LOGINNapasinghap si Astra nang hilahin siya ni Theo palapit. Walang babala. Walang pag-aalinlangan.
Diretso siyang hinalikan nito—madiin, mapusok, at tila matagal nang pinipigil ang pagnanasang iyon.
Agad na gumanti si Astra. Hinapit niya ang mga braso sa leeg ni Theo habang lalo silang naglapit. Magulo na ang buhok nila. Gusot ang kumot. At sa pagitan nila, wala nang harang.
“Theo…”
Naputol sa isang mahinang ungol ang pangalan nito nang muling salubungin ng halik ang mga labi niya.
“Bitawan mo ako,” biro ni Astra, kahit lalo pa siyang kumapit.
Ngumisi si Theo. “You don’t look like you want me to.”
Hindi na siya sumagot. Hinila niya ito palapit at muling hinalikan.
Nagsimula silang magkatapat sa kama. Nasa ibabaw si Theo, isang kamay ang nakasuporta sa tabi ni Astra habang ang isa nama’y nakahawak sa baywang nito. Nagtagal ang halik nila, napuputol lamang kapag kailangan nilang huminga. Sa tuwing lalayo si Theo, si Astra naman ang humihila sa kaniya pabalik.
Nang tuluyan silang maghiwalay, kapwa sila naghahabol ng hininga.
“Still want me to let go?” tanong ni Theo.
Tiningnan siya ni Astra. “Don’t push your luck.”
Napatawa siya nang mahina. Ilang sandali pa silang naghalikan bago umupo si Theo sa gilid ng kama. Inalalayan niya si Astra habang pumihit ito at humarap sa kabilang direksiyon. Hinawi niya ang buhok na nakatakip sa batok nito at marahang hinalikan iyon.
Napakapit si Astra sa kumot.
“Theo…”
“I’m here,” bulong niya.
Sa mga sumunod na sandali, wala nang ibang mahalaga sa kanilang dalawa. Hindi ang oras, hindi ang mga tawag na maaaring dumating, at lalong hindi ang mga taong naghihintay sa labas ng kuwarto. Hinayaan nilang lumipas ang gabi sa paraang pareho nilang pinili.
Nang mahiga si Astra sa tabi niya, inayos nito ang kumot sa baywang. Si Theo naman ay sumandal sa headboard, nakatingin sa kisame. May kung anong katahimikan sa kuwarto na hindi niya agad napansing bumigat.
“May iniisip ka?” tanong ni Astra.
“Nothing.”
“Hindi ganyan ang mukha ng taong walang iniisip.”
Napalingon siya rito, pero hindi sumagot. Inabot niya ang cellphone sa bedside table. Walang bagong mensaheng kailangang sagutin. Ibinalik niya iyon sa dati nitong puwesto.
Sa tabi ng cellphone ay naroon ang relo niya. At sa daliri niya, ang singsing na hindi niya hinubad bago niya hinalikan ang ibang babae.
Luna.
Napatitig siya sa singsing. Hindi iyon unang beses na naalala niya ang asawa niya nang kasama si Astra, pero ngayong gabi, mas mahirap balewalain ang bigat nito.
Sinundan ni Astra ang direksiyon ng kaniyang tingin. Nakita niya ang singsing at saglit na napahigpit ang pagkakahawak niya sa kumot.
“You’ve been quiet,” sabi niya.
“I’m fine.”
“Then look at me and say it.”
Doon siya napatingin sa kaniya. “I know what you’re asking.”
“Good. Then don’t pretend you don’t.”
Nawala ang lambing sa boses ni Astra. Hindi siya sumisigaw. Hindi rin niya kailangang gawin iyon para maiparating ang punto niya.
“We keep doing this, Theo. You come here, then you go home to your wife as if nothing happened.”
Inabot ni Theo ang baso ng tubig at uminom. Nang ibaba niya iyon, hindi na niya iniwasan ang usapan.
“I’m ending the marriage.”
Napatawa nang bahagya si Astra, pero walang saya roon. “You’ve said that before.”
“This time, I’m serious.”
“Then when are you going to tell her?”
“I’ll talk to her.”
“That’s not a date, Theo.”
“I’ll do it soon.”
“Soon could mean anything.” Umupo si Astra at inayos ang kumot sa dibdib. “I don’t want to keep being the woman you visit between the life you already have.”
Napatingin si Theo rito. “That’s not what you are to me.”
“Then stop making me feel like it.”
Hindi agad sumagot si Theo. Alam niyang hindi sapat ang mga pangakong binitiwan niya noon.
“I don’t want to spend the rest of my life waiting for you to decide,” dagdag ni Astra. “I knew you were married when this started. I won’t pretend I didn’t. But I didn’t agree to wait forever.”
Hindi niya kailanman hiniling kay Theo na magkunwaring binata. Alam niya kung ano ang pinasok niya. Pero hindi ibig sabihin na madali nang tanggapin ang bawat paalala na may ibang babaeng naghihintay sa lalaki. Gusto niya ng higit pa sa mga gabing patago at pangakong binibitawan pagkatapos ng hatinggabi. Gusto niyang magkaroon ng lugar sa buhay nito na hindi kailangang itago.
“I’ve decided.”
“About the divorce, or about us?”
Magkaiba ang dalawang bagay na iyon, at alam nilang pareho. Hindi niya kayang mangako ng isang buong buhay kay Astra sa gabing iyon. Pero malinaw sa kaniya ang gusto niyang mangyari sa kasal niya.
“I’m going to end my marriage with Luna. That’s settled.”
Hindi agad ngumiti si Astra. Matagal niyang hinintay marinig iyon, pero gusto niyang makakita ng aksiyon, hindi lang makakuha ng isa pang pangako.
“I need to know you’re not going to back out when things get difficult.”
“I’m not changing my mind.”
Hindi na nagdagdag si Theo. Hindi niya kailangang ulitin ang desisyon niya para patunayan iyon. Ayaw na niyang manatili sa kasal nila ni Luna. Wala na siyang balak humingi ng panibagong pagkakataon o subukang ayusin ang relasyong matagal na niyang gustong tapusin. Kailangan na lang niyang sabihin iyon sa asawa niya at simulan ang proseso.
Tumayo siya at kinuha ang pantalon sa gilid ng kama. Isinuot niya iyon bago pulutin ang cellphone at relo.
“You’re leaving already?” tanong ni Astra.
“I have an early meeting.”
“Can’t you stay a little longer?”
Lumapit si Theo at hinalikan siya sa noo. “I’ll see you tomorrow.”
Hindi na siya pinigilan ni Astra. Pinanood lang niya itong maglakad papunta sa p***o.
Bago lumabas, napalingon si Theo. Nakahiga si Astra, nakabalot sa kumot, at hindi na nagsasalita.
At sa pagtingin niya rito, may isang tanong na biglang sumagi sa isip niya: ganito rin kaya si Luna pag umuwi siya?
Hindi niya alam kung ano ang isasagot sa tanong na iyon. Pero hindi iyon sapat para baguhin ang desisyon niya. Ayaw na niyang manatili sa kasal nila.
Lumabas siya at isinara ang p***o.
Nang maiwan mag-isa, hindi agad gumalaw si Astra. Nakatingin lang siya sa pintong nagsara. Hindi na niya tinanong kung babalik pa ba si Theo o kung may iba pa itong gustong sabihin.
Alam niya kung paano ang takbo ng buhay nila.
Lagi siyang pipiliin ni Theo.
Pero pagkatapos ni Luna.
Luna’s POV“SIGN THE PAPERS, LUNA! I’M DONE WITH THIS MARRIAGE!”Napapikit ako nang malakas na ibagsak ni Theo ang mga dokumento sa mesa. Sumunod ang ballpen na gumulong hanggang sa gilid nito.Nakatayo siya sa harap ko, suot ang itim na suit na lalong nagbigay-diin sa matipuno niyang pangangatawan. Maayos ang buhok niya, at kahit galit ang mukha, hindi maikakailang nananatili ang taglay niyang kagwapuhan.Pero ngayon, ang lalaking kaharap ko ay ang mismong taong gustong wakasan ang kasal namin.“That’s how you’re going to end this?” tanong ko.“It’s already over. Your signature is all that’s missing.”Napatingin ako sa mga dokumento. Ilang linggo nang inaasikaso ng mga abogado namin ang divorce, pero ngayon lang niya dinala sa harap ko ang huling papeles.“Can’t you at least talk to me properly? Hindi mo kailangang sumigaw.”“Then stop making this difficult.”Napatawa ako nang walang saya. “Ikaw ang nagdesisyong tapusin ang kasal natin, Theo. Hindi naman ako ang nagdala ng mga papele
Luna’s POVHindi ko alam kung anong oras ako nakatulog. Ang huling naaalala ko ay nakahiga ako habang nakatitig sa kisame, paulit-ulit na binabalikan ang sinabi ni Theo tungkol kay Astra.Nagising ako nang bumukas ang pinto. Nasa paanan na siya ng kama nang imulat ko ang mga mata ko. Inalis niya ang relo at inilapag sa dresser, saka tinanggal ang cufflinks ng polo niya.“Anong oras na?” tanong ko.“Past eleven. Sorry, nagising ba kita?”“Hindi naman.” Umupo ako at inayos ang kumot. “May pagkain pa sa kusina kung gutom ka.”“Nagdinner na ako.”Pagkatapos uminom ng tubig, nanatili siya sa tabi ng dresser.“Luna, can we talk?”“Sure. Ano ’yon?”“Our marriage.”Umupo siya sa armchair malapit sa bintana.“I want a divorce.”Hindi ako agad nakapagsalita. Napatingin ako sa kaniya, saka sa singsing sa daliri ko. Ilang segundo akong naghintay, umaasang may susunod siyang sasabihin na magpapaliwanag kung bakit niya iyon nasabi.“I want us to get divorced, Luna.”“Hindi mo na ba ako mahal?”“I’v
Napasinghap si Astra nang hilahin siya ni Theo palapit. Walang babala. Walang pag-aalinlangan.Diretso siyang hinalikan nito—madiin, mapusok, at tila matagal nang pinipigil ang pagnanasang iyon.Agad na gumanti si Astra. Hinapit niya ang mga braso sa leeg ni Theo habang lalo silang naglapit. Magulo na ang buhok nila. Gusot ang kumot. At sa pagitan nila, wala nang harang.“Theo…”Naputol sa isang mahinang ungol ang pangalan nito nang muling salubungin ng halik ang mga labi niya.“Bitawan mo ako,” biro ni Astra, kahit lalo pa siyang kumapit.Ngumisi si Theo. “You don’t look like you want me to.”Hindi na siya sumagot. Hinila niya ito palapit at muling hinalikan.Nagsimula silang magkatapat sa kama. Nasa ibabaw si Theo, isang kamay ang nakasuporta sa tabi ni Astra habang ang isa nama’y nakahawak sa baywang nito. Nagtagal ang halik nila, napuputol lamang kapag kailangan nilang huminga. Sa tuwing lalayo si Theo, si Astra naman ang humihila sa kaniya pabalik.Nang tuluyan silang maghiwalay,
Luna’s POVTatlong araw na mula nang huli kaming mag-usap ni Theo. Simula nang gabing iyon, mas naging tahimik ang bahay. Hindi ko na rin siya tinanong kung saan siya natutulog o kung kailan siya uuwi. Pagkatapos ng sinabi niyang kailangan niya ng oras mag-isa, hinayaan ko muna siya.Kaya nang sabihin ng house manager na nasa office si Theo at hinihintay ako, nagtaka ako. Hindi naman niya ako madalas ipatawag doon.Nakaupo siya sa harap ng monitor. May hawak na folder. Nang makita ako, isinara niya iyon at itinuro ang upuan sa harap niya.“There’s a foundation dinner on Friday. Sumama ka.”Napatingin ako sa kaniya. Sa unang pagkakataon matapos ang ilang araw, siya mismo ang nag-aya sa akin. Hindi ko napigilang makaramdam ng kaunting tuwa. Akala ko, baka gusto na rin niyang gumugol ulit ng oras kasama ako, kahit sa isang formal na pagtitipon lang.“Gusto mong sumama ako?” tanong ko, bahagyang may ngiti sa labi.“You’re my wife, Luna. Kailangan nating dalawa roon.”Unti-unting nawala an
Luna’s POV“May iba ka na ba, Theo?”Natigil ang kamay niya sa pagtanggal ng relo. Nakatayo siya sa harap ng malalaking salaming bintana ng master bedroom, nakatanaw sa malawak na hardin ng mansion. Sa malayo, bahagyang nasisinagan ng mga ilaw ang swimming pool at pavilion ng private estate.Inilapag niya ang relo sa mesa bago ako nilingon.“Where is this coming from?”“Sa mga napapansin ko nitong mga nakaraang buwan. Halos hindi na tayo nag-uusap. Madalas, gabi ka na umuuwi. At kapag nandito ka naman, parang mas gusto mong mag-isa.”“Luna, pagod ako.”“Alam ko.” Napangiti ako nang bahagya. “Lagi ka namang pagod kapag gusto kitang makausap.”Dumukot siya ng phone sa bulsa. “Can we not start another argument?”“Hindi ako nakikipag-away, Theo. Gusto ko lang makausap ang asawa ko.”“Then ask me something I can actually answer.”Sandali akong natahimik bago nagtanong.“Mahal mo pa ba ako?”Napatingin siya sa relo sa mesa at hinagod ang batok.“Hindi lahat ng bagay kailangang sagutin agad.







