CHAPTER 3 — ANG UNANG LIHIM

Tatlong araw ang lumipas mula nang pumirma si Maya sa marriage contract.

Sa loob ng tatlong araw, halos wala siyang ginawa kundi pag-aralan ang pamilya Villareal. Mga pangalan, negosyo, kaibigan, kaaway, at maging ang mga taong matagal nang nagtatrabaho para sa kanila.

Ngunit isang pangalan ang paulit-ulit na lumilitaw sa mga lumang dokumentong nakuha ni Ethan.

Rafael Villareal.

Ama ni Alexander.

Patay na ito dalawang taon na ang nakalipas.

Ngunit bago ito namatay, ito ang namuno sa Villareal Group nang halos dalawampung taon.

Nakatayo si Maya sa harap ng malaking bookshelf habang hawak ang isang folder.

“Bakit parang may tinatago ang pamilyang ito?” bulong niya.

“Dahil meron talaga.”

Napalingon siya.

Nasa pintuan si Ethan.

“Hindi mo dapat ako ginugulat,” sabi niya habang nakakunot ang noo.

“Hindi ka rin dapat pumupunta rito nang mag-isa.”

“Hindi ako natatakot.”

“Hindi iyon ang punto.”

Lumapit si Ethan at inilapag ang laptop sa mesa.

“May nakita ako.”

Umupo si Maya.

“Ano?”

Ipinakita ni Ethan ang isang lumang financial record.

“Tatlong buwan bago bumagsak ang Santos Holdings, may malaking halaga ng pera na lumipat mula sa isang Villareal account papunta sa isang offshore company.”

“Magkano?”

“Dalawampung milyon.”

Napatingin si Maya sa kanya.

“Sino ang may-ari ng account?”

“Rafael Villareal.”

Nanahimik siya.

“Sigurado ka?”

“Oo. Pero may problema.”

“Ano?”

“Dalawang araw pagkatapos ng transfer, nawala ang account.”

“Closed?”

“Hindi. Buried.”

Napakunot ang noo niya.

“Paano mo nasabi?”

“May nagtanggal ng records.”

Huminga nang malalim si Maya.

“Kung ganoon, may taong gustong burahin ang ebidensiya.”

Tumango si Ethan.

“Exactly.”

Bago pa siya makapagsalita, tumunog ang cellphone niya.

Alexander.

Napatingin siya sa screen.

“Bakit siya tumatawag?”

“Baka gusto kang imbitahan sa kasal.”

“Napakaaga pa.”

Sinagot niya ang tawag.

“Hello?”

“Maya.”

Malamig ang boses ni Alexander.

“Yes?”

“Nasaan ka?”

“Bahay.”

“Anong bahay?”

Napatingin siya kay Ethan.

“Sa apartment.”

“Good. Maghanda ka.”

“Para saan?”

“Dinner.”

“Dinner?”

“Yes. Kasama ang pamilya ko.”

Natahimik si Maya.

“Ngayong gabi?”

“Ngayong gabi.”

“Alexander, hindi ba puwedeng ibang araw?”

“Hindi.”

May diin ang sagot nito.

“May kailangan akong ipakita sa’yo.”

Napakunot ang noo niya.

“Ano?”

“Malalaman mo kapag dumating ka.”

Natapos ang tawag.

Napabuntong-hininga si Maya.

“Ano?” tanong ni Ethan.

“Dinner kasama ang pamilya Villareal.”

“Delikado.”

“Mas magandang pagkakataon.”

“Para saan?”

Ngumiti siya.

“Para malaman kung sino ang nagsisinungaling.”

---

Alas siyete ng gabi, dumating si Maya sa Villareal mansion.

Malaki ang bahay. Napapalibutan ito ng matataas na puno at malawak na hardin.

Pagbaba niya ng sasakyan, agad siyang sinalubong ng isang kasambahay.

“Miss Santos?”

“Maya.”

“Sir Alexander is waiting inside.”

Pumasok siya.

Sa loob, napansin niya agad ang mga lumang larawan ng pamilya.

May isang larawan ni Rafael.

Nakatitig siya rito nang ilang segundo.

“Interesting.”

“May nakita ka?”

Napalingon siya.

Si Alexander.

“Wala.”

Lumapit ito.

“You're staring at my father.”

“Maganda ang larawan.”

“Hindi siya magandang tao.”

Nagulat si Maya.

“Hindi mo siya gusto?”

“Hindi lahat ng ama ay karapat-dapat mahalin.”

Tahimik siya.

May kakaiba sa sagot nito.

Bago pa siya makapagtanong, dumating ang isang babae.

“Alexander.”

Napalingon sila.

Isang eleganteng babae ang papalapit sa kanila.

Mahaba ang buhok, mamahaling damit, at malamig ang ngiti.

“Vanessa,” sabi ni Alexander.

Tumingin ito kay Maya.

“So this is her.”

“Her name is Maya.”

“Alam ko.”

Iniabot ni Vanessa ang kamay niya.

“Welcome to the family.”

Tinanggap iyon ni Maya.

“Thank you.”

Ngumiti si Vanessa, ngunit hindi umabot sa mga mata nito.

“Interesting choice, Alexander.”

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“Wala.”

Maya napansin ang paraan ng pagtingin ni Vanessa sa singsing niya.

Parang may alam ito.

Nang magsimula ang hapunan, tahimik ang lahat.

Si Alexander ang nasa tabi niya.

Sa kabilang bahagi ng mesa, nakaupo si Vanessa.

Habang kumakain, biglang nagsalita si Alexander.

“Maya will be my wife in two weeks.”

Napatingin ang lahat sa kanya.

“Congratulations,” sabi ng isang matandang lalaki.

Ngunit si Vanessa ay nanatiling tahimik.

Pagkatapos ay ngumiti ito.

“Alam ba niya ang tungkol sa nangyari sa pamilya niya?”

Nanigas ang kamay ni Maya.

Alexander agad itong tiningnan.

“Vanessa.”

“Ano?”

“Hindi ito ang oras.”

“Pero dapat niyang malaman.”

“Malalaman niya kapag oras na.”

Napatingin si Maya kay Alexander.

“Ano ang dapat kong malaman?”

Tahimik ang buong mesa.

Walang sumagot.

Maya muling nagsalita.

“Kung may bagay tungkol sa pamilya ko, gusto kong malaman.”

Tumayo si Alexander.

“Enough.”

“Alexander—”

“Enough, Vanessa.”

Napatingin si Vanessa kay Maya.

“Tanungin mo siya tungkol sa ama niya.”

Pagkatapos ay tumayo rin ito at umalis sa mesa.

Maya nanatiling nakaupo.

“Ano ang ibig niyang sabihin?” tanong niya.

Hindi agad sumagot si Alexander.

“Hindi ngayon.”

“Hindi mo puwedeng sabihin sa akin iyon.”

“Maya.”

“Ang pamilya ko ang pinag-uusapan natin.”

Tinitigan siya ni Alexander.

“May mga bagay na hindi mo pa handang malaman.”

“Hindi ikaw ang magdedesisyon kung handa ako.”

Tumayo siya.

Ngunit bago siya makalayo, hinawakan ni Alexander ang kanyang kamay.

“Wait.”

Tumingin siya rito.

“May gusto akong ipakita sa’yo.”

Dinala siya nito sa isang maliit na silid sa dulo ng hallway.

Binuksan nito ang isang lumang cabinet.

May mga dokumento sa loob.

“Bago mamatay ang ama ko, sinabi niyang may taong nagtaksil sa kanya.”

Kumuha si Alexander ng isang folder.

“Ang taong iyon ang dahilan kung bakit nasira ang negosyo ng pamilya mo.”

Napatitig si Maya.

“Si Rafael?”

Umiling si Alexander.

“Hindi.”

Iniabot niya ang dokumento.

“Ang taong iyon ay miyembro ng pamilya Santos.”

Nanginig ang kamay ni Maya.

“Imposible.”

“Hindi ko sinabing totoo. Sinabi ko lang kung ano ang iniwan ng ama ko.”

Binuksan niya ang folder.

May lumang pangalan.

Daniel Santos.

Pangalan ng kanyang tiyuhin.

Napaatras si Maya.

Hindi niya alam kung alin ang mas masakit—ang posibilidad na nagsinungaling ang kanyang pamilya sa kanya, o ang posibilidad na ang lalaking kinamumuhian niya ay nagsasabi ng totoo.

Tumingin siya kay Alexander.

“Bakit mo ito ipinakita sa akin?”

“Dahil kung pakakasalan kita, ayokong magsimula tayo sa kasinungalingan.”

Natahimik si Maya.

Sa unang pagkakataon, hindi niya nakita si Alexander bilang kaaway.

Nakita niya ang isang lalaking tila naghahanap din ng katotohanan.

Ngunit hindi niya kayang basta maniwala.

Dahil ang paghihiganti niya ay nakasalalay sa isang kuwento na maaaring hindi pala kumpleto.

At kung totoong may kasalanan ang sarili niyang pamilya, kailangan niyang malaman kung sino ang tunay na nagtaksil.

Sa pag-uwi niya nang gabing iyon, tinawagan niya agad si Ethan.

“May nakita ako.”

“Ano?”

“May dokumentong nagsasabing si Uncle Daniel ang may kinalaman sa pagbagsak ng pamilya namin.”

Mahabang katahimikan.

Pagkatapos ay nagsalita si Ethan.

“Maya, huwag kang maniwala agad.”

“Hindi ako naniniwala.”

“Good.”

Tumingin siya sa madilim na bintana ng sasakyan.

“Pero kailangan kong malaman kung totoo.”

At sa gabing iyon, unang beses niyang napagtanto na maaaring mali ang taong pinili niyang paghigantihan.

Ang mas nakakatakot?

Maaaring nasa sarili niyang pamilya ang taong dapat niyang kinamumuhian.