LOGINMisinterpretChapter 52Shane’s POV“Shane?”Unti-unti kong idinilat ang mga mata ko.Si Maam Alicia, tinatawag ako.Sa tuwing tinatawag niya ang pangalan ko, parang may kung anong humahaplos sa puso ko.Nagiginhawaan ako.Parang sa simpleng pagtawag niya sa pangalan ko, may kakaibang kapanatagan akong nararamdaman.“Maam bakit po kayo narito?”“Si Macy po?”“Umalis lang siya sandali, pero babalik din agad.”Ngumiti siya sa akin.“Pinatuturuan ko na kasi siya para mapamahalaan ang kumpanya, pero kailangan niyang mag-aral pa.”Napatingin ako sa kanya.“Marami na siyang nakalimutan Shane.”May sinabi si Maam Alicia na parang may kahulugan pero hindi ko na lamang pinansin iyon.Hindi ko alam kung bakit parang may lungkot sa mga mata niya habang sinasabi iyon.Baka pagod lamang siya.Baka marami lang siyang iniisip.“I also met your brother Mike and your mother.”“Talaga po?”Tumango siya.“Napansin ko lang, hindi mo sila kamukha noh.”Napangiti ako.“Ang Papa mo ba ang kamukha mo?”“Naku
Chapter 51Shane’s POV“You don't have to worry Hon.”“Ako na ang bahala.”Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko.Parang may mabigat na bagay na nakadagan sa dibdib ko.Gusto kong maging kalmado.Gusto kong sabihin sa sarili ko na wala na iyon.Na tapos na.Na nakalipas na ang lahat.Pero nang makita ko ang lalaki, parang biglang bumalik sa akin ang lahat ng sakit.Inihatid na lang ako ni Leon sa bahay ko.Medyo nakakaramdam ako ng takot.Hindi ko alam kung bakit ganito ang epekto sa akin ng nakita ko.Siguro dahil may mga bagay na kahit gaano katagal mong piliting kalimutan, hindi talaga nawawala.Nauna kong sinabi sa sarili ko na malakas ako.Na kaya kong harapin ang nakaraan.Pero ngayon, pakiramdam ko ay muli akong naging mahina.“Hon, please stay!” Hiling ko kay Leon.“Of course Hon, hindi kita iiwan.”Napatingin ako sa kaniya.Nagpapasalamat ako kay Leon.Dahil noon kapag natatakot ako, tinitiis ko iyon mag-isa.Para akong batang walang kalaban-laban.Walang taong puwedeng t
TerrorChapter 50Shane’s POVMay nakita akong pamilyar na lalaki.Ang araw na iyon.Ang mukha niya.Napapapikit ako nang maalala ko iyon.Ang araw na sumira ng buong pagkatao ko.Ang araw na nagkaroon ng pagkakataon ang isang tao para hamakin ako.Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nakakalimutan ang gabing iyon. Kahit ilang taon na ang lumipas, may mga alaala talagang ayaw mawala. Mga alaala na kahit pilit mong ibaon sa pinakamalalim na bahagi ng iyong isipan ay bigla na lamang babalik kapag may isang bagay na nagpapaalala sa iyo.At nang makita ko ang lalaking iyon, parang biglang bumalik ang lahat.Ang takot.Ang hiya.Ang sakit.Ang pakiramdam na wala akong magawa habang unti-unting gumuho ang mundo ko.Kasama ko noon si Leon sa isang shop. Gusto kasi niyang magpatahi muli para sa anibersaryo ng kanilang hotel.Isang engrandeng hotel na talagang pinaghahandaan niya kada limang taon.Alam kong mahalaga sa kanya ang bawat anibersaryo. Hindi lamang dahil isa itong malaking event para
Chapter 49Shane’s POVNapakagandang pagmasdan ang mahigpit na pagyayakapan ni Maam Alicia at Macy.“Anak, my Angela.”Ang dalawang tao na napakahalaga sa akin. They finally found each other.Matagal kong hinintay ang sandaling ito. Ilang beses kong nakita kung gaano kasakit para kay Maam Alicia ang pagkawala ng kanyang anak. Ilang taon niyang hinanap si Angela, at sa bawat pagkakataong hindi niya ito makita, parang may bahagi ng buhay niya na nawawala.At ngayon, nasa harapan na niya ang kanyang anak.“Macy, Angela, we will make a lot of changes, ha. Babawiin na kita. You will stay at my house,” excited pa si Maam Alicia.Napangiti ako habang pinagmamasdan sila. Kitang-kita ko sa mukha ni Maam Alicia ang saya na matagal niyang ipinagkait sa sarili. Para bang nabura ang lahat ng taon ng paghihintay at pagdurusa.Naisip ko, yamang makakasama na ni Maam Alicia si Macy, baka kailangan kong ipagtapat na sa kanya na si Designer Angela ay ako at hindi si Macy. Para lahat ay maging maayos na
Chapter 48Shane’s POV“Shane please tell Angela babalik ako, ipapakita ko ang proof na anak ko siya,” sabi ni Maam Alicia.Tumango na lamang ako nang may pagkabigla sa mga nangyari. Maraming tanong din ang sumagi sa isip ko. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isipin o kung ano ang dapat kong sabihin sa kanya.Mukhang siguradong sigurado si Maam Alicia sa sinasabi niya.Si Macy ba talaga ang anak niya?O si Angela?Hindi ko alam kung bakit biglang naging magulo ang lahat.Pagpasok ko sa loob ng bahay, agad akong sinalubong ni Macy.“Shane, ano yung sinasabi ni Maam Alicia?”Napatingin ako sa kanya. Kita ko sa mga mata niya ang pagtataka at pag-aalala.“Papaano niya nalaman na galing ako sa ampunan?”“Hindi ko rin alam Macy, pasensya na.”Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa kanya ang lahat dahil maging ako ay wala ring malinaw na sagot. Ang tanging alam ko lang ay may malaking bagay na gustong patunayan si Maam Alicia.“Pero sabi niya, babalik daw siya para sa mga ebidensiya
Chapter 47Shane’s POV“Ma'am, hindi po ako si Angela, ako po si Macy.”“I know everything; I know you are Angela.”“Please, baby, hindi mo na ba ako naalala?”“Si Mommy ako.”“Ma'am, pasensiya na po, hindi ko po kayo kilala. Hindi po kayo ang nanay ko.”“Angela, please naman, huwag mo naman akong itaboy.”“Alam kong nalimutan mo na ako, pero ako, hinding-hindi kita malilimutan.”Napatingin na lamang si Macy sa akin. Gulong-gulo siya sa mga naririnig niya mula kay Ma'am Alicia. Halata sa mga mata niya ang takot at pagkalito, lalo na nang marinig niyang tinatawag siya nitong Angela.Nagpumiglas na lamang si Macy kay Ma'am Alicia na pilit siyang niyayakap.“Ma'am, please…”“Angela, baby, please. Tingnan mo ako. Ako ito. Mommy mo.”“Hindi po! Hindi po ako si Angela!”Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Para akong nakatayo sa gitna ng isang bagay na hindi ko kayang ipaliwanag.Si Macy si Angela?Napatingin ako sa dalawa. Sa mukha ni Maam Alicia na punong-puno ng emosyon, at kay Macy na
Chapter 5Shane Concepcion POVKahit naging malupit ang buhay para sa akin. Sinusubukan ko pa ring tumayo. Lumaban para mabuhay kahit ayaw ko na.Madalas ay naalala ko pa rin si Leon. Na nangako ng walang hanggan sa akin. Pero dahil sa mga kalunos-lunos na pangyayari sa buhay ko. Hindi ko na hin
Chapter 4Shane ConcepcionDahil sa desperasyon…Tinanggap ko ang trabaho.Wala na akong panahon para mamili pa.Wala na rin akong karapatang magreklamo.Ang mahalaga na lamang sa akin noon ay mabuhay. Makakain. At huwag maging pabigat kay Macy na siyang kumupkop sa akin noong wala na akong mapunta
Chapter 3Shane Concepcion POVPagkatapos akong palayasin ni Papa, hindi ko alam kung saan ako pupunta. Tinawagan ko ang mga kaibigan ko pero ni isa ay walang gustong tumulong. Naiipit daw sila at sinabihan ng mga Carusso na huwag na huwag akong tutulungan dahil madadamay lamang sila. Masakit i
Chapter 2Shane Concecion POVPagkatapos ng nakakahiyang nangyari sa akin sa hotel. Pakiramdam ko ay unti-unti nang gumuho ang buong buhay ko. Hindi ko na alam kung paano pa ako haharap sa mga tao.Kung paano ko titingnan ang sarili ko sa salamin.Kung paano ko kakayaning mabuhay matapos masira an







