Prologue

I have your son, Mister Zillionaire

(Starting: May 16, ‘26)

Prologue

Limang taon na ang nakalipas nang muli siyang makabalik sa Pilipinas. Tinapos niya ang kursong may kaugnayan sa pagnenegosyo sa isang prestihiyosong paaralan sa America. Nang handa na siyang saluin ang obligasyon ng kaniyang Daddy bilang tagapamahala ng Laviste Group ay nakapagdesisyon siyang umuwi at manatili na sa bansa.

Paglapag ng eroplano at nang magbukas ang pintuan nito ay mabilis na lumabas si Crane Laviste—isang guwapo, matipuno ang katawan, misteryuso, at magaspang ang ugali sa mga taong mayroong gabagalan ng pag-iisip. Gayunpaman ay mabuti siyang kaibigan at anak.

Tinahak niya ang airport at hinanap ang kaniyang taga-sundo. Sa kalayuan ay tanaw na niya ito. Agad siyang lumakad patungo kay Mark na may hawak na karatula kung saan nakasulat ang kaniyang pangalan.

"Sir Crane!" tuwang wika ng lalaki.

Tatlong hakbang na lang ang pagitan nila nang may yumakap sa kaniyang binti, dahilan upang tumigil siya sa paglalakad. Tumingin siya sa paslit na yumakap sa binti niya. Isang batang lalaki ang nakalambitin sa parteng iyon ng kaniyang katawan.

Nakangiti sa kaniya ang bata na tila ba ay kilala siya nito. Nangilid ang mga luha ng bata subalit nanatili pa rin ang malapad na ngiti nito.

"Daddy! Daddy!" sambit ng bata na bigla niya lamang ikinagulat.

"D-Daddy?"

"A—am! Ikaw ang Daddy ko! Finally, I have the chance to touch you!"

Humigpit ang yakap ng bata sa kaniya. Inangat niya ang titig niya kay Mark at sumenyas siyang tulungan siya nito. Nahihiya na kasi siya sa ginawa ng bata dahil pinagtitinginan na sila ng mga tao.

Baka isipin ng mga nakatingin sa kanila ay anak niya ito at pinabayaan lamang. Suminghal siya kaya ay agad na tumungo si Mark at agad na inalis ang mumunting mga braso ng bata na nakayakap sa binti niya.

"Daddy?! Bakit? Hindi mo ba ako mahal?" Umiyak na ang bata.

Nagbulungan ang mga tao. Humakbang siya patungo sa bata at agad itong pinandilatan ng mata. Yumuko si Crane at humawak siya nabg maluwag sa mga braso ng bata.

"You, kid, stop whining and stop calling me Daddy. Hindi kita anak at wala akong anak," aniya.

"No, ikaw ang Daddy ko! Sinabi ni Mommy na ikaw ang Daddy ko!"

"What? Ni hindi ko nga kilala ang Mommy mo, and you're claiming na anak kita?" Huminga siya nang malalim, pinahinahon ang sarili bago muling umimik. "I have a fiancee at kapag nakarating sa kaniya ang balitang ito ay mag-aaway kami." Hindi niya tiyak kung naiintindihan ng bata ang sinabi niya dahil nakatingin lang ito sa kaniya.

Mayamaya pa ay gumulong ang matatabang mga butil ng luha ng bata. Umiling ito.

"I—Ibig-sabihin ay mag-aasawa ka na?! How about my Mommy? How about me? I—I waited for so long to end up knowing you have a fiancee!"

Pumikit siya saglit. Huminga siyang muli nang kay lalim bago tumayo nang tuwid. Hinanap ng mga sulyap niya sa paligid ang ina ng bata kahit wala siyang ideya kung sino ito sa mga babaeng nasa paligid.

"Kaninong anak ba ito?! Please, get him out of my way!" sigaw niya.

"Ikaw ang Daddy ko! Ikaw ang Daddy ko!"

Isang babaeng nakasuot ng puting kamiseta ang lumapit sa bata at agad itong hinila’t binuhat kalaunan. Tiyak ay pamangkin ito ng babae. Hindi pa kasi ito mukhang ina.

Mahaba ang buhok ng babae, maputi ito at tila'y alagang-alaga nito ang sarili. Tumingin sa kaniya ang babae na may pagmamakaawa sa mga mata.

"I'm sorry, S—Sir."

Tumingin ang babae sa bata.

"Caelan, stop whining. You're making a scene."

"But you said he's my Daddy! Sinasabi mo iyon sa akin, Mommy!"

"Caelan, I said stop whining about it. H—Hindi mo siya Daddy," giit ng babae sa bata.

"Wait, ikaw ang Mommy niya?!"

Muling tumingin kay Crane ang babae. Ngumiti ito at tumango.

"Damn, too young and beautiful to be a mom," wika ng isip niya.

"Pagpasensiyahan mo na ang anak ko sa pag-aabala sa inyo, Sir. Sorry ulit."

Tumalikod ang babae at agad na may naalalang mukha si Crane. Para bang nakita niya na noon ang babae. There's familiarity in the corner of his head that he was sure about.

"Mommy, sabi mo na Daddy ko si Crane Laviste! You said that! Pati si Tita Ninang Shiela ay iyon ang sinabi niya."

"Wait," aniya at hinabol ang babae. "Suraidah Agos?"

Namutla ang babae at agad na inalis ang kamay niya sa balikat nito.

"Ah, O—oo."

"Suraidah, wait!"

"W—W need to go, S—Sir."

"Daddy!" sigaw pa rin ng bata kahit na malayo na ito sa kaniya.

Noong kolehiyo siya, bago siya lumipad sa States at doon na ipagpatuloy ang pag-aaral ay minsan siyang nag-aral sa St. Luke College at kaklase niya sa isang minor si Suraidah.

Kahit nasa loob na siya ng sasakyan ay iniisip niya ang nangyari sa airport kanina. There's a kid claiming as his own son, and it happened that his old acquaintance is the kid's mother.

"Sir, ang tahimik mo naman. Huwag mong sabihin na apektado ka pa rin sa batang sinasabi na ikaw ang Daddy."

"Ah, familiar kasi ang Mommy niya sa akin, Mark. Pero bukod sa pagiging classmates namin sa minor subject noon sa St. Luke ay hindi ko na maalala kung may naging encounter pa kaming dalawa."

"Iyon naman pala, Sir. Edi, huwag mo nang isipin iyon."

"But there's fear in her eyes when I was trying to confirm if she was the Suraidah in the same minor subject I am in."

"Nahiya lang siguro sa nagawa ng bata, Sir."

"Hindi lang takot ang nakita ko sa mga mata niya, Mark. Para bang may something. I think she's hiding something, and I want to know kung ano ang bagay na iyon."

"Sir Crane, don't tell me that you are interested to—"

"Yes, Mark. I want you to find out everything about Suraidah Agos. Simula kasi noong tumungo ako sa States ay wala na akong balita tungkol sa kaniya."

"Sinasabi ko na nga ba na hindi maganda ang katahimikan na bumalot sa iyo."

"Just do what I say, find out everything about her. Huwag mo lang ipaalam kay Daddy at Mommy na may pinapagawa ako sa iyo, lalo na kay Shari."

"Yes, Sir."

Bumaling siya sa bintana ng sasakyan. Patuloy na iniisip ang nangyari kanina. May nararamdam siyang hindi niya maipaliwanag at nais niyang maliwanagan.