Chapter 7- งานที่ทำ

Chapter 7- Just Prana | เพียงปราณ -- งานที่ทำ

เควิลตักอาหารให้ปรรณพัชร์ แม้เขาจะไม่ได้แสดงออกมาว่าสนใจในตัวของหญิงสาว แต่ปารวีก็รับรู้ได้ว่าชายหนุ่มหน้าตาดี ผิวพรรณสะอาดสะอ้านสนใจในตัวน้องสาว

"พี่ไม่ต้องตักให้ปราณหรอกค่ะ ปราณกินเองได้"

"กินไปเถอะ อย่ามาออกคำสั่ง" คำพูดของเควิลทำเอาปารวีหัวเราะออกมาเบา ๆ

"ปราณไม่ได้ออกคำสั่งนะคะ ปราณแค่อยากจะบอกว่าปราณกินเองได้ปราณมีมือปราณสามารถตักอาหารทานเองได้ค่ะ"

"แล้วไงมีมือแล้วยังไงก็พี่อยากตักให้ กิน ๆ ไปอย่าพูดมาก"

"พี่เควิล!"

ปารวีมองทั้งสองอย่างเอ็นดู เควิลดูจะใช้คำพูดแรง แต่ที่พูดเพราะอยากจะเเกล้งน้องสาวของเธอเท่านั้น หลังจากที่ทานอาหารเสร็จเควิลก็ขอตัวกลับ ปรรณพัชร์ยืนส่งเขาที่ประตู แล้วเดินยิ้มกลับมานั่งที่พื้นดูละครหลังข่าว

"ผู้ชายคนนั้นเขาสนใจปราณนะ"

"แต่เขามีแฟนอยู่แล้ว"

"ถ้าเขามีแฟน น้องก็ควรรักษาระยะห่าง แต่ถ้ายังไม่มีก็อย่ากลัวที่จะใช้ชีวิต มองคนให้ขาดตัดให้เป็น พี่อยากเห็นน้องแกร่งและเก่งกว่านี้"

"ค่ะพี่ปลา" ปรรณพัชร์พยักหน้าในหัวคิดไปต่าง ๆ นา ๆ สุดท้ายก็วกกลับมาคิดเรื่องของเควิลแบบเดิม

"ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป บางวันพี่จะไปทำงานตอนกลางคืนด้วย ปราณอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?"

"พี่ปลา ปราณอยู่ได้ค่ะ แต่ว่าทำไมพี่ถึงต้องทำงานตอนกลางคืนด้วยค่ะ"

"พี่ทำงานล่วงเวลาน่ะ ถ้าพี่ทำงานเยอะ ๆ เราก็จะได้มีเงินเยอะ ๆ พี่ไม่อยากให้ปราณต้องลำบาก พี่อยากมีเงินสักก้อนไปทำบ้านที่บ้านนอกของเรา พี่อยากมีเงินให้มากพอที่จะส่งเสียน้องสาวคนเดียวของพี่จนเรียนจบ"

"พี่ปลา ขอบคุณพี่ปลาที่สุดเลยขอบคุณจริง ๆ" ปรรณพัชร์เอ่ยแล้วกอดพี่สาวตัวเอง เธออยากจะเรียนให้จบเร็ว ๆ เหลือเกิน เธออยากจะทำงานเลี้ยงดูพี่สาวให้สุขสบาย

ปรรณพัชร์ตั้งใจเรียนโดยมีพี่เทคคอยช่วยติว ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอดีมากขึ้น เควิลจะช่วยติวหนังสือให้เธอที่มหาวิทยาลัย

แต่ช่วงหลัง ๆ เขาไม่ได้มาหาเธอมากเท่าไหร่ เพราะเขามีเรื่องทางบ้านที่ต้องจัดการ เรื่องพี่ชายเขาหรืออะไรสักอย่างปรรณพัชร์ก็ไม่แน่ใจ

เธอเองก็ไม่ได้เอ่ยถามว่าเขามีเรื่องอะไร เพราะมันจะเป็นการละลาบละล้วงจนเกินไป ถ้าเขาจะบอกเขาจะบอกเอง ผู้ชายอย่างเควิลดูจะไม่ชอบให้ใครเซ้าซี้มากเท่าไหร่

"พี่ซื้อขนมมาฝาก" ฉลามเอ่ยพร้อมกับวางถุงขนมให้ ปรรณพัชร์

"ขอบคุณค่ะ" เธอยิ้มแล้วตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือ

"พี่ช่วยติวให้ปราณได้นะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ พี่เควิลเขาติวให้ปราณแล้ว"

"งั้นช่วยติวให้พิมพ์หน่อยสิคะ" พิมพ์เขยิบไปนั่งใกล้ ๆ ฉลาม

"เฮ้อ พี่ต้องติวหนังสือให้เธออีกแล้วใช่ไหม?" ฉลามเอ่ยพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ

พอเลิกเรียนปรรณพัชร์ก็รีบกลับมาทำความสะอาดถูบ้าน ทำกับข้าวรอพี่สาว เธอมีความสุขมากเวลาที่ได้ทานข้าวกับพี่ ชีวิตทุกอย่างในตอนนี้กำลังลงตัว แต่ทว่า...

วันที่สายฝนหล่นพร่ำ อากาศค่อนข้างเย็น วันที่มีรถขับเขามาในซอยลึก โดยไม่สนใจว่าจะกลับรถออกไปได้หรือเปล่า

หญิงสูงวัยกับหญิงสาวหน้าตาดีพร้อมกับลูกน้องบุกเข้ามาในบ้าน ในขณะที่เธอกับพี่สาวนั่งดูละครหลังข่าวด้วยกัน

"ปัง!" ประตูไม้บานหนาถูกถีบเข้ามาแรง ๆ จนประตูหลุดออก หญิงสูงวัยก็ปรี่เข้ามาพร้อมกับกระชากหัวพี่สาวของเธอแรง ๆ จากนั้นก็รัวฝ่ามือลงใบหน้าสวยรัว ๆ

ปรรณพัชร์กรีดร้องตื่นตระหนกกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น เธอไม่เข้าใจว่าคนพวกนี้มาทำร้ายพี่สาวเธอทำไม

"ร่านนักใช่ไหม?" กานดาทั้งตบทั้งทุบ นางต้องการให้หญิงสาวรุ่นลูกเจ็บหนัก ที่กล้าดีมายุ่งกับสามีของเธอ

"ปล่อยปลานะคะ"

"ปล่อยพี่ปราณเดี๋ยวนี้" ปรรณพัชร์ตั้งสติได้ก็รีบเข้ามาห้ามปราม เธอแกะมือสองกานดาาออก พร้อมกับผลักแรง ๆ ชายชุดดำปรี่เข้ามาแล้วตบเข้าที่ใบหน้าสวยจนหน้าหันไปตามแรงตบ

"อีหน้าเอ๋อเหรอ" ผู้หญิงที่มาด้วยเสียงกร้าว จ้องมองปรรณพัชร์ราวจะกินเลือดกินเนื้อ เธอตัวสั่นเมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่พูดหยาบคายกับเธอเมื่อครู่คือใคร "มึงมานี่!"

"กรี๊ด!" ปรรณพัชร์กรีดร้องแพมฟาดฝ่ามือไม่หยุดจนหน้าชาไปทั้งแถบ

"ร่านทั้งพี่ทั้งน้อง พี่มึงเป็นเมียน้อยพ่อกู ส่วนมึงร่านยุ่งกับเควิล วันนี้กูจะปาดเลือดแค้น" แพมตะเบ็งเสียงเกรี้ยวกราดทั้งทุบทั้งตบปรรณพัชร์

"มึงมานี่!" กานดากระชากหัวปารวีแล้วลากถูลู่ถูกัง วันนี้นางจะปาดเลือดแค้น ให้เมียน้อยสามีได้รู้ ว่าคนอย่างกานดาพูดจริงไม่ได้ขู่เหมือนที่เคยบอก

"กรี๊ด!" ปารวีถูกลากไปทุบไปตบข้างประตู ส่วนลูกน้องของกานดาเข้าไปทุบทำลายข้าวของ

ปรรณพัชร์กรีดร้องเมื่อคนพวกนั้นจะทำลายข้าวของในกล่องรหัสของเธอ ผลักร่างของแพมแรง ๆ เข้าไปยื้อแย่งข้าวของ แต่ร่างปรรณพัชร์ก็ถูกผลักอย่างแรงจนไปชนกับโต๊ะ

"อย่าทำ!"

"มึงมีสิทธิ์อะไรมาสั่ง กูเคยบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าให้เลิกยุ่งกับเควิล แต่มึงก็ไม่สนใจคำพูดของกู กูพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมมึงถึงไม่เลิกยุ่งกับเขา ก็เพราะว่ามึงเลวและร่านเหมือนพี่สาวมึง"

"ปราณไม่ได้อยากให้เขามายุ่ง"

"งั้นมึงก็จำเอาไว้ เควิลเป็นผัวกู ว่าอย่ามายุ่งกับผัวกูอีก เป็นครั้งสุดท้ายเพราะถ้ามึงยังไม่เลิกยุ่งกูจะฆ่ามึงให้ตาย แล้วอย่าคิดว่ากูไม่กล้าทำจริง ๆ กูกล้าทำแล้วก็ไม่มีใครสาวมาถึงพวกกูได้" แพมตามมากระชากหัวหญิงสาวแล้วฟาดฝ่ามือไม่ยั้ง ตามด้วยหมัดเท้าเข่าปรรณพัชร์พยายามสวนสู้ แต่ถูกแพมถีบจนเซถลา

"กรี๊ด!" เธอกรีดร้องเป็นจังหวะเดียวกับแพมที่จับร่างเล็กเหวี่ยงอย่างแรงจนชนกับตู้ แรงกระแทกทำให้ตู้ล้มลงกระแทกร่างเล็กอย่างแรง ปรรณพัชร์จุกเจ็บไปทั้งร่าง ได้ยินเสียงพี่สาวกรีดร้อง แต่ก็ไม่อาจจะทำอะไรได้

"พะ...พี่ปลา" ปรรณพัชร์เอ่ยเสียงเบาหวิวพร้อมสติที่เลือนรางและดับวูบไป

ปารวีกรีดร้องเสียงดังโหยหวนกึกก้อง ไม่นานเสียงนั้นก็เงียบพร้อมคนที่มาทำร้ายรีบวิ่งออกไป หมาในซอยเห่ากันเกรียวกราว แต่กลับไม่มีใครเข้ามาช่วยสองพี่น้อง ที่นอนเจ็บอยู่ที่บ้านไม้โทรม ๆ เลยสักคน