เข้าสู่ระบบร่างบางยังคงเกร็งกระตุกต่อเนื่องเพราะความเสียวซ่านรัญจวนถึงขีดสุดครั้งนี้มันรุนแรงนัก “เสียวไหมครับ คุณน่ารักมากเลย” ร่างหนาอดใจบางไม่ได้เมื่อเงยหน้าขึ้นมาพบกับร่างงามที่นอนตาปรือหวาน ปากกระจับสีสวยบวมเจ่อ สายเสื้อตกลงมาที่แขนทั้งสองข้าง ชายกระโปรงลูกไม้
อัคคีน้อยที่ปกติก็ไม่ค่อยจะยอมสงบอยู่แล้ว ขยายตัวเหยียดตึงภายในเสี้ยววินาทีจนเขาต้องนั่งตัวงอ ตลอดเวลาดวงตาคมก็มองตามร่างบางตาไม่กะพริบ เธอเดินไปปิดไฟกลางห้องเหลือไว้เพียงแสงสว่างจากโคมไฟสีนวลข้างเตียง จนเธอเดินกลับมาทิ้งตัวนอนลงบนเตียงนั่นแหละ ถึงมีคำพูดและปฏิกิริยาออกจากกายเขา
ในกระจกเงาบานใหญ่เท่าฝาผนังห้องปรากฏภาพของร่างบางในชุดปาดไหล่กระโปรงทรงสุ่มฟูฟ่องตกแต่งด้วยผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสสุดหรูและดอกไม้ผ้าสามมิติทั่วทั้งชุด ผมทรงเกล้ามวยต่ำที่ท้ายทอยยุ่งๆเล็กน้อยตามแบบสมัยนิยมประดับด้วยช่อดอกไม้สีขาวช่อโตสวย เธอแต่งหน้าด้วยโทนสีอ่อนแต่เน้นขับดวงตาหวานให้งามซึ้ง ส่งผลให้ร่างบาง
ยิ่งเธอกรีดร้องเขายิ่งเอาแต่ใจ สัมผัสเธอซ้ำๆจนร่างบางเกร็งกระตุกแตะขอบสวรรค์ “เสร็จเร็วจังครับที่รัก เสียวหรอ” ถามมาได้ตาบ้า ไม่เสียวมั้ง เล่นจู่โจมจุดเสียวเธอพร้อมๆกันแบบนั้น ใครไม่เสร็จก็กามตายด้านแล้ว คนใจร้ายยังไม่พอใจในผลงานนั
สัปดาห์ต่อมา อัคคีและเพชรน้ำผึ้งได้ออกงานร่วมกันอีกครั้งในฐานะคนรัก ในงานแต่งงานของชลธีและโรสิตา งานจัดได้อย่างยิ่งใหญ่หรูหราอลังการสมเป็นงานสละโสดของนางเอกอันดับหนึ่งของประเทศและลูกชายเจ้าของสวนส้มและรีสอร์ตที่ใหญ่ติดอันดับของภาคเหนือ เจ้าสาวแสนสวยในชุดเกาะอกกระโปรงบานฟูฟ่องล
“ไม่ได้ ตราบใดที่ยังไม่มีงานแต่งงาน น้ำผึ้งต้องอยู่ที่บ้านนี้ แล้วยิ่งท้องไส้แบบนี้ จำเป็นต้องมีแม่คอยดูแล พี่จะไม่ให้ใครมารังแกน้องได้อีกแล้ว” คุณหมอหนุ่มผู้หวงน้องสาวเอ่ยขึ้นเสียงดัง เมื่ออัคคีกำลังขอตัวพาเพชรน้ำผึ้งกลับคอนโดหลังจากที่เขาพาเธอกลับมาจากเขาใหญ่แล้วแวะไหว้ขอขมา
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าตรู่ที่พระอาทิตย์เพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า ส่องผ่านผ้าม่านผืนบางสีขาวเข้ามาในห้องนอนใหญ่สุดหรูหรา ดวงตาคู่งามหรี่ปรือกะพริบถี่ปรับการมองเห็น แล้วก็ต้องเบิกกว้างทันใดเมื่อเจอกับหน้าอกหนั่นแน่นเต็มไปด้วยมัดกล้าม เพชรน้ำผึ้งตั้งสติ ค่อยๆขยับลุกออกจากอ้อมกอดของเขา ผู้ชายแปลกหน้า ร่างสูงใหญ
ไม่นานนัก อาหารเช้าแบบง่ายๆ ก็ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วห้อง หญิงสาวตักข้าวต้มกุ้งใส่ชามให้เธอและเขา ซึ่งมานั่งรอที่โต๊ะอาหารอยู่ก่อนแล้ว ข้าวต้มกุ้งตัวโตๆ หน้าตาน่ารับประทาน กลิ่นหอมเตะจมูกมาวางอยู่ข้างหน้าชายหนุ่ม จนเขาต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ในขณะที่เขากำลังพิจารณาอาหารในชามขอ
“ผม อัคคี วัฒนดิเรกฤทธิ์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณน้ำผึ้งที่รัก เรียกผมว่า ไฟ เหมือนที่นายชลเรียกก็ได้ หรือจะเรียกผมว่า ที่รัก เหมือนที่ผมเรียกคุณ ผมก็ไม่ติด” อัคคียิ้มยั่ว ยิ่งเห็นอาการที่หญิงสาวเบิกตาโต อ้าปากค้างด้วยความตกใจ ยิ่งนึกสนุกอยากแกล้ง“ฉันไม่ทำงานกับคุณ ฉันขอลาออก” ว่าแล้วก็หันหลังเต
เจ้าของบ้านทั้งสามคนมองแขกผู้มาเยือนในยามวิกาลแล้วก็ต้องถอนหายใจยาว ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาและทรงเสน่ห์ที่ห่างหายจากบ้านหลังนี้ไปร่วมสัปดาห์ดูทรุดโทรมราวกับซากศพ ดวงตาหม่นแสงราวร่างไร้วิญญาณ“ทำไมที่รักอยู่ในสภาพนี้คะพี่ก้อง”อริสามองหลานชายที่ยังคงอยู่ในตำแหน่งลูกเขยด้วยแววตาสั่นระริกอย่างสงสารจับใจ อย







