LOGIN
KILL ME SOFTLY, MR. BILLIONAIRE
WARNING!!!
This story contains explicit and detailed depictions of sexual activity, including elements of dominance and submission. It explores complex power dynamics and consensual kink practices that may involve intense emotional and physical themes. Reader discretion is strongly ADVISED.PROLOGO.
'He never wanted to save you Dana!'
'That billionaire is just killing you softly!' Hindi parin mawala sa isip ko ang mga sinabi ni Yami kanina. He's still giving me this warning about his step brother. Hindi tuloy ako mapakali, kinukutuban din ako, pakiramdam ko ay may mga tinagatago nga talaga sa akin si Mon. I looked at the windows of Mon's office, malakas ang ulan sa labas, kumukulog at kumikidlat, enough to make me want to wrap my self into his arms, but not tonight. 'Look for the files,' hindi ko alam kung ano ang files na gusto ni Yami na makita ko, o tungkol ba ito sa ano. "Is there a problem, Dan?" he asked, his voice is still calm and sweet as usual. Napatigil ito sa paghalik sa leeg ko at tumingin sa akin– his eyes was confused. "W-wala..." sagot ko at umiwas ng tingin. How much do I really knew about this guy? He just smiled, a slow, and looks like a predatory curve of his lips, "I told you, I will give you enough reason to live, Dan. If you're thinking about–" "It's not about it." sagot ko at kumawala sa yakap niya. It was a lie, it was all about it. It was still about it. Naglakad ako papunta sa bintana ng office niya, napatingin sa repleksyon ko sa salamin habang ang tubig ulan ay naglalaglagan pababa. Nakita kong sumunod siya papunta sa likod ko, binigyan ako ng mainit na yakap at mumunting halik sa batok. Pagkatapos ay ipinatong ang ulo niya sa balikat ko. Kinikiliti ako ng mga paghinga niya na ramdam na ramdam ko sa mga tainga ko. He also moved his hand, touching me passionately. "M-mon," tawag ko sa kan'ya. This guy never failed me to feel this butterfly on my stomach, even just his simple touch. Tinanggal niya ang pakakayakap sakin at marahan akong pinaharap sa kan'ya. He looked at me in the eye, he's staring me, full of love and care. Ngayon, nakasandal ako sa mismong bintana, ramdam ang malamig na glass sa likod ko. Gumuhit muli ang ngiti sa labi niya, dinakma ang mga kamay ko at inangat paatas ng sa ulohan ko, kasabay ng isang kidlat na nag bigay ng karagdagang ilaw sa loob ng office niya. I saw his eyes glinted in the sudden flash, and for a moment, I saw something cold and possessive there. "I want you to beg for life, Dan!" "I want you to continue living, for me." he said then kissed me– passionate and deep. Oh! Pano ko ba matatanggihan ang lalaking 'to? I'm really addicted to this man, to his voice, his touch, his kisses and to the way how he made me fell loved. He's expert in making me fall and fall harder for him. He's right, he' giving me this feeling to fight for life, a chance, a hope. But what is this guts inside my head? What if Yami is right, that this billionaire is just killing me softly?Kinabukasan, maaga kaming nagising. Or should I say, maaga akong ginising ni Mon.To make things clear, hindi dito natulog si Mon but he has a unit katabi ng unit ko. At as usual, feel na feel pa rin niya ang paglalabas pasok like he wasalready a part of my life."Wake up, future wife. Big day today," bulong niya habang niyuyugyog ang balikat ko.Napabalikwas ako ng bangon. "Anong oras na?""6:00 AM. Breakfast is ready."Paglabas ko, nakahanda na naman ang pagkain. Fried rice, bacon, eggs, at kape. Minsan napapaisip ako, may katulong ba siya na nagtatago dito? O sadyang maaga lang talaga siyang gumising para ipagluto ako? For a billionaire, he acts like a devoted househusband.Mabilis akong kumilos. Naligo at nagbihis ng pinaka-disenteng office attire na meron ako—isang cream blouse at black pencil skirt. Tinali ko ang buhok ko ng maayos. Kailangan kong maging presentable. Darating ang Chairman.Habang nasa sasakyan kami papuntang AMTC building, ramdam ko ang tension kay Mon. He was t
"Get inside my car, Dana. Now," mariing utos ni Mon.Para akong naipit sa gitna ng dalawang nag-uumpugang bato. Sa kaliwa, si Yami na nakangisi habang nakadungaw sa bintana ng kotse niya, parang aliw na aliw sa nakikita. Sa kanan naman, si Mon na basang-basa na ng ulan, pero parang hindi niya alintana ang lamig dahil sa nag-aapoy na galit sa mga mata niya."Come on, Bro. I'm just being a gentleman here," pang-aasar pa ni Yami. "Your secretary looks like a wet kitten. Baka magkasakit 'yan.""Stay away from her, Yami. I'm warning you," Mon growled. His voice was deeper than the thunder rolling above us.Hindi ko na hinintay na magpang-abot pa sila. Kusa na akong lumapit kay Mon. "M-mon, tayo na. Umuwi na tayo."Hinawakan ko ang braso niya. Doon lang nalipat ang tingin niya sa akin. From fierce and angry, biglang lumambot ang ekspresyon niya nang makita akong nanginginig sa lamig. Without a word, hinubad niya ang suot niyang coat at ipinatong sa balikat ko."Get in," aniya sabay bukas ng
"Do it Mon," biglang lumabas sa bibig ko.I was ready to give in. Bahala na. Kung ito man ang paraan para makalimot ako kahit sandali, tatanggapin ko.Ramdam ko ang paghigpit ng hawak niya sa bewang ko. His heavy breathing mingled with mine inside the dim office. Muli niyang hinalikan ang leeg ko, pababa, giving me shivers that reached my core.Pero biglang—Bzzt!Sabay kaming napapitlag nang biglang bumukas ang mga ilaw at muling umugong ang aircon. The generator fully kicked in, or maybe the power was back. Pero parang malamig na tubig iyon na ibinuhos sa katawan ko.Napamulat ako at agad na naitulak si Mon palayo sa akin. "S-sir..."Mon looked frustrated. Magulo ang buhok niya, at namumula ang mga labi. He ran his fingers through his hair at napamura ng mahina. "Fuck the electricity."Dali-dali kong inayos ang butones ng polo ko. My hands were trembling. Shit! Anong muntik ko nang gawin? Muntik ko nang ibigay ang sarili ko sa boss ko— sa lalaking kailan lang ay kinaiinisan ko!"Dan
"Marry me, I'll give you everthing you need. Money, love— and reason to live."Pagkasabi noon ay bigla kaming nagtitigan, muling kumidlat, at kumulog pero tanging pintig lang ng puso ako ang naririnig ko.Ano ba to?Ilang saglit pa ay hinigpitan niya ang pagkakahawak sa likod ko, ang isang kamay ay dumapo sa pisnge ko, touching it soflty.Napalunok ako ng sunod, sobrang bilis ng tibok na puso ko. Parang kinukuryente ang buong katawan ko dahil sa ginagawa niya. Gusto ko siyang itulak, gusto kong magsalita pero walang salit ang lumalabas sa bibig ko, walang lakas ang katawan ko. Tanging nagagawa ko lang ay ipako ang tingin ko sa mga mata niyang nakatitig sakin. Maya-maya pa, dahan dahang bumaba ang mukha niya, papalapit ng papalapit. Hanggang sa hindi ko namalayang napapikit nalang ako. Dumapo ang malambot niyang labi sa labi ko, hindi ko maintindihan pero nababaliw ako sa init na nararamdaman ko, hindi ako makagalaw— hindi man lang ako tumutol. He moved his lips, he started teasing
"So you have to stay here with me... and do it again." anito. Bumuga ako ng hangin, anong oras na— pero balak pa yata akong pag-overtime-min ng matagal dito. "H'wag kang mag-alala, marami pa rin naman akong ginagawa kaya may makakasama ka dito sa office, and by the way. Dito mo na gawin sa loob." dugtong pa niya. Gusto kong magdabog, maganda naman na ang gawa ko pero siguro nga ay hindi pumasa sa standards niya. "Here use my laptop," an'ya. Lumapit ako para sana kunin ang laptop niya but he put his hand in his lap na para bang punauupo ako sa lap niya— he's looking seriously at me. Kahit kailan talaga si Mon, pilyo talaga. Pinaningkitan ko siya ng mata, I'm not gonna do that. "Just kidding," saad niya. Suminghap nalang akong at inabot ang laptop niya, saka dinala iyon sa isa pang table sa loob ng office niya. Umupo ako sa couch at salubong ang kilay na inulit ang ginagawa ko. "Just make it more simplier, just use one or two fonts." saad niya. Nagsimula na siya uling magbukas ng
Nakatingin siya sakin habang naniningkit ang mata niya, "To my office now!" he commanded na para bang galit siya.Teka may nagawa ba akong mali?Bumuntong hininga ako, medyo kinakabahan pero naisip kong wala naman akong nagawang mali kaya't wala akong dapat ipag-alala.Pero kahit gano'n, nakakatakot ang mukha ni Mon kaya't alam kong may kinainisan siya.Agad akong naglakad at pumasok sa kan'yang opisina, nakaupo na siya ngayon sa kan'yang swevil chair. Yung mga tingin niya— naniningkit.Sabi ko na nga ba't may kinaiinisan siya, ano naman kaya iyon?"Y-yes sir?" tanong ko, utal dahil sa kabang nararamdaman ko."I didn't hire to to flirt in front of my eyes!" matigas nitong saad, "Tapos mo na ang presentation?" sunod niyang tanong.Flirt in front of his eyes? Anong ibig niyang sabihin, wala naman akong ginagawang gan'yan— ah! Dahil kasama kong kumain si Yami? Pero sa table ko, kami kumain, may CCTV ba malapit sa table ko? At bakit niya naman ako babantayan sa CCTV gayo'ng marami rin siya







