登入Keilani POV
Habang nag-iinuman kami ng bestfriend kong si Fletcher, siya ang taga-stalk ko sa mga katrabaho ni Braxton sa Merritt Wine Company. Sinabi ko sa kaniya na hanapin at ipakita sa akin ang mga babaeng ka-work ni Braxton, para malaman ko kung sino iyon at kung ano ang pangalan ng buwisit niyang kabit.
“Sandali, lahat ata ng mga babaeng katrabaho niya ay nakita na natin, baka naman hindi niya ka-workmate ang nakita mong kahalikan niya sa coffee shop kanina,” sabi ni Fletcher na tila tinatamad nang maghanap at mag-imbestiga.
“Hanapin mong mabuti, kahit ‘yung mga may matataas na posisyon sa Merritt Wine Company, mukhang napakayaman kasi nung babaeng nakita ko kanina. Kahit ako, nung makita ko siya, nainggit ako at nasabi ko talaga na wala akong binatbat sa babaeng iyon,” sabi ko sa kaniya kaya tinapunan ako nang tingin ni Fletcher.
Ngumisi siya. “Maganda ka naman at hugis bote pa rin ng gaya sa softdrinks ang katawan mo, hindi ka pa nagkakaanak kaya sexy ka pa rin. Alam mo kung anong problema sa ‘yo?” tanong niya na parang alam ko na ang sasabihin.
Si Fletcher ay nag-iisang boy bestfriend ko, hindi siya plastic na tao, lahat ng gusto niyang sabihin, sasabihin niya ng walang halong filter. Inamin nga niya na may gusto siya sa akin, at kung nauna lang daw siya na nakilala ako kaysa kay Braxton, baka siya raw ang napangasawa ko.
“A-ano?” tanong ko kahit alam ko nang panlalait ang sasabihin niya.
“Losyang ka lang. Maganda ka, hindi ka lang nag-aayos. Ang babae, walang pangit. Ang problema sa iba sa inyo, hindi marunong mag-ayos kaya kapag nakakakita kayo ng pormadong babae at maayos ang mukha, akala ninyo pangit na agad kayo, hindi, nasa nag-aayos ‘yan at sa minamahal ang sarili, ayusin mo ang sarili mo, magdamit ka ng maganda, mag-makeup, sigurado akong lilingunin ka na ng kalalakihan kapag naglakad ka sa kalsada,” seryoso niyang sabi kaya napairap ako. Eh, sa hindi ako sanay na nagmi-makeup at pumoporma ng maganda, e.
Kapag ginawa ko ‘yon, mamatahin na naman ako ng angkan ni Braxton na palaging negatibo ang nakikita sa akin. Lahat ata ng masasakit at kasinungaling salita ay binato na nila sa akin. Tamad, baog, losyang, walang silbi, pangit, malas sa buhay, ilan lang ‘yan sa mga pangungutyang sinasabi sa akin ng papa, mama at mga kapatid ni Braxton na halatang mga ayaw sa akin. Paano kasi, mayamang babae ang gusto nilang mapangasawa ni Braxton, hindi ang gaya kong may kaya lang sa buhay.
“Change topic na, naiirita lang ako sa ganiyang usapan. Bumalik na tayo sa pinapahanap ko sa ‘yo,” sabi ko sa kaniya.
“Sige, punta tayo doon sa may mataas na posisyon,” sabi niya at saka muling nag-search.
Maya maya, bigla siyang napunta sa asawa ng CEO ng Merritt Wine Company.
“Ano, wala na ba?” atat kong tanong.
“Sandali, heto, nasa mataas na posisyon na ako. Hindi naman siguro magiging kabit ng gago mong asawa ang asawa ng CEO ng Merritt Wine Company?” tanong niya at saka ako tinignan.
“Sige nga, patingin nga ako ng picture niyang babaeng ‘yan,” sagot ko sa kaniya habang nag-aabang.
Inabot niya ang cellphone niya sa akin. Nang tignan ko ang litrato sa cellphone niya, tila nawala ang liyo ko dahil sa tama ng alak na iniinom namin. Nagkusot pa ako ng mga mata para masiguro. “Ang sabi mo ba’y asawa ito ng may-ari ng company na pinagtatrabahuhan ni Braxton?” tanong ko ulit sa kaniya.
“S-sandali, hindi naman siguro ‘yang si Davina ang kabit niya, hindi ‘no?” tanong din niya.
“Fletcher, ang tanong ko ang sagutin mo, asawa ba ito ng may-ari ng company na pinagtatrabahuhan ng asawa ko?” tanong ko sa kaniya nang nakasigaw na kasi, ito ang buwisit na babaeng iyon, ang kabit ng asawa ko.
“Oo, siya nga, siya ang asawa ni Sylas Merritt na may-ari ng Merritt Wine Company. Davina ang pangalan niyan,” sagot niya kaya doon na muling tumulo ang mga luha ko. “Tangina, so, ‘yan nga, asawa pa talaga ng CEO ang kinabit niya?” halos hindi makapaniwalang tanong ni Fletcher.
Lalo akong nanliit, mayaman pa pala ang kinabit nitong gagong si Braxton. Hindi ba niya naisip na puwede siyang makulong sa ginagawa niya? Malaking tao pa talaga ang binangga niya. Ano bang tumatakbo sa isip niya at ginawa niya ‘to?
“Fletcher, lasing na ata ako, bago pa ako gumewang sa pag-uwi ko, mauna na ako habang kaya ko pa. Salamat na lang sa time mo,” paalam ko sa kaniya.
Tumayo siya at sinundan ako. “Hindi, ihahatid na kita at lasing ka na rin kasi,” pigil niya sa akin.
“Kaya ko pa, Fletcher, kaya ko pa ang sarili ko, salamat na lang,” pagtanggi ko sa kaniya kaya wala na siyang nagawa kundi ang hayaan na akong umalis.
Hindi alam ni Fletcher na hindi pa ako uuwi sa amin.
Ang plano ko ay makausap si Sylas Merritt, para habang maaga pa ay masabihan na niya ang malandi niyang asawa na nilalandi ang asawa ko. Hindi ko hahayaang masira kami ni Braxton. Hindi ko hahayaang magkagulo-gulo kami.
**
DUMATING AKO sa office ni Sylas Merritt, dahil kilala rito ang asawa kong si Braxton, madali lang akong nakapasok sa loob ng building nitong Merritt Wine Company.
Kinausap ako ng secretary ni Sylas, sinabi niya sa akin na ako na ang susunod na kakausapin ni Sylas, may tao pa kasi sa loob ng office nito, maghitay lang daw ako at malapit na silang matapos.
Habang naghihintay, kabado ako kasi alam kong dalawa lang ang kahihinatnatan nito, una ay baka malagay lalo sa alanganin ang asawa ko, pangalawa, naisip ko na baka kampihan niya ako at magtulungan kami na hindi na makipaglandian ang asawa niya sa asawa ko.
Nang lumabas na ang kausap ni Sylas sa office niya, ako na ang sumunod na pumasok sa loob. Pagpasok ko sa loob, parang may mga dagang nasa loob ng dibdib ko. Kinakabahan na talaga ako.
Nang makita ko si Sylas Merritt, napakunot ang noo ko. Hanep na Davina ‘yan. Paano pa nagagawang lumandi sa iba kung mas guwapo naman pala ang asawa niya kaysa kay Braxton? Sa itsura ng katawan nito, parang mas malaki pa ata ang katawan nitong si Sylas kaysa kay Braxton. Sobrang layo nang kaibahan nila, mas lamang na lamang itong si Sylas. Para siyang artista, habang ang asawa ko naman ay ewan, nagmukha siyang simpleng tao kapag kinukumpara sa guwapong CEO na ‘to.
Hindi ko tuloy ma-gets kung anong nagustuhan ni Davina kay Braxton?
“Anong kailangan ng asawa ni Braxton sa akin?” siya ang unang nagtanong.
Pag-upo ko sa harap ng table niya, hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa. “Sir, nahuli ko ang asawa mo na nakikipaghalikan sa asawa ko, kaninang umaga sa coffee shop.”
Sa wakas, matapang ko agad na nasumbong sa kaniya ang gusto kong sabihin. Ang hihintayin ko nalang ay kung ano ang magiging reaksyon niya.
Bahala na, kung ano man ang maging resulta nito, kasalanan ito ni Braxton at ng Davina na ‘yan.
Chusan POV“Sir Chusan!”Napalingon ako nang tawagin ako ng isa sa mga taong bumaba mula sa sasakyan na dumating. Lumapit siya sa akin habang hawak ang ilang dokumento.“Good morning, sir.”“Good morning,” sagot ko naman.“Sir, ready na po ang team namin. Nandito na rin ang ibang personnel para sa initial inspection.”Tumango ako. “Good. Let’s start na agad.”Hindi puwedeng pumalya ito, dahil napangako ko na kay Ila ang tungkol dito. Oo, alam kong hindi biro ang maglagay ng kuryente sa isang lugar na napakalayo sa city at napakaluma ng sistema.Sa Amontala province, may mga lugar na halos hindi nagbago sa paglipas ng maraming taon. May mga bahay na gawa pa rin sa kahoy. May mga tindahan na maliit. May mga daan na hindi sementado. May mga pamilya na sanay sa tahimik na pamumuhay na halos walang modernong kagamitan.At higit sa lahat, may mga lugar dito na parang tumigil ang panahon. Na parang wala na, ganoon na lang, tanggap nilang hanggang doon na lang at hindi na uusad gaya ng ibang
Sylaila POVHindi ko akalain na babalik pa ako rito. Sa farm na kung saan limang taon akong nabuhay sa kasinungalingan. Pero, okay na, naka-move on na ako kasi bumawi naman na si Nardo at naitama na ang dapat itama. Ayun nga at ang mission niya ngayon, bantayan at pahirapan si Sera habang nabubuhay pa ito. Kaya habang busy kami ni Chusan, si Nardo na muna ang bahala sa kaniya.Kagabi, pagka-propose ni Chusan sa akin, naghanap agad kami nang matutuluyan bago pa maggabi. Nakahanap naman agad kami kasi kabisado ko pa rin ang lugar na ito. Aba, limang taon akong nanirahan dito kaya talagang kabisado ko pa rin. Sa tinagal na nawala ako rito ay wala rin namang pinagbago. Gaya nga nang sinabi ko noon, mabagal o matagal ang pag-asenso ng lugar na ito. Kaya nung marinig ko kahapon ang mga plano ni Chusan, okay, support ako doon kasi gusto ko ring maranasan ng mga tagarito ang masarap na buhay. O kahit pa paano, maranasan manlang nilang maging updated gaya nang nangyayari sa ibang bayan o sa ci
Sylaila POVNakasakay kami ni Chusan sa isang private airplane. Sabi niya, gumayak lang daw ako dahil may mahalaga kaming pupuntahan. Tinatanong ko siya kung saan, pero ngiti lang ang sinasagot niya kaya nahihiwagaan tuloy ako.“Trust me, Ila,” iyon lang ang clue niya, ganoon lang.Kaya wala na rin akong nagawa kundi sumandal sa passenger seat at pagmasdan ang magagandang tanawin sa labas ng bintana.Habang tumatagal ang biyahe, unti-unting nagiging pamilyar sa akin ang mga lugar na nadaraanan namin. Hanggang sa tuluyan na akong natigilan.Napailing ako nung tapunan ko na nang tingin si Chusan.“Sandali,” sabi ko kaya agad na ring napatingin sa akin si Chusan.“Why?” nakangisi niyang tanong.Napatingin ako ulit sa labas bago nagsalita.“Parang papunta ata ito sa Amontala?”Hindi na siya naglihim pa. Doon na siya napangiti ng husto.“Yes, oo, doon nga tayo patungo ngayon,” pag-aamin niya.Gusto kong mainis, pero gusto ko ring malaman kung bakit niya ako gustong dalhin ulit doon.Pakira
Sera POVAkala ko, impyerno na ang labas ko kapag nagising na ako, pero nung unti-unti akong nagkamalay, parang wala pa naman kasi puting kisame ang bumunga sa akin.Pero ang bigat ng pakiramdam ko. Iyon agad ang una kong naramdaman. Pakiramdam ko ay may napakabigat na bato na nakapatong sa buong katawan ko. Kahit ang simpleng pagdilat ng mga mata ko ay parang isang napakahirap na gawain sa akin.Papikit-pikit pa ako nang ilang beses kasi nanlalabo pa ang paningin ko. Nung unti-unti kong naaninag ang paligid, tama nga ako. Kisameng puti ang nakikita ko. Doon palang, alam kong nasa ospital ako. Ibig sabihin, nakaligtas pa rin ako?Pero, ano ito, bakit parang napakaluma na ng lugar na ito? May bakbak na kasi ang mga pintura ng kisame at wall. May umiikot na electric fan sa itaas na maingay pa ang tunog.Napansin ko, hindi iyon ang kisame ng isang mamahaling ospital na madalas kong pagpuntahan. Hindi rin iyon ang klase ng kuwartong nakasanayan kong makita, lalo na kapag na-o-ospital ako.
Sera POVDahan-dahan, idinilat ko ang mga mata ko. Ang sakit ng ulo ko. Parang may kung anong bumubulong sa tenga ko habang unti-unti akong nagkakamalay. Nagtaka pa ako dahil parang nasa loob ako ng sasakyan. Nung unti-unti kong mapagtantong totoo nga, nakasakay ako sa loob ng sasakyan kaya tuluyan na akong nagising.“What the fuck?!”Napakapit ako agad sa gilid ng upuan habang pilit na inaalala ang huling nangyari. Ang naaalala ko lang ay nasa bahay ako, stress kasi panay ang panggugulo sa akin ng mga fans ni Chusan at Ila. Tapos, sumabay pa ang mga reporter at mga tauhan ng pamilya Merritt na panay ang pananakot sa akin. May mga araw na may nambabato na ng salamin sa bintana. Maging ang mga kasambahay ko ay iniwan na akong mag-isa, kaya araw-araw, gutom ang dinanas ko dahil hindi naman ako sanay magluto. Simula nang lumabas ang bobong si Nardo, nagsimula na ring mag-umpisa ang impyerno sa buhay ko.Nung tignan ko ang driver ng sinasakyan ko ngayon ay lalong nanlaki ang mga mata ko.
Sylaila POVIsang linggo na ang lumipas, pero pakiramdam ko ay kahapon lang nang tuluyan naming marinig ang buong katotohanan mula kay Nardo.Isang linggo, oo, pitong araw na agad ang lumipas, pero hanggang ngayon, sariwa pa rin ang bawat salitang binitiwan niya. Hindi ko akalaing ganoon pala kalalim ang kasamaan ng taong minsan kong itinuring na matạlik kong kaibigan.Napapapikit pa rin ako sa inis kapag naiisip ko ang lahat nang ginawa niya sa akin. Unti-unti na namang bumalik sa isip ko ang araw na nasa malaking sala kami ng mansion. Kumpleto ang pamilya ko, naroon sina Mama Keilani, Papa Sylas, Kuya Keilys, Ate Ilaria, Chusan, Toriana, at maging ang Helltrace. Nakaupo naman sa gitna si Nardo, nanginginig ang buong katawan habang umiiyak.Hindi ko malilimutan ang unang sinabi niya.“Ako na ang magsasabi ng lahat... dahil hindi ko na kayang dalhin ang konsensiya.”Tahimik ang lahat noon. Nag-aabang sa kung ano bang isisiwalat niya.Doon na niya ikinuwento ang lahat. Ayon kay Nardo,
Ilaria POVNasa lamesa ang mapa ng mansiyon ng mga Veron na iginuhit ko mula sa alaala ko kanina. Minarkahan ko kung saan namin nakita ang mga bantay, kung saan ang likod na pasukan, kung saan namin nasaksihan ang pagbaon sa lupa sa mga tauhan ni Iliana.Sa bawat guhit ko ng ballpen, bumabalik sa i
Ilaria POVNakasabay namin ang kotse magarang kotse ni Iliana sa highway papunta sa COMELEC.Sa totoo lang, hindi mo kailangang hulaan kung sino ang sakay.“Siya ‘yon,” sabi ko kay Keilys, habang nakataas ang kilay ko. “May luxury car na nga si Iliana.”Tumahimik saglit si Keilys habang minamasdan
Ilaria POV“Kylaria Merritt!” sigaw ko sa garden nung makita kong naglalaro na naman sa putik ang anak kong babae. Nung sumigaw ako, bigla siyang tumayo at nagtatakbo sa Lolo Iggy niya.“Lo, ayan na naman po si Mama Ilaria oh!” nagsumbong pa talaga.Imbis na magalit, natawa ako ng palihim habang na
Ilaria POVParang panaginip pa rin ang lahat kahit nakasuot na sa daliri ko ang singsing na binigay ni Keilys. Nakatayo ako sa gitna ng resort, hawak ang kamay ni Keilys, habang nakatingin sa buong paligid. Kanina, sa sobrang dilim, napakapangit ng lugar na ito, pero ngayong maliwanag na, aba, napa







