Chapter 2

Nakailang tingin na si Zion sa kanyang relo habang hinihintay ang bestfriend ng ate niya, kanina pa silang naghihintay sa western restaurant na ni-reserve nila.

“Ang tagal naman ng kaibigan mo, ate. Darating pa ba yun?” Hindi na nakatiis na tanong ni Zion sa kanyang ate.

“Darating yun. Maghintay pa tayo, maaga pa naman.”

“Mga ilang oras pa? Nagwawala na ang mga alaga ko sa tiyan, baka hindi na sisipot yang kaibigan mo ate.”

“Hindi basta nagca-cancel ng plano yun na walang valid reason, saka nagsasabi yun kung sakaling hindi makakarating.”

Makaraan ang isang oras, nakatanggap ng message ang ate ni Zion, agad nito iyong tiningnan. Naghihintay naman si Zion nang update, iniisip na baka ang hinihintay nilang kaibigan ng ate niya ang nag-message. At mukhang hindi nga siya nagkamali, nagsalubong kasi ang kilay ng ate niya at medyo nalungkot.

“See? Tama ako ‘no? She stood us up?”

Masama ang tinging ipinukol ng ate ni Zion sa kanya.

“Shut up. Mag-order kana ng pagkain, pupunta pa tayo sa condo ng bestfriend ko pagkatapos.”

“Tayo? Bakit nasama ako? Sabi mo no boys aloud at allergic sa mga lalaki yung kaibigan mo na yun?”

“Masama daw ang pakiramdam nito kaya nag-cancel ng lakad namin, pati nga yung pag-sleepover ko sa place nito ay pinapa-reschedule niya. But I’ll still go to check on her, mag-isa pa naman yun kaya nag-aalala ako.”

“Mas concern ka pa sa kaibigan mo kapag nagkakasakit kaysa sa sarili mong kapatid.”

“Oh, come on, Zion River. Stop being dramatic again, order any food you want. My treat, so seal your mouth with food already.”

“Ang bilis magbago ng temper mo,” naiiling na kumento ni Zion. “Oorder ako ng marami, ready your wallet.”

Hindi na pinansin si Zion ng kanyang ate, abala ito sa ka-chat na kaibigan kaya nag-order nalang siya ng pagkain nila. Sigurado siyang uuwi silang busog hanggang kinabukasan.

…

Pagkatapos nilang mag-dinner ay nagpahatid ang ate ni Zion sa bahay ng kaibigan nito. Tiningnan ni Zion ang building kung saan nakatira ang kaibigan ng kanyang ate. Condominium unit yun sa Makati, mukhang safe naman ang lugar at may maayos na facility. Ayaw niya rin kasing iwan ang ate niyang hindi nakaka sigurado sa kaligtasan nito.

“Where do you think you’re going?” Tanong ng ate ni Zion nang makita siyang bumaba rin ng sasakyan.

“Sasama sa ‘yo? Hindi ba’t kaya ka nagpahatid sa akin dito ay para samahan kang i-check ang kaibigan mo?”

“Baliw ka ba? Sinabi ko na ngang allergic sa mga lalaki yun, tinatamad lang akong mag-taxi kaya nagpahatid ako sa ‘yo.”

“Ah, so driver lang talaga ang role ko para sa ‘yo?”

Lumambot ang ekspresyon ng ate ni Zion nang mahimigan ang pagtatampo niya.

“Pinakain na nga kita ng kahit anong gusto mo ‘di ba?” Paglalambing nito. “Pinili ko lang yung safer method, you know, sobrang ganda ng ate mo kaya baka matipuhan pa siya ng driver at anong gawin sa kanya.”

Natawa nalang si Zion sa tinuran ng ate niya.

“Gandang ganda kana naman sa sarili mo, kailan ka ba titigil sa ilusyong ‘yan? Umakyat kana nga dun, hihintayin kitang makapasok sa building bago umalis.”

Lumapad ang ngiti sa labi ng ate ni Zion. Kumuha ito ng pera sa dalang bag at inabot kay Zion.

“Here. Idagdag mo sa allowance na binibigay ni mommy at daddy, yung pasalubong ko ay iniwan ko sa room mo.”

Nagliwanag ang mukha ni Zion, masayang tinanggap ang perang binigay ng kanyang ate.

“Ano bang swerte ang mayroon ngayong araw? Umuulan ng pera.”

“Umuulan ng pera? What do you mean? May iba pa bang nagbigay sa ‘yo ng pera bukod sa akin?”

Natigilan si Zion sa tanong ng ate niya.

“Ah, wala yun, ate. May tinulungan lang akong babae kahapon, tapos nagbigay siya ng pakunswelo daw para sa pang-aabala sa akin.”

“Okay?” Nag-aalinlangang wika ng ate ni Zion. “Just make sure na sa mabuting paraan nanggagaling ang pera mo ha, huwag kang gagawa ng illegal para lang magka-pera. If you ever need money o kinakapos ka ng allowance, sabihan mo lang ako.”

“Yes, ma’am.” Sumaludo pa si Zion sa ate niya na ikinatawa nito.

“And tell me kapag nagka-girlfriend ka, kikilalanin kong mabuti bago mo pakasalan.”

“Ate naman, ang bata bata ko pa, kasal agad? Hindi pa nga ako graduate ng college.”

“Zion, hindi ko naman sinabing magpakasal ka agad kapag nagkaroon ka ng girlfriend. Ang ibig ko lang sabihin ay kapag nag-girlfriend ka dapat yung seryoso na, hindi yung pang-laro laro lang, hanapin mo yung matino at may future. Gaya ko at nang bestfriend ko, kami ang gawin mong basis sa pagpili ng babae.”

“Bakit hindi mo nalang ipakilala sa akin yang bestfriend mo, ate? Malay mo mag-click kami.” Natatawang biro ni Zion, masyado na kasing seryoso ang tinatakbo ng usapan nila.

“Wala pa sa isip no’n ang pagkakaroon ng boyfriend ulit, pini-pressure na nga yun ng parents niyang mag-asawa pero mahirap pa kasi since may trauma pa siya sa past relationship niya.”

“Sige na nga, ate. Puntahan mo na ang bestfriend mo, late na rin baka mapano ka pa.”

“Iniiwasan mo lang makinig sa kwento ko, eh. Oh siya, mag-iingat ka sa pagda-drive pauwi, okay?”

Tumango si Zion at nginitian nalang ang kanyang ate. Hinintay pa niyang makapasok ito sa building at mawala sa paningin niya bago bumalik sa kanyang sasakyan para umuwi.

…

Tinatamad na tumayo si Honey nang marinig ang doorbell sa pinto, naisip niya baka yun na ang kanyang order. Ngunit nagulat siyang sa halip na delivery guy ay ang bestfriend niyang si Vera ang napagbuksan.

“Vera? Anong ginagawa mo dito? Hindi ba’t sabi kong next time ka nalang mag-sleepover dito sa place ko?”

Inirapan lang siya ni Vera.

“Nag-alala lang ako sa ‘yo. Alam kong mag-isa ka lang dito at sinabi mong masama ang pakiramdam mo, kaya nagdala ako ng pagkain at gamot para sa ‘yo.” Itinaas ni Vera ang dalang paper bag na may lamang take out food at gamot na dinaanan nila sa drugstore kanina.

“Oh my gosh, Vera. Nakakahiya naman sa ‘yo, kauuwi mo lang pero naabala kana.”

Binuksan ng maluwag ni Honey ang pinto para makapasok ang kanyang kaibigan. Naupo sila sa magkabilang side ng long sofa.

“Ngayon ka pa talaga nahiya? Ang tagal na nating mag-kaibigan at ginagawa ang mga bagay na ‘to.”

Ihiniga ni Honey ang ulo sa sandalan ng sofa, nanghihina talaga siya simula kaninang umaga pagkauwi niya. Nagsisisi siyang dinamihan ang inom kahapon.

Napabalikwas siya ng bangon nang muling may mag-doorbell sa pinto. Pero bago pa man siya makalapit sa pinto ay nauna na ang bestfriend niya, madali siyang tumayo at tumakbo sa gawi ni Vera. Sinubukan niyang agawin ang plastic bag na hawak nito pero huli na ang lahat, nasilip na nito ang laman ng plastic.

“Ano ‘to? Bakit umorder ka ng pregnancy test?”

Namutla si Honey nang mahuli ni Vera.

“Wala ‘yan. Mali lang sila ng na-deliver, baka wrong address.”

Tumaas ang isang kilay ni Vera.

“Maloloko mo ang lahat pero hindi ako, Honey. Tell me, what happened? I know na broken hearted ka at hindi pa nakaka-move on sa ex-boyfriend mo. Sino ang nakatalik mo?” Naningkit ang mata ni Vera habang kinakastigo si Honey.

Huminga naman ng malalim si Honey at ikwinento ang nangyari.

“Ano?! Walanghiyang lalaking yun!” Galit na bulalas ni Vera matapos malaman ang nangyari sa kaibigan. “Gusto mo bang ipahanap ko siya sa kapatid ko at ipaligpit?”

“Magtigil ka nga, Vera. Para namang may magagawa ang kapatid mo, eh nasa college palang yun. Isa pa ayoko ring makalabas muna ang tungkol dito, baka mawalan ako ng trabaho at lisensya.”

Natigilan si Vera at nakaramdam ng awa sa kaibigan.

“Oo nga pala. Paano ‘yan kapag totoong buntis ka? Saan mo hahanapin ang lalaking yun? Sa tingin mo pananagutan ka no’n at pakakasalan? Hindi ba yun lang ang way para hindi masira ang career mo?”

Nagpakawala ng malalim na buntong hininga si Honey. Iyon pa nga ang isang problema niya, ni hindi siya nakakuha ng kahit isang information sa lalaki. Sobrang stress din kasi niya nang araw na yun kaya hindi na siya nakapag-isip ng maayos. Paano niyang hahanapin ang lalaki kung sakali ngang buntis nga siya?