LOGINKeilani POV
Habang nag-iinuman kami ng bestfriend kong si Fletcher, siya ang taga-stalk ko sa mga katrabaho ni Braxton sa Merritt Wine Company. Sinabi ko sa kaniya na hanapin at ipakita sa akin ang mga babaeng ka-work ni Braxton, para malaman ko kung sino iyon at kung ano ang pangalan ng buwisit niyang kabit.
“Sandali, lahat ata ng mga babaeng katrabaho niya ay nakita na natin, baka naman hindi niya ka-workmate ang nakita mong kahalikan niya sa coffee shop kanina,” sabi ni Fletcher na tila tinatamad nang maghanap at mag-imbestiga.
“Hanapin mong mabuti, kahit ‘yung mga may matataas na posisyon sa Merritt Wine Company, mukhang napakayaman kasi nung babaeng nakita ko kanina. Kahit ako, nung makita ko siya, nainggit ako at nasabi ko talaga na wala akong binatbat sa babaeng iyon,” sabi ko sa kaniya kaya tinapunan ako nang tingin ni Fletcher.
Ngumisi siya. “Maganda ka naman at hugis bote pa rin ng gaya sa softdrinks ang katawan mo, hindi ka pa nagkakaanak kaya sexy ka pa rin. Alam mo kung anong problema sa ‘yo?” tanong niya na parang alam ko na ang sasabihin.
Si Fletcher ay nag-iisang boy bestfriend ko, hindi siya plastic na tao, lahat ng gusto niyang sabihin, sasabihin niya ng walang halong filter. Inamin nga niya na may gusto siya sa akin, at kung nauna lang daw siya na nakilala ako kaysa kay Braxton, baka siya raw ang napangasawa ko.
“A-ano?” tanong ko kahit alam ko nang panlalait ang sasabihin niya.
“Losyang ka lang. Maganda ka, hindi ka lang nag-aayos. Ang babae, walang pangit. Ang problema sa iba sa inyo, hindi marunong mag-ayos kaya kapag nakakakita kayo ng pormadong babae at maayos ang mukha, akala ninyo pangit na agad kayo, hindi, nasa nag-aayos ‘yan at sa minamahal ang sarili, ayusin mo ang sarili mo, magdamit ka ng maganda, mag-makeup, sigurado akong lilingunin ka na ng kalalakihan kapag naglakad ka sa kalsada,” seryoso niyang sabi kaya napairap ako. Eh, sa hindi ako sanay na nagmi-makeup at pumoporma ng maganda, e.
Kapag ginawa ko ‘yon, mamatahin na naman ako ng angkan ni Braxton na palaging negatibo ang nakikita sa akin. Lahat ata ng masasakit at kasinungaling salita ay binato na nila sa akin. Tamad, baog, losyang, walang silbi, pangit, malas sa buhay, ilan lang ‘yan sa mga pangungutyang sinasabi sa akin ng papa, mama at mga kapatid ni Braxton na halatang mga ayaw sa akin. Paano kasi, mayamang babae ang gusto nilang mapangasawa ni Braxton, hindi ang gaya kong may kaya lang sa buhay.
“Change topic na, naiirita lang ako sa ganiyang usapan. Bumalik na tayo sa pinapahanap ko sa ‘yo,” sabi ko sa kaniya.
“Sige, punta tayo doon sa may mataas na posisyon,” sabi niya at saka muling nag-search.
Maya maya, bigla siyang napunta sa asawa ng CEO ng Merritt Wine Company.
“Ano, wala na ba?” atat kong tanong.
“Sandali, heto, nasa mataas na posisyon na ako. Hindi naman siguro magiging kabit ng gago mong asawa ang asawa ng CEO ng Merritt Wine Company?” tanong niya at saka ako tinignan.
“Sige nga, patingin nga ako ng picture niyang babaeng ‘yan,” sagot ko sa kaniya habang nag-aabang.
Inabot niya ang cellphone niya sa akin. Nang tignan ko ang litrato sa cellphone niya, tila nawala ang liyo ko dahil sa tama ng alak na iniinom namin. Nagkusot pa ako ng mga mata para masiguro. “Ang sabi mo ba’y asawa ito ng may-ari ng company na pinagtatrabahuhan ni Braxton?” tanong ko ulit sa kaniya.
“S-sandali, hindi naman siguro ‘yang si Davina ang kabit niya, hindi ‘no?” tanong din niya.
“Fletcher, ang tanong ko ang sagutin mo, asawa ba ito ng may-ari ng company na pinagtatrabahuhan ng asawa ko?” tanong ko sa kaniya nang nakasigaw na kasi, ito ang buwisit na babaeng iyon, ang kabit ng asawa ko.
“Oo, siya nga, siya ang asawa ni Sylas Merritt na may-ari ng Merritt Wine Company. Davina ang pangalan niyan,” sagot niya kaya doon na muling tumulo ang mga luha ko. “Tangina, so, ‘yan nga, asawa pa talaga ng CEO ang kinabit niya?” halos hindi makapaniwalang tanong ni Fletcher.
Lalo akong nanliit, mayaman pa pala ang kinabit nitong gagong si Braxton. Hindi ba niya naisip na puwede siyang makulong sa ginagawa niya? Malaking tao pa talaga ang binangga niya. Ano bang tumatakbo sa isip niya at ginawa niya ‘to?
“Fletcher, lasing na ata ako, bago pa ako gumewang sa pag-uwi ko, mauna na ako habang kaya ko pa. Salamat na lang sa time mo,” paalam ko sa kaniya.
Tumayo siya at sinundan ako. “Hindi, ihahatid na kita at lasing ka na rin kasi,” pigil niya sa akin.
“Kaya ko pa, Fletcher, kaya ko pa ang sarili ko, salamat na lang,” pagtanggi ko sa kaniya kaya wala na siyang nagawa kundi ang hayaan na akong umalis.
Hindi alam ni Fletcher na hindi pa ako uuwi sa amin.
Ang plano ko ay makausap si Sylas Merritt, para habang maaga pa ay masabihan na niya ang malandi niyang asawa na nilalandi ang asawa ko. Hindi ko hahayaang masira kami ni Braxton. Hindi ko hahayaang magkagulo-gulo kami.
**
DUMATING AKO sa office ni Sylas Merritt, dahil kilala rito ang asawa kong si Braxton, madali lang akong nakapasok sa loob ng building nitong Merritt Wine Company.
Kinausap ako ng secretary ni Sylas, sinabi niya sa akin na ako na ang susunod na kakausapin ni Sylas, may tao pa kasi sa loob ng office nito, maghitay lang daw ako at malapit na silang matapos.
Habang naghihintay, kabado ako kasi alam kong dalawa lang ang kahihinatnatan nito, una ay baka malagay lalo sa alanganin ang asawa ko, pangalawa, naisip ko na baka kampihan niya ako at magtulungan kami na hindi na makipaglandian ang asawa niya sa asawa ko.
Nang lumabas na ang kausap ni Sylas sa office niya, ako na ang sumunod na pumasok sa loob. Pagpasok ko sa loob, parang may mga dagang nasa loob ng dibdib ko. Kinakabahan na talaga ako.
Nang makita ko si Sylas Merritt, napakunot ang noo ko. Hanep na Davina ‘yan. Paano pa nagagawang lumandi sa iba kung mas guwapo naman pala ang asawa niya kaysa kay Braxton? Sa itsura ng katawan nito, parang mas malaki pa ata ang katawan nitong si Sylas kaysa kay Braxton. Sobrang layo nang kaibahan nila, mas lamang na lamang itong si Sylas. Para siyang artista, habang ang asawa ko naman ay ewan, nagmukha siyang simpleng tao kapag kinukumpara sa guwapong CEO na ‘to.
Hindi ko tuloy ma-gets kung anong nagustuhan ni Davina kay Braxton?
“Anong kailangan ng asawa ni Braxton sa akin?” siya ang unang nagtanong.
Pag-upo ko sa harap ng table niya, hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa. “Sir, nahuli ko ang asawa mo na nakikipaghalikan sa asawa ko, kaninang umaga sa coffee shop.”
Sa wakas, matapang ko agad na nasumbong sa kaniya ang gusto kong sabihin. Ang hihintayin ko nalang ay kung ano ang magiging reaksyon niya.
Bahala na, kung ano man ang maging resulta nito, kasalanan ito ni Braxton at ng Davina na ‘yan.
Sera POV Hindi pa rin ako mapakali. I keep pacing back and forth in the living room of the house I’m renting here in Amontala, my mind restless.Pakiramdam ko, sunod-sunod ang kamalasan ngayong araw.Una, nabawi ni Sylaila si Isla. Pangalawa, palpak ang sampung tauhan ko.At pangatlo, oo, sure akong may kasunod pa nito. Naaamoy ko na agad, e.“Ma’am Sera?”Napalingon ako kay Harry.He was holding a cellphone. It looked like he’d seen some important news.“What?” tanong ko, habang halatang wala nang pasensya.Hindi siya nagsalita. Sa halip ay in-iabot niya ang cellphone. “Mas mabuti pong kayo na lang ang tumingin.”Napakunot ang noo ko. Kinuha ko ang cellphone, at pagtingin ko pa lang sa screen, nanginig agad ang kalamnan ko.May nakita akong post sa social media mula kay Vandall. Picture siya at nasa litrato si Sylaila kasama si Isla.My eyes widened. No. No way. I quickly read the caption.“Buhay pala si Sylaila. Natagpuan ko siya rito sa Colmenares Town. Papunta na ang buong Merritt
Chusan POVI haven’t felt this kind of excitement in a long time. I’m sitting by the airplane window, gazing at the clouds outside. In just a few minutes, I’ll be arriving in Amontala Province.To be honest, I feel like a kid who can’t sit still from all the excitement. Not because of the vacation. Not because of the rest. And certainly not because of the one-year hiatus I’ve been planning for so long, but because of Isla. I smiled as I thought of that little girl. I don’t understand why.Basta simula ng ma-meet ko siya ay sobrang gaang ng pakiramdam ko sa kaniya. Na para bang ang sarap-sarap makipaglaro sa kaniya.Pero ang totoo rin ay ayoko munang maging artista kahit isang taon lang. Ayoko munang maging si Chusan Kang na kilala ng buong Pilipinas. Ayoko munang maging celebrity. Gusto ko lang maging ordinaryong tao.At para mangyari iyon, I had to disappear. So I left everything behind. My cellphone. My contacts. Even the people who were always around me.I didn’t bring a primary ph
Sera POVPagkababa ko ng sasakyan ay agad kong naramdaman ang pagka-init ng ulo ko. Not because of the weather here in Amontala, but because of the news I received.Nabawi na raw agad ni Sylaila si Isla. Hindi ko nga maintindihan kung paano nangyari iyon. Namamahinga lang ako dahil nilagnat ako sa tubig na mayroon dito. Nagka-LBM ako, tapos pagkagising ko ay mababalitaan ko na lang na ganoon na ang nangyayari.Sampung armadong lalaki ang iniwan ko rito.Sampung malalakas, matatangkad at halos magagaling sa labanan.Sampung tao na sila na may mga baril at sapat na lakas para bantayan ang isang bata, pero heto ako ngayon, naglalakad papunta sa farm ni Nardo habang halos pumutok na ang ugat sa leeg ko sa galit.Pagdating ko sa farm ay agad akong natigilan sa nasaksihan ko. At mas lalo lang akong nainis.Nagkalat sa paligid ang mga tauhan ko. May nakahiga sa lupa. May nakaupo habang namimilipit. May umiiyak. May nagmumura.At halos lahat sa kanila ay may mga tama ng baril sa hita at binti
Sylaila POVMahigpit kong hawak ang kamay ni Isla habang naglalakad kami papunta sa pinapagawang beach resort nila Vandall. Pagkatapos ng lahat ng nangyari sa Amontala, pakiramdam ko ay pagod na pagod ako.Pero masaya, dahil nasa tabi ko si Isla.Ligtas siya at buhay.Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa kanya habang naglalakad kami. Masigla na ulit siya. Parang walang nangyaring masama. Parang wala siyang pinagdaanang takot, at nagpapasalamat ako roon.Habang papalapit kami sa resort ay nakita ko agad ang dalawang pamilyar na tao.“Ate Ila!”Napalingon ako kina Fabian at Lusing. Pareho silang nakatayo malapit sa malaking gate. Mukhang kanina pa naghihintay.Pagkakita nila sa akin ay para silang nabuhayan ng loob. Pero nang makita nila si Isla sa tabi ko, biglang nagbago ang ekspresyon ni Lusing.Nanginginig ang labi niya. Namumula ang mga mata, at bago pa ako makapagsalita tumakbo na siya palapit sa amin“ISLA!”Napayakap agad siya sa bata at saka tuluyang napaiyak.Nanlaki ang mat
Sylaila POVTahimik akong nakatago sa likod ng malaking puno habang nakamasid sa farm. Sa totoo lang, kabado akong isipin na baka hindi maging epekto ang pampatulog na nilagay ko sa kakanin.Panay ang dasal ko na sana ay maging epektib kasi halos sampung minuto na akong nakatago rito ay parang walang nangyayari.Pero maya maya ay isa sa mga armadong lalaki ang unang napahikab. Napangiti ako kasi parang ayan na. Ilang segundo pa ay tila napahawak ito sa ulo, pagkatapos ay napaupo na siya sa lupa.Makalipas ang isang minuto, tuluyan na itong bumagsak sa lupa.Napangisi ako kasi tagumpay, nakatulog na ang isa.Maya maya pa ay nagsunod-sunod na silang bumagsak sa lupa. Parang mga punong isa-isang pinuputol.“Tang-ina ninyo ah! Sige, matulog muna kayong mga hayop kayo!”Ang iba ay nakaupo pa habang inaantok. Ang iba naman ay sinusubukang tumayo, pero wala ring nangyari. Isa-isa silang bumagsak sa lupa, hanggang sa wala nang natirang nakatayo.Lahat silang sampu at nakanganga at mahimbing n
Sylaila POVMahigpit kong kinuyom ang mga kamao ko habang naglalakad palayo sa farm. Naririnig ko pa rin sa isip ko ang iyak ni Isla. Ang paghingi niya ng tulong. Ang pagtawag niya sa akin.Sa bawat segundo na lumilipas, lalo kong gustong sugurin ang mga armadong lalaking nagbabantay sa kaniya. Pero alam kong hindi pa puwede. Hindi ako puwedeng magpadalos-dalos.Sampu sila at kahit kaya kong lumaban, hindi ko alam kung gaano karami ang baril nila.Mas lalong hindi ko alam kung ano ang mangyayari kay Isla kapag nagkamali ako.Kailangan kong mag-isip. Kailangan kong maging matalino. Kaya pinilit kong pakalmahin ang sarili ko.Naglakad ako papunta sa kabilang bahagi ng Amontala hanggang makarating ako sa Calye Lumipak. Doon ko agad nakita si Aling Bibet. Ang galing, parang ang suwerte ko. Tulad ng dati, nakaupo siya sa gilid ng kalsada habang nagtitinda ng iba’t ibang kakanin.May sapin-sapin, kutsinta, puto, suman, at kung anu-ano pang matamis na pagkain.“Aling Bibet!”Napatingin siya
Ilaria POVNung gabing iyon, kahit alas nuebe na, pinilit naming puntahan si Rica para ibalita ang nakita namin sa isang USB na nakuha namin sa taguan ni Lorcan.Pagbukas palang ng pinto ng condo niya, parang ayoko muna talagang harapin siya kasi ang bigat ng balitang dala-dala namin ni Keilys. Ina
Ilaria POVHindi na ako nagulat nang dumating si Lorcan sa harap ko na parang asong basang-basa ng pawis.Last day na kasi ngayon ng isang linggong palugit na binigay ko sa kaniya. Pero mukhang natupad na niya, kasi sumagot na siya sa message ko.Tahimik siyang pumasok sa maliit na meeting room dit
Ilaria POV“Ilaria, dito ka lang. Tutulungan ko si Papa Sylas. Lalaki ako, ayokong maging duwag. Gusto kong kumilos din,” paalam ni Keilys.Tinignan ko siya ng masama. “Seryoso ka ba diyan? Baka mapahamak ka?” tanong ko pa. Ayoko sana siyang paalisin, pero mukhang desidido siya sa pagtulong sa papa
Ilaria POVPagkalabas namin ng mansiyon ng Pamilyang Trey, parang doon pa lang ako nakahinga nang maluwag. Hindi ko alam kung dahil ba sa presensya ni Loraine na parang kayang manapak kahit naka-wheelchair, o dahil sa adrenaline na umakyat bigla sa leeg ko noong sinabi niyang gusto niya akong kunin







