Kabanata 6

Kabanata 6

Her mouth was totally out of words to say. She couldn't even blink properly. Gumuho ang kaniyang damdamin nang marinig mula sa lalaki ang pag-amin na iyon. She refused to agree with the DNA test proposal of Crane because she was certain that the result would be positive as it is.

Matagal na panahon niyang itinago sa lalaki ang katotohanan. Subalit nang muling magkrus ang mga landas nila ay sa isang iglap, nabuklad ang palad niyang kumimkim ng lihim na iyon.

Her lips trembled. Her hands were shaking. Gayunpaman ay kinaya niyang magpakawala ng malalim na hangin. She wiped her tears, turning to where her things are. Kinuha niya ang bag niya at akmang lalagpasan ang lalaki.

The man grabbed her arm, making her face him.

"Bakit hindi mo kayang sagutin ang mga tanong ko, Miss Agos?!"

"L—Let go of me," she said.

"I won't, unless you answer my questions. How did it happen?! P—Paano? Kailan?! Saan?!"

Binawi niya mula sa mga kapit ng lalaki ang kaniyang braso.

"K—Kalimutan mo na ang bagay na iyon. Hindi importante ang bahaging iyon ng mga buhay natin. W—We have the lives of our own now, Mister Laviste. Mamuhay na lang tayo na para bang walang namamagitan sa ating dalawa. We should skip this p—part."

"That's the point, Miss Agos!" He sighed. "Walang namamagitan sa atin, pero nagkaroon tayo ng anak. At tinatanong kita kung bakit, pero hindi mo naman masagot. Unless you took advantage of me—"

Her hand reacted abruptly. Napahawak na lamang ang lalaki sa pisngi nito kung saan lumapat ang kaniyang kamay.

"You don't have the right to say that, Mister L—Laviste! Wala kang alam! Hindi mo alam ang buong detalye kaya ay isang kahibangan na pag-isipan mo ako nang ganiyan." She sighed sarcastically. "Well, ano pa nga ba ang inaasahan ko mula sa isang taong tulad mo?"

"Hindi iyon ang gusto kong iparating—"

"Iyon 'yon, Mister Laviste! Kakasabi mo lang. This is what I am expecting, d—darating ang panahon na mauungkat ito at ako lang ang babatuhan mo ng mali." She let her tears fall out of anger and self-pity "This is the reason why I kept this secret for a long time. Dahil a—alam kong huhusgahan mo ako, lalo na at wala ka ngang naalala noong gabing iyon."

"I—I am sorry. Gusto ko lang naman malaman ang totoo. What you said was right, wala akong maalala kaya sana ay huwag mong ipagkait sa akin ang katotohanan."

"If you are really sorry, then do not bother me anymore. P—Pinapangako ko na hindi ako hihingi na kahit isang kusing para sa anak ko, Mister Laviste. Kaya sana ay hayaan mo kaming mabuhay na hindi konektado sa iyo."

"But—"

She left the room. Her steps were fast, aiming to reach the car so soon. Ayaw niyang manatili sa lugar na ito.

—

Inagaw sa kaniya ni Shiela ang hawak niyang wine glass. Nakita niya sa mga mata ng kaibigan ang pag-aalala nito para sa kaniya.

"Te, alam mo naman na bawal sa iyo ang uminom nang alak, hindi ba? Baka makita ka ni Caelan na naglalaklak. Hindi ba'y ayaw mo na maging masamang impluwensya sa kaniya?"

"H—Hindi, Shiela. Hindi pa sapat ang nainom ko! I am not even drunk yet! I—I need more! Gusto kong malasing!"

"Ano ba ang nangyari? Hindi ba ay okay naman ang shoot niyo ni Shari? Isang take nga lang iyon, right?!"

"Shiela, you don't understand."

"Sabihin mo sa akin. Is this about Crane again?!" Nag-isip ang kaibigan niya. "Teka nga lang, Suraidah, huwag mong sabihin sa akin na nagkaroon kayo ng kumprontasyon kahapon kaya ay nauna ka sa kotse?!"

"Alam na niya, Shiela. A—Alam na niya na totoo ang sinasabi ni Caelan."

"Gosh! H—How?"

Kasama niyang nagtago ng lihim na ito ang kaibigan niya. That is why Shiela was worried after knowing the reason why she wanted to be drowned in alcohol.

Pain and worried climb every branch of her veins, making her feel lost.

"Ginawa niya iyong sinabi ko sa iyo. He did a secret DNA testing."

"That man!"

"And I am afraid now because he might take away my son from me." Napahagulhol siya. "A—Ayaw kong mawala si Caelan sa akin. And that monster is able to do that! A—Ayaw ko."

Shiela offered her a hug which she didn't refuse to accept. Mas humagulhol pa siya sa gitna ng mga yakap ng kaibigan niya. She needed it and she was glad she have a friend like Shiela.

Later at night she was standing at the balcony, looking away, thinking deep until tears fall again.

Hindi niya lubusang inakala na hahantong sa ganito ang lahat. Malayo na sa kaniya ang ama ng anak niya sa loob ng ilang taon kaya ay kumpyansa siyang maitatago niya ang buong katotohanan habang-buhay. Yet, here she is, choking by the reality she could not run away from.

Her mind recalled the time when she gave birth to Caelan.

It was almost morning, she could feel how her body was torn apart as she was screaming, giving birth to her son. Tears, sweats and blood mixed together as she went through the journey of motherhood.

She touched her cold and wet face when little steps woke her up to reality. Lumapit sa kaniya ang anak niya at tumingala ito. Kinusot ni Caelan ang mga mata niyang inaantok pa.

"Mommy? Why you're still up? Iniisip mo ba si Daddy?"

"Son, come here."

Umupo siya at agad na binuhat ang bata upang ipaupo ito sa kaniyang kaliwang hita.

"Hindi ka ba masaya na tayo lang? You are filled with love given by us, right? Mahal ka ni Mamila, Daddylo, at ni Tita Ninang mo. Hindi mo naman kailangan ng D—Daddy, Anak. As long as we are together, and I am alive, I assure you that I will blanket you with unending love."

"But, Mommy, mas masaya po if may Daddy ako. Tulad mo po, at ni Tita Ninang. May nga Daddy kayo." His little voice went sad. "T—There are times na naiinggit ako kapag nakikita kitang nakikipagkuwentuhan with Daddylo, Mommy. P—Parang something is pinching here," wika pa ng musmos at tinuro ang dibdib nito kung saan nakapuwesto ang puso nito.

"Baby, kasi—"

"Mommy, bakit ganoon? Ikaw kasama mo si Daddylo, habang ako naman ay bihira lang nakikita ang Daddy ko. I—I am not even sure if he loves me."

Nabara ang lalamunan niya. Halos hindi siya makalunok buhat nang marinig ang mumunting hikbi ng musmos na kausap niya.

"I want Daddy t—to be with us. Pigilan mo siya sa gusto niyang magpakasal sa iba. You should marry him, Mommy."

"Anak, h—hindi puwedeng gawin ni Mommy iyon. That is a bad idea."

"And maybe you think ang ipagkait sa akin n—na magkaroon ng Daddy at makasama siya is a g—good idea?"

Napayakap na lamang siya nang mahigpit sa bata. Kung ang iniiyak lamang nito ay nais nito ng bagong laruan ay kahit hating gabi pa'y bibilhan niya ito ng tone-tonelada. Subalit ang nais ng anak niya ay hindi niya maibibigay.

"Y—You said that you will give anything I—I want."

Isang katanungan ang naiwan sa isipan niya.

Paano niya maipapaliwanag kay Caelan ang sitwasyon nito?

"H—Hindi kasi ganoon ka-dali ang gusto mo, My Love," tanging tugon lamang ni Suraidah.