LOGINNakipagtitigan ako sa kanya. Kunot na rin ang noo ko. Nawala lang nang sumilay ang mapang-asar nyang ngisi. Bago pa ako maka-react ay nailapit na nya ang mukha sa akin. Hawak-hawak ang magkabila kong pisngi, bumaba ang tingin nya sa aking labi, saka nya ako doon hinalikan.Isa, dalawa, tatlo, apat, lima...Limang segundo ang tinagal ng pagkakalapat ng aming mga labi.Suot pa rin nya ang ngisi sa labi nang ilayo nya ng kaunti ang mukha sa akin. Nakagat ko na lang ang labi ko pagkatapos."That's how you say goodbye to your husband."Nag-init ang pisngi ko sa narinig. Seryoso ang pagkakasabi nyang iyon. Walang halong pang-aasar. Pinigilan kong huwag mapangiti sa harap nya, pero hindi ko na makontrol ang sariling bibig."Ang corny mo," nag-iwas ako ng tingin.Narinig ko ang munti nyang pagtawa kaya sinamaan ko sya ng tingin."You love it." mas lalong lumawak ang pagkakangiti nya.Hindi ko na napigilang matawa. Umiling iling ako, pilit tinatago ang namumuong kilig. At dahil sya si Riel, al
My throat ran dry. Umakyat lahat ng kaba sa aking dibdib. Bago ko pa maabot at patayin ang tawag ay naunahan na ako ni Riel. Naiwan sa ere ang kamay kong dapat sana, e, dadampot sa cellphone.Nakatitig lang ako sa kanya. At ganoon din ang pagtitig nya sa hawak na nyang cellphone ko. Nakakunot ang noo nya. Pansin ko rin ang higpit ng paghawak nya doon.Hinintay na muna nyang matigil ang pag-ring nito bago ito bitawan at ibalik sa kung saan nya kinuha. Tahimik na sana syang babalik sa pagkakahiga nang tumunog na naman ito.Inis nyang dinampot ulit ito, at walang alin-langang d-in-ecline ang tawag. Pagkatapos ay padabog nyang binalik ang cellphone sa gilid ng ulo ko.Hindi agad sya nagsalita nang bumalik na naman sya sa pagkakahiga. Lihim akong napaigtad nang lingunin nya ako. Akala ko ay may sasabihin pa sya, ngunit dumaan ang ilang segundo at tahimik pa rin sya.Ilang saglit pa ay bumuntong-hininga sya. He shifted closer, then wrapped his arm securely around my waist. Nakayakap na sya
"If you weren't busy with your master's, I might take a month-long leave."Napabalik ang tingin ko sa kanya. He just gave me a pointed look."At bakit naman?"Tinaasan ko sya ng kilay. Bagama't may panghahamon sa tono ng boses ko, baliktad naman ang pinapakita ng aking labi. Nakagat ko ito nang hindi matigil-tigil sa kangingiti."We might have gone abroad for your birthday today. Too bad you're busy."Parang may kung anong kumirot sa puso ko nang nahimigan ko ang lungkot sa boses nya."Hmm," I mused, twirling my fork between my fingers. "Saan mo ba dapat balak?""Secret," he said simply.I narrowed my eyes at him. "Sabihin mo na."Nginisian nya lang ako. Nagtaka pa ako nang kumuha sya ng isang wipes sa gilid. Iyon pala ay ipangpupunas nya sa gilid ng aking labi."You'll find out soon," kaswal na kaswal nyang sinabi.Parang wala lang talaga sa kanya ang mga simple nyang galaw sa akin, habang ako dito'y kulang na lang ay magtatalon sa sobrang laki ng impact nito sa akin.Nakatitig lang
Nataranta sya nang muli na naman ako naiyak.Umiling-iling ako, habang ang luha ay walang katapusang lumalabas sa mata ko."Was it that bad? Should I just-damn it! I promised myself I wouldn't make you cry-""Riel... baby," I cut him off, laughing through my tears. "It's not what you think.""Then why are you crying again?" he demanded, clearly frustrated with himself.Humiwalay ako sa kanya para hawakan ang magkabila nyang pisngi. Marahan ko rin hinaplos ito katulad ng ginawa nya sa akin kanina. Kumalma ang mukha nya at nakipagtitigan sa akin."These..." mahina kong sabi. Pinalis ang luha na kumalat sa aking pisngi. "... are happy tears."Nakatitig lang sya sa akin. Mukhang pinoproseso pa ang sinabi ko. Sa wakas ay tuluyan ng kumalma ang katawan nya."Tears of joy?"I nodded.Dahan-dahan syang napangiti. Sinakop ng mga kamay nya ang magkabila kong pisngi, saka ako hinalikan sa noo."Good," bulong nya. Pinatong nya ang baba sa tuktok ng aking ulo. "Because that's the only kind of tear
Parang magkakasakit pa ata ako sa sobrang stress. Sa pag-o-overthink ko, dumating na ako sa pag-iisip na paano kung alam pala nya lahat?Na hinihintay lang nya ang pag-amin ko?The idea gnawed at me. Mas lalong nanikip ang dibdib ko. Baka ito na ata ang tamang panahon para sabihin sa kanya lahat.Ayaw ko ng patagalin 'to.Kung tatanggapin man nya ako, ipaparamdam ko lalo sa kanya na hindi ako katulad ng mga taong nag-iisip ng kung ano tungkol sa akin.Na malayo ako sa babaeng sinasabi nila dahil lang sa isang video na hindi ko naman alam na kinunan noong panahon na iyon.Na ako ang Alina na walang nakagalaw maliban sa kanya. Na sa kanya ko lang sinuko ang matagal ko ng iningatan na pagkababae ko.Bumangon ako sa pagkakahiga at muling naupo sa gilid ng kama. I inhaled deeply, gathering the courage to finally speak up.Napatuwid ako ng upo nang bumukas ang pintuan. Muntik pa akong mapaigtad sa gulat nang namatay ang ilaw. Alam kong sya ang gumawa nun dahil nakita ko ang pagpindot nya sa
Pinalagpas ko muna ng ilang minuto. Nanatili ako at nakipag-plastikan sa sitwasyon. Nang sa tingin ko ay pwede ng umalis, nilapit ko ang aking bibig sa tainga ni Riel upang bumulong."I think I'll head upstairs now. I'm tired."It wasn't entirely a lie. I was exhausted, but that wasn't the reason I wanted to leave. I just needed to breathe.Ang makasama sa isang sulok ang dalawang kaharap ay nagbibigay sa akin ng hindi kaginhawaan. It felt like waiting for a bomb to go off.Every second in their presence was suffocating, like the walls of the room were slowly closing in on me.I couldn't take it anymore.Nilingon ako ni Riel. Puno ng malasakit at pag-aalala ang mata nya na nakatingin sa akin."You should've just gone up to rest," he said, guilt lacing his tone. "I shouldn't have kept you here.""I'm fine," I lied, forcing a small smile.Tulad kanina, saglit nya akong tinitigan sa mukha, bago tumango at hayaan akong tumayo sa kinauupuan. Humalik pa 'yan sya sa pisngi ko, hindi inalinta
Mabilis ang bawat hakbang ko palayo sa Faculty wing, pilit na hindi lumilingon kahit nararamdaman ko pa rin ang bigat ng presensya niya sa likuran ko. Hindi ko alam kung paano ko natapos ang araw na iyon. Ang bawat klase ay parang dumaan lang sa harap ko, kasi ang isip ko ay pabalik-balik sa mga bi
Lumipas ang Sabado at Linggo na nanatili lang ako sa ospital para tumulong sa pag-asikaso kay Papa, pero kahit anong pilit kong mag-focus, laging bumabalik sa isip ko ang mga huling salita ni Alistair. I'll see you on Monday. At ngayo na Lunes na agad, kahit gusto kong mag-absent para umiwas, ala
Wala na akong nagawa kundi sumakay. Halos hindi ko na maipasok ang binti ko sa loob ng sasakyan dahil sa sobrang panginginig. Pagkaupo ko ay mabilis na niyang pinaandar ang SUV. "Calm down, Chloe," aniya nang mapansin siguro ang patuloy kong panginginig, habang seryoso siyang nakatuon sa kalsada.
"And for the record, Architect," dagdag ko, pilit na pinapanatiling mahina ang boses ko kahit na gusto ko nang sumigaw sa inis. "Wala akong pakialam kung anong gusto mong ipakita kay Architect Monica. Kung kailangan mo ng props para sa kung ano mang laro niyo, huwag mo na akong idamay." Napatitig







