyang kagwapuhan.
Pero ngayon, ang lalaking kaharap ko ay ang mismong taong gustong wakasan ang kasal namin.
“That’s how you’re going to end this?” tanong ko.
“It’s already over. Your signature is all that’s missing.”
Napatingin ako sa mga dokumento. Ilang linggo nang inaasikaso ng mga abogado namin ang divorce, pero ngayon lang niya dinala sa harap ko ang huling papeles.
“Can’t you at least talk to me properly? Hindi mo kailangang sumigaw.”
“Then stop making this difficult.”
Napatawa ako nang walang saya. “Ikaw ang nagdesisyong tapusin ang kasal natin, Theo. Hindi naman ako ang nagdala ng mga papeles na ’yan.”
“Luna, I don’t want this marriage anymore. We’ve been through this.”
Alam kong ayaw na niya. Hindi ko lang inakalang darating ang araw na haharapin niya ako na para bang isang abalang kailangan na niyang matapos.
“I’m still your wife, Theo.”
“Not for much longer.”
Napatingin ako sa kanya. Ang bilis niyang sabihin iyon. Para bang wala nang halaga ang salitang wife sa kanya.
“Can we at least sit down?” sabi ko. “Hindi ko kayang gawin ’to habang nakatayo ka lang diyan na parang may hinahabol kang oras.”
Tumingin siya sa relo bago umupo sa kabilang upuan. Hindi siya nagtanong kung kailangan ko ng tubig o sandali. Naghintay lang siya.
Binuksan ko ang unang pahina at muling sinuri ang mga detalye. Pamilyar na sa akin ang mga dokumento, pero iba ang pakiramdam ngayong final na ang lahat.
“You read everything, right?” tanong niya.
“I did.”
“Then you know what you’re signing.”
Tiningnan ko ang pangalan naming magkatabi. Naalala ko kung gaano ako kasaya noong una kong ginamit ang Del Mundo pagkatapos ng pangalan ko. I used to love seeing our names written side by side.
“There’s really nothing left for you to reconsider?”
His expression didn’t change. “My decision is final, Luna.”
Iyon na ang sagot na kailangan ko, kahit hindi ko gustong marinig.
Kinuha ko ang ballpen at pumirma. Hindi ko minadali ang bawat pahina. Nang matapos ako, itinulak ko ang dokumento sa direksiyon niya.
“There. You got what you wanted.”
Kinuha niya ang mga papel at sinuri ang huling pahina.
“Good.”
Tumayo siya at inilagay ang mga dokumento sa leather folder.
“Have your lawyer contact mine if there’s anything else to settle. I don’t want any more delays.”
“That’s all you have to say to me?”
Saglit siyang huminto. “There’s nothing else to discuss.”
Pagkatapos, naglakad na siya palabas. Hindi siya lumingon.
⸻
May mensahe mula sa abogado ko nang kunin ko ang cellphone. Confirmation na finalized na ang divorce.
Binasa ko iyon bago ko kinuha ang bag ko.
Pagdating sa kotse, hindi ko agad pinaandar ang makina. Naalala ko ang mga planong binuo namin noon—ang bahay na gusto naming tirhan, ang mga anak na magtatakbuhan sa hallway, at ang mga pangalang pinagpipilian namin kahit wala pa namang baby.
Nang mag-vibrate ang cellphone ko, napatingin ako sa screen. Unknown number.
“Hello?”
“Good afternoon. May I speak with Mrs. Luna Del Mundo?”
Napahinto ako.
“This is Luna speaking.”
“I’m calling from the hospital regarding your recent laboratory tests, Mrs. Del Mundo.”
“Actually, it’s Ms. Alva now,” mahinahon kong pag-correct. “The divorce was finalized today.”
“Oh, I apologize, ma’am. I’ll update that. Your doctor has reviewed your results, and your pregnancy test came back positive. You’re pregnant.”
Napatitig ako sa windshield.
“I’m sorry. Could you repeat that?”
“Your blood test confirms a positive pregnancy result, Ms. Alva.”
“Are you sure?”
“Yes, ma’am. We’d like you to come in for a follow-up consultation and ultrasound to determine the estimated gestational age.”
Napatingin ako sa tiyan ko. “Could there have been a mistake?”
“I understand this may be unexpected, ma’am, but your doctor has confirmed the result. We can arrange an appointment for tomorrow.”
“Okay. Tomorrow.”
“Thank you, Ms. Alva. And congratulations.”
Natapos ang tawag.
Ibinaba ko ang cellphone sa passenger seat. Ilang sandali akong nakatitig sa screen bago ko tuluyang naintindihan ang sinabi ng staff.
Buntis ako.
Ilang araw na akong pagod at madalas mawalan ng gana sa pagkain, pero inisip kong epekto lang iyon ng stress at puyat. Hindi ko naisip na maaaring may ibang dahilan.
Bumalik sa isip ko ang mga gabing pinag-uusapan namin ni Theo ang pagkakaroon ng anak. May mga pangalan kaming pinagpipilian noon. Nagbibiro pa siya kung kanino raw mamamana ang mata ng baby.
Kung tama ang resulta, nabuo ang batang ito noong kasal pa kami.
Anak namin ni Theo.
Hindi ko napigilang mapaluha. Ang tagal naming hiniling na magkaroon ng pamilya. Ngayon, dumating ang balita sa araw ding tinapos namin ang kasal namin.
Binuksan ko ang contacts sa cellphone. Nandoon pa rin ang pangalan niya.
Theo.
Puwede ko siyang tawagan at sabihin na may anak kaming maaaring dumating sa buhay namin.
Pero naalala ko ang pagmamadali niyang matapos ang lahat, pati ang huli niyang sinabi bago umalis. Wala na raw kaming dapat pag-usapan.
Isinara ko ang contacts.
Hindi ko pa kayang kausapin siya. Kailangan ko munang malaman kung ilang linggo na ako at kung maayos ba ang lahat.
Bukas, babalik ako sa hospital.
Dahan-dahan kong inilagay ang kamay ko sa tiyan ko.
“Hi, baby,” bulong ko.
Hindi ko alam kung handa akong palakihin ka nang mag-isa. Hindi ko rin alam kung paano ko haharapin ang mga susunod na buwan. Ayokong magkunwaring alam ko na agad kung paano magiging maayos ang lahat.
Ilang oras pa lang ang nakalilipas, pinirmahan ko ang pagtatapos ng kasal ko. Ngayon, may bagong katotohanang kailangan kong harapin—isang batang nabuo noong akala ko ay may pamilya pa kaming bubuuin.
Sa ngayon, kailangan ko lang malaman kung ligtas ka.
At bukas, sisimulan kong alamin ang lahat.
Luna’s POV“SIGN THE PAPERS, LUNA! I’M DONE WITH THIS MARRIAGE!”Napapikit ako nang malakas na ibagsak ni Theo ang mga dokumento sa mesa. Sumunod ang ballpen na gumulong hanggang sa gilid nito.Nakatayo siya sa harap ko, suot ang itim na suit na lalong nagbigay-diin sa matipuno niyang pangangatawan. Maayos ang buhok niya, at kahit galit ang mukha, hindi maikakailang nananatili ang taglay niyang kagwapuhan.Pero ngayon, ang lalaking kaharap ko ay ang mismong taong gustong wakasan ang kasal namin.“That’s how you’re going to end this?” tanong ko.“It’s already over. Your signature is all that’s missing.”Napatingin ako sa mga dokumento. Ilang linggo nang inaasikaso ng mga abogado namin ang divorce, pero ngayon lang niya dinala sa harap ko ang huling papeles.“Can’t you at least talk to me properly? Hindi mo kailangang sumigaw.”“Then stop making this difficult.”Napatawa ako nang walang saya. “Ikaw ang nagdesisyong tapusin ang kasal natin, Theo. Hindi naman ako ang nagdala ng mga papele
Luna’s POVHindi ko alam kung anong oras ako nakatulog. Ang huling naaalala ko ay nakahiga ako habang nakatitig sa kisame, paulit-ulit na binabalikan ang sinabi ni Theo tungkol kay Astra.Nagising ako nang bumukas ang pinto. Nasa paanan na siya ng kama nang imulat ko ang mga mata ko. Inalis niya ang relo at inilapag sa dresser, saka tinanggal ang cufflinks ng polo niya.“Anong oras na?” tanong ko.“Past eleven. Sorry, nagising ba kita?”“Hindi naman.” Umupo ako at inayos ang kumot. “May pagkain pa sa kusina kung gutom ka.”“Nagdinner na ako.”Pagkatapos uminom ng tubig, nanatili siya sa tabi ng dresser.“Luna, can we talk?”“Sure. Ano ’yon?”“Our marriage.”Umupo siya sa armchair malapit sa bintana.“I want a divorce.”Hindi ako agad nakapagsalita. Napatingin ako sa kaniya, saka sa singsing sa daliri ko. Ilang segundo akong naghintay, umaasang may susunod siyang sasabihin na magpapaliwanag kung bakit niya iyon nasabi.“I want us to get divorced, Luna.”“Hindi mo na ba ako mahal?”“I’v
Napasinghap si Astra nang hilahin siya ni Theo palapit. Walang babala. Walang pag-aalinlangan.Diretso siyang hinalikan nito—madiin, mapusok, at tila matagal nang pinipigil ang pagnanasang iyon.Agad na gumanti si Astra. Hinapit niya ang mga braso sa leeg ni Theo habang lalo silang naglapit. Magulo na ang buhok nila. Gusot ang kumot. At sa pagitan nila, wala nang harang.“Theo…”Naputol sa isang mahinang ungol ang pangalan nito nang muling salubungin ng halik ang mga labi niya.“Bitawan mo ako,” biro ni Astra, kahit lalo pa siyang kumapit.Ngumisi si Theo. “You don’t look like you want me to.”Hindi na siya sumagot. Hinila niya ito palapit at muling hinalikan.Nagsimula silang magkatapat sa kama. Nasa ibabaw si Theo, isang kamay ang nakasuporta sa tabi ni Astra habang ang isa nama’y nakahawak sa baywang nito. Nagtagal ang halik nila, napuputol lamang kapag kailangan nilang huminga. Sa tuwing lalayo si Theo, si Astra naman ang humihila sa kaniya pabalik.Nang tuluyan silang maghiwalay,
Luna’s POVTatlong araw na mula nang huli kaming mag-usap ni Theo. Simula nang gabing iyon, mas naging tahimik ang bahay. Hindi ko na rin siya tinanong kung saan siya natutulog o kung kailan siya uuwi. Pagkatapos ng sinabi niyang kailangan niya ng oras mag-isa, hinayaan ko muna siya.Kaya nang sabihin ng house manager na nasa office si Theo at hinihintay ako, nagtaka ako. Hindi naman niya ako madalas ipatawag doon.Nakaupo siya sa harap ng monitor. May hawak na folder. Nang makita ako, isinara niya iyon at itinuro ang upuan sa harap niya.“There’s a foundation dinner on Friday. Sumama ka.”Napatingin ako sa kaniya. Sa unang pagkakataon matapos ang ilang araw, siya mismo ang nag-aya sa akin. Hindi ko napigilang makaramdam ng kaunting tuwa. Akala ko, baka gusto na rin niyang gumugol ulit ng oras kasama ako, kahit sa isang formal na pagtitipon lang.“Gusto mong sumama ako?” tanong ko, bahagyang may ngiti sa labi.“You’re my wife, Luna. Kailangan nating dalawa roon.”Unti-unting nawala an
Luna’s POV“May iba ka na ba, Theo?”Natigil ang kamay niya sa pagtanggal ng relo. Nakatayo siya sa harap ng malalaking salaming bintana ng master bedroom, nakatanaw sa malawak na hardin ng mansion. Sa malayo, bahagyang nasisinagan ng mga ilaw ang swimming pool at pavilion ng private estate.Inilapag niya ang relo sa mesa bago ako nilingon.“Where is this coming from?”“Sa mga napapansin ko nitong mga nakaraang buwan. Halos hindi na tayo nag-uusap. Madalas, gabi ka na umuuwi. At kapag nandito ka naman, parang mas gusto mong mag-isa.”“Luna, pagod ako.”“Alam ko.” Napangiti ako nang bahagya. “Lagi ka namang pagod kapag gusto kitang makausap.”Dumukot siya ng phone sa bulsa. “Can we not start another argument?”“Hindi ako nakikipag-away, Theo. Gusto ko lang makausap ang asawa ko.”“Then ask me something I can actually answer.”Sandali akong natahimik bago nagtanong.“Mahal mo pa ba ako?”Napatingin siya sa relo sa mesa at hinagod ang batok.“Hindi lahat ng bagay kailangang sagutin agad.







