LOGINChapter01.เลิกยุ่งกับเพื่อนฉัน
หลังห้องน้ำชาย ”ฟู่ว~“ เสียงปากหนาพ่นควันสีขาวคละคลุ้งออกมาจากปากด้วยใบหน้าผ่อนคลายผลังจากได้รับสารนิโคตินผ่านเข้าสู่ร่างกายไปแล้ว แม้กฎของโรงเรียนจะห้ามไม่ให้นักเรียนทำแบบนี้ แต่แอนดริวก็ไม่เคยทำให้พวกอาจารย์จับได้เลยสักครั้ง รวมไปถึงไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคนที่แอบมาหลบมุมสูบบุหรี่บริเวณนี้ คนอื่นๆก็ทำเช่นกัน ”มึงคิดว่าจะคอยกันท่าไปได้ตลอดเหรอ“ จู่ๆเรนเดลก็เอ่ยถามออกมา เพราะเขาคือคนที่รู้มาตลอดว่าทุกครั้งที่มีผู้ชายเข้ามาจีบจีจี้หรือเข้ามาตีสนิทกับหญิงสาว คนที่อยู่เบื้องหลังทำให้ผู้ชายพวกนั้นหายไปก็คือแอนดริวคนนี้ที่คอยกันท่ามาตลอด ร่างสูงได้ยินแบบนั้นก็นิ่งไป ก่อนที่ภาพในอดีตจะแวบเข้ามาในหัวของเขา ‘ฝากดูแลจี้ด้วยนะ ห้ามให้ผู้ชายเข้าใกล้เป็นอันขาดเพราะพี่ไม่อยากเห็นน้องสาวพี่เสียใจ‘ หลายปีที่แล้ว ก่อนที่พี่จอมทัพพี่ชายของจีจี้จะบินไปเป็นนักแข่งที่ต่างประเทศ จอมทัพเคยบอกเขาเอาไว้แบบนั้นและหลังจากน้้นร่างสูงก็มักจะคอยกันท่าผู้ชายให้ออกห่างจากเพื่อนรักมาโดยตลอดจนกลายเป็นความเคยชิน เขากับจีจี้สนิทกันมาตั้งแต่จำความได้เพราะบ้านของเธอและเขาอยู่ข้างกันทำให้ได้เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ตอนอนุบาล พอขึ้นประถมพวกเขาก็ได้เจอกับเรนเดลและล่าสุดตอนขึ้นมอปลายก็มีโบว์วี่เพิ่มเข้ากลุ่มมาอีกคน “ไม่รู้ แต่ก็ไม่อยากผิดคำพูดที่ให้ไว้กับพี่จอมทัพ“ เรนเดลได้ยินคำตอบก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มมุมปาก ”หึ มึงแน่ใจนะว่าเหตุผลมีแค่นั้น“ สิ้นเสียงหัวเราะในลำคอของเรนเดล แอนดริวก็ไม่รอช้าที่จะหันไปมองหน้าเพื่อน “อะไรของมึง” เขาถามกลับอย่างไม่เข้าใจในคำพูดนั้น “ก็....มึงแน่ใจนะว่ามึงรู้สึกกับยัยนั่นแค่เพื่อน” “......” ใบหน้าหล่อชะงักไปเล็กน้อยเพราะเขามั่นใจว่าตัวเองไม่เคยคิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อน เขากับจีจี้สนิทกันมาเกินกว่าที่จะคิดอะไรเลยเถิดแบบนั้นไปได้ อีกอย่าง.....ยันนั่นก็ไม่ใช่สเปคเขา “ไม่มีทาง กูไม่ได้คิดอะไรกับยัยนั่น” เมื่อมั่นใจในความรู้สึกแอนดริวก็ไม่รอช้าที่จะตอบออกไป แต่เรนเดลกลับไม่ได้คิดแบบนั้น บางครั้งคนเราก็มีช่วงระยะเวลาที่โง่เกินกว่าจะเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง ซึ่งคนนอกอย่างเขาจะมองออกมากกว่า “หึ กูจะคอยดู“ หลายวันต่อมา..... “กรี๊ดด อีจี้ มึงพูดจริงเหรอ” เสียงกรี๊ดของโบว์วี่ที่นั่งอยู่ข้างจีจี้ดังขึ้นมา ทำให้สองหนุ่มอดไม่ได้ที่จะหันไปสนใจ “กรี๊ดอะไร?” แอนดริวเอ่ยปากถามโบว์วี่ที่นั่งอยู่ตรงหน้าของเขา “ก็ไอ้น้องคนนั้นอะ ที่ติดสติ๊กเกอร์ให้อีจี้ น้องเขาชวนมันออกไปเดต~“ โบว์วี่ทำสีหน้าตื่นเต้นออกมาหลังจากที่ได้รับรู้ข่าวจากเพื่อนรักว่ามีหนุ่มๆมาชวนไปออกเดต คนที่อยากให้เพื่อนเปิดใจจึงรู้สึกตื่นเต้นมากกว่าใคร “มึงอย่าเวอร์ได้ไหม เขาแค่ชวนกูไปกินไอติม” จีจี้ที่นั่งเลื่อนโทรศัพท์ตอบแชทรุ่นน้องคนนั้นตอบกลับอย่างไม่ได้สนใจสีหน้าของเพื่อนๆในกลุ่มของตัวเองเลยสักนิด หลังจากวันวาเลนไทน์ เมฆก็แอดเฟสบุ๊คเธอมาพร้อมกันส่งข้อความทักทายมาตามปกติ ซึ่งจีจี้เองก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร เธอจึงเลือกที่จะลองเปิดใจให้รุ่นน้องคนนี้ดู เพราะอีกคนก็ดูน่ารักเป็นถึงมือกลองของโรงเรียน ”ก็นั่นแหละมึง เขาก็เรียกว่าเดตปะวะ“ ในขณะที่สองสาวกำลังนั่งกรี๊ดกร๊าดกันอยู่นั้น ใบหน้าหล่อของแอนดริวก็ค่อยๆตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เพียงแต่ไม่มีใครสังเกตุเห็น ก่อนที่ร่างสูงจะตัดสินใจผุดลุกขึ้นนั่งจากเก้าอี้นักเรียนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสองมือที่ล้วงกระเป๋าเอาไว้แบบลวกๆ “เดี๋ยวกูมา” เสียงทุ้มพูดขึ้นก่อนจะเดินหายออกไปจากห้องเรียนด้วยสีหน้าราบเรียบ สร้างความรู้สึกงุนงงให้เพื่อนสาวทั้งสองคนเป็นอย่างมาก ยกเว้นเรนเดล “มันไปไหนของมัน” จีจี้หันมาถามเรนเดล “ไม่รู้สิ....มันอาจจะไปจัดการบางอย่างที่ขวางหูขวางตามันมั้ง“ “ฮะ? มึงพูดอะไรของมึงอีเดล เข้าใจยาก“ จีจี้ขมวดคิ้วให้กับคำตอบที่มีลับลมคมในของเพื่อน เรนเดลได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ไหวไหล่ตอบกลับเพราะเขารู้ดีว่าแอนดริวกำลังไปไหน มันก็คงไปจัดการ....รุ่นน้องคนนั้นอย่างที่มันเคยทำมาตลอด @สนามบอล “เชี้ย แม่งเหนื่อยว่ะ” “เออ วันนี้ร้อนจัด” เสียงนักเรียนชายชั้นมอห้าหลายคนบ่นออกมาหลังจากการเล่นบอลในสนามจบลง แอนดริวที่เห็นว่าคนที่ตัวเองต้องการพบกำลังยืนดื่มน้ำอยู่บริเวณขอบสนามก็ไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปหาอีกคนด้วยสีหน้าเรียบนิ่งออกไปทางบอกบุญไม่รับ ตึก ตึก “ชื่อเมฆใช่ไหม” “คะครับ? ครับ ผมเมฆ” หนุ่มน้อยหน้าใสวัยสิบเจ็ดปีหันมามองรุ่นพี่หนุ่มด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อยก่อนที่เขาจะนึกได้ลางๆว่าผู้ชายคนนี้คือเพื่อนของรุ่นพี่สาวที่ตัวเองกำลังตามจีบอยู่ “ขอคุยด้วยหน่อย” เสียงเข้มเอ่ยบอกก่อนที่จะเดินนำออกมานอกสนามบอล ซึ่งเมฆที่ได้ยินแบบนั้นก็ยอมเดินตามออกมาแต่โดยดีเพราะเขาเองก็รู้สึกข้องใจอยู่ไม่น้อยว่าอีกคนมีอะไรจะพูดกับเขา “เลิกยุ่งกับเพื่อนฉันซะ” ประโยคนั้นของรุ่นพี่มอหกทำเอาเมฆชะงักไปพร้อมกับแสดงสีหน้างุนงงออกมา “ครับ....พี่หมายถึง“ ”เลิกยุ่งกับจีจี้“ แอนดริวบอกไปอีกครั้งอย่างชัดถ้อยชัดคำ ทำให้เมฆเริ่มที่จะค่อยๆรู้สึกมั่นใจขึ้นมาว่าอีกคนกำลังหมายถึงอะไร ”ขอโทษนะครับ แต่ทำไมผมต้องทำแบบนั้น“ เพราะหลายวันที่ผ่านมาเขาทักไปหารุ่นพี่สาวทุกวันและเธอก็ดูเหมือนจะเปิดใจให้เขา ”เพราะฉันคือแฟนของยัยนั่น“ ”ครับ!?“ เมฆมีสีหน้าเลิ่กลั่กขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเพราะก่อนหน้านี้เขาถามจีจี้ไปแล้วถึงสถานะของเธอและหญิงสาวบอกว่าตัวเองโสด “เลิกยุ่งกับคนของฉันซะ“ แอนดริวบอกย้ำอีกครั้งก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างไม่สนใจว่าอีกคนจะมีท่าทางแบบไหน เขาเองก็แปลกใจกับตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมจู่ๆถึงได้พูดแบบนั้นออกไป ทุกครั้งที่เขากันผู้ชายให้ออกห่างจากจีจี้ เขาไม่เคยยกเหตุผลนี้มาอ้างเลยสักครั้ง แต่ในครั้งนี้เพื่อตัดจบคำถามมากมายที่ไอ้เด็กนั่นตั้งท่าจะถามเขา แอนดริวจึงเลือกที่จะตอบออกไปแบบนั้นและเขาก็ไม่ได้รู้สึกผิดอะไรด้วยกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป เขาไม่อยากเห็นเพื่อนรักต้องมานั่งเสียใจเรื่องผู้ชาย เธอยังเด็กเกินกว่าจะมีแฟนและเขามั่นใจว่ายัยนั่นไม่มีทางตามคารมผู้ชายทันแน่ เพราะเขาก็เป็นผู้ชายเหมือนกันเรื่องนี้เขารู้ดี ”พี่แอนดริว~” ในขณะมี่ชายหนุ่มกำลังเดินกลับไปที่ห้องเรียน จู่ๆก็มีเสียงหวานของใครคนหนึ่งเอ่ยเรียกเขา “ฟ้า? ไม่ไปเรียนเหรอ“ ปากหนาเอ่ยถามรุ่นน้องที่ตัวเองเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งออกไปด้วยสีหน้าแพรวพราวตามสไตล์ของเขา ก็อีกคนเล่นมองเขาแววตาหวานหยดขนาดนั้น ”อื้ม....วันนี้ฟ้าปวดหัวนิดหน่อยน่ะค่ะ ก็เลยกะว่าจะไปห้องพยาบาล “พี่แอนดริวสนใจไปช่วยฟ้าฉีดยาหน่อยไหมคะ^^” สาวน้อยหน้าใสเอ่ยปากชวนผู้ชายออกมาอย่างไม่ได้รู้สึกเขินอายอะไรเพราะเธอกับแอนดริวก็เป็นคนที่คุ้นเคยกันอยู่แล้วในระดับหนึ่ง “หึ เอาสิ เดี๋ยวจะฉีดให้จนกว่าจะหายปวดหัวเลย” ว่าจบทั้งสองก็พากันเดินไปยังห้องพยาบาลที่รุ่นน้องสาวเป็นคนต้องไปเข้าเวรในวันนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มขึ้นตามประสาวัยรุ่นเลือดร้อนที่กำลังอยู่ในช่วงฮอร์โมนพุ่งพล่านและแน่นอนว่า คาบบ่ายของวานนี้ร่างสูงไม่ได้เข้าเรียนChapter50.งานหมั้น ( จบบริบูรณ์ ) @ห้องนั่งเล่น ”มึงจะนั่งเงียบอีกนานปะ“ จีจี้เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หลังจากที่เธอได้รับรู้เรื่องช็อคระหว่างโบว์วี่กับเรนเดล หญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะจับตัวทั้งสองคนมานั่งประจัญหน้ากันตรงนี้พร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยความรู้สึกข้องใจเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมด “มึง~” โบว์วี่ที่นั่งก้มหน้าอยู่นานก็ได้แต่เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะเอ่ยเรียกเพื่อนซี้ออกมาเสียงหวานอย่างยอมรับในความผิดครั้งนี้ ที่เธอเองก็ไม่ได้บอกเรื่องราวระหว่างเธอกับเรนเดลให้อีกคนรู้เช่นกัน “ที่รัก....มันสองคนก็เหมือนกับเรา” ควับ! ได้ยินประโยคนั้นออกมาจากปากของแฟนหนุ่มจีจี้จึงไม่รอช้าที่จะหันไปมองหน้าเขา พอได้เห็นสีหน้าของแอนดริวชัดๆเธอก็สามารถรับรู้ได้ในทันทีว่าอีกคนรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนเธอแล้ว กลายเป็นว่าเธอเองก็เป็นคนสุดท้ายเช่นกันที่ได้รับรู้เรื่องราวหว่างโบว์วี่กับเรนเดล “นี่นายก็รู้อยู่แล้วเหรอ?“ ”เอ่อ ฉันเองก็รู้ได้ไม่นาน“ เมื่อโดนแฟนสาวทำเสียงดุใส่แอนดริวจึงตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแห้ง เขาเองก็บังเอิญรู้เรื่องนี้ได้ไม่นานนัก ”มึง~ อย่าโกรธมันเลยนะ เป็นเพราะกูเอ
Chapter49.โขดหินริมหาดทราย NC++ สวบ~ “อึก” ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปตามความรู้สึกเสียวซ่านยามท่อนเอ็นอันใหญ่แทรกผ่านเข้ามาในร่างกาย มือเล็กจิกไปตามแผ่นหลังกว้างของแฟนหนุ่มเพื่อระบายความรู้สึกวาบหวามออกไป ปึก! ปึก! ปึก! ”อะอ๊ะ อะแอนดริว มันลึก“ “ซี๊ดด” ปากหนาเอ่ยครางกระเส่าออกมาด้วยความพึงพอใจกับทุกจังหวะที่ตัวเองขยับเข้าออก กลิ่นอายของทะเลและเสียงคลื่นที่กระทบเข้าฝั่งทำให้หัวใจดวงแกร่งยิ่งรู้สึกหึกเฮิมมากยิ่งขึ้ต “ชอบไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา ดวงตาคมจ้องมองลงในนัยต์ตาสวยราวกับว่าต้องการจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว “ชะชอบค่ะ” เสียงเล็กตอบกลับมาด้วยความรู้สึกนาวกับเธอกำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ ทุกการตอกอัดทำให้หญิงสาวรู้สึกดีจนแทบอยากกรีดร้องออกมา กลีบกุหลาบเล็กหุบเข้าหุบออกแทบตลอดเวลาที่แท่งร้อนกระหน่ำจ้วงแทงเข้าไป สองสายตาผลัดกันจ้องมองแก่นกายที่กำลังถูกร่องคับแคบดูดกลืนลงไปซ้ำๆ ทำให้ทั้งสองยิ่งรู้สึกอารมณ์พุ่งพล่านมากขึ้น หมับ! มือหนาเอื้อมมาบีบขย้ำหน้าอกอวบอย่างหมั่นเขี้ยว ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งเขาก็ไม่เคยเบื่อเลย จ๊วบ~ “อ๊าา”
Chapter48.เปลี่ยนบรรยากาศ NC+ เวลาผ่านไปสักพัก.... “โอ้ย แม่ง พวกมึงขี้โกงอะ สาดน้ำใส่หัวกู” เสียงโบว์วี่โวยวายขึ้นมาหลังจากที่เล่นน้ำกันไปสักพัก เธอก็โดนทุกคนแกล้ง “ขึ้นได้แล้วมั้ง หัวเปียกแล้ว เดี๋ยวเป็นหวัด” เสียงของเรนเดลดังขึ้นมาตามหลัง เขาเห็นแอนดริวส่งซิกมาให้นั่นหมายความว่าหมอนั่นต้องการให้เขาพาโบวี่ออกไปจากตรงนี้ “เรื่องของฉัน” แต่น้ำเสียงที่หญิงสาวตอบกลับมาทำเอาเรนเดลชะงักหันไปมองใบหน้าสวย ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “จะไม่ไป?” เขาถามย้อนเธอ โดยบทสนทนาของทั้งสองตัวอยู่ในสายตาของแอนดริวและจีจี้ “นายมายุ่งอะไรกับฉันล่ะ” โบวี่กลับไปยังไม่ได้แคร์อะไรนัก ท่าทางของเธอตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากกำลังโกรธอีกคนอยู่เลยสักนิด นั่นทำให้จีจี้หันไปมองหน้าของแอนดริว ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆระหว่างสองคนนั้น “เหอะ! เออ ไปก็ได้“ นั่นคือประโยคสุดท้ายที่จีจี้ได้ยินออกมาจากปากของโบว์วี่ ตอนนี้สองคนจะพากันเดินกลับเข้าไปในบ้านพักตากอากาศเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งจีจี้เองก็ทำท่าว่าจะเดินตามไปเพราะเธอเริ่มรู้สึกหนาว ”จะไปไหน“ แอนดริวที่เห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้าที่จะดึงแขนแฟนสาวเอาไว้ เธ
Chapter47.บิกินี่ หลายวันต่อมา.... @ภูเก็ต ซ่า~ ซ่า~ เสียงคลื่นที่กระทบเข้ากับฝั่งทำให้จีจี้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาเป็นอย่างมาก หลังจากสอบเสร็จเธอกับแอนดริวตัดสินใจเดินทางมาเที่ยวภาคใต้ เหตุผลก็เพราะอยากหนีมาพักผ่อนก่อนที่งานหมั้นของเธอและเขาจะเกิดขึ้นในต้นเดือนหน้า เนื่องจากแม่ของร่างสูงได้ฤกษ์มาอย่างว่องไวทำให้ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วไปหมด แต่ถึงแบบนั้นจีจี้ก็ไม่ได้ขัดอะไร เธอปล่อยให้ผู้ใหญ่จัดการเรื่องนี้ไปแบบเงียบๆ “ที่รัก.....พวกมันสองคนมาถึงกันแล้ว“ เสียงทุ้มของแอนดริวดังขึ้น เมื่อเขาเดินกลับเข้าไปในบ้านพักตากอากาศที่ตัวเองเช่าเอาไว้และพบว่าเรนเดลกับโบว์วี่เดินทางมาถึงที่นี่พอดี “จริงเหรอ" "อืม ไปเปลี่ยนชุดกันเถอะ จะได้ไปเล่นน้ำกัน“ แอนดริวไม่ว่าเปล่า มือหนายังคว้าแขนเล็กให้เดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยกัน เพราะก่อนหน้านี้เขาชวนสองคนนั้นให้ออกมาเล่นน้ำด้วยกันแล้วและพวกมันก็พยักหน้าเข้าใจ "อีจี้เพื่อนร้ากกก“ พอเดินเข้ามาถึงในบ้าน โบว์วี่ก็ไม่รอช้าที่จะเดินเข้ามาทักทายเพื่อนสนิทด้วยความคิดถึง ”ไง มึงผอมลงปะเนี่ย“ จีจี้หันไปมองดาราสาวที่แลดูผอมแห้งลงกว่าเด
Chapter46.เปิดตัวอย่างเป็นทางการ “ฮัลโหล” เสียงหวานกรอกไปตามสาย เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามา ‘ทำอะไรอยู่?’ แอนดริวเอ่ยถามออกไป แม้จะรู้ดีว่าในอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะได้เจอกัน เพราะเธอต้องมาทานข้าวที่บ้านของเขา แต่ความคิดถึงที่เขามีต่อหญิงสาวทำให้ร่างสูงตัดสินใจกดโทรออกไป “ไม่ได้ทำอะไร แล้วนายล่ะ” ‘คิดถึงเธอ‘ ใบหน้าสวยเผลอยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องปิดบังเรื่องระหว่างเธอกับแอนดริวอีกต่อไปแล้ว จีจี้ถึงได้รู้สึกว่าเธอกล้าที่จะมีความสุขมากกว่าแต่ก่อน “ทำไมนายถึงไม่เคยบอกฉันเรื่องหมั้นเลยล่ะ” ปากเล็กเอ่ยถามสิ่งที่ตัวเองรู้สึกข้องใจออกไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าอีกคนจะอยากหมั้น ‘ฉันคิดมาตลอดว่าอยากหมั้นกับเธอ แต่ที่ไม่พูดเพราะรู้ว่าเธอยังไม่พร้อม แต่พอทุกอย่างมันเป็นมาแบบนี้ ฉันก็เลยคิดว่านี่คือโอกาสที่ดีที่สุดที่จะพิสูจน์ให้พี่ชายเธอเห็นว่าฉันจริงจังกับเธอ‘ ”.....“ จีจี้รู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เธอไม่เคยรู้เลยว่าแอนดริวรักเธอมากขนาดนี้ จู่ๆหญิงสาวก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาบริเวณขอบตาของตัวเอง เธออยากจะร้องไห้เพราะดีใจที่อี
Chapter45.ผมอยากหมั้น “ผมอยากให้พ่อกับแม่ช่วยไปคุยกับครอบครัวของจีจี้ให้ผม เพราะผมอยากแสดงความรับผิดชอบ” น้ำเสียงมุ่งมั่นของลูกชายทำเอาเอมิกายกมือป้องปากเบาๆ ตั้งแต่เกิดมานางไม่เคยเห็นแอนดริวจะจริงจับกับใครมากเท่านี้มาก่อน แม้จะรู้สึกแปลกใจที่ลูกชายของนางดันไปตกหลุมรักเพื่อนสนิทของตัวเอง แต่ทว่าอีกใจหนึ่งเอมิกาก็รู้สึกโล่งใจที่คนๆนั้นคือเด็กสาวที่นางรู้จักเป็นอย่างดี “แกจะรับผิดชอบลูกเขายังไง?” มาร์โคเลิ่กคิ้วถามลูกชาย เพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าแอนดริวจะทำยังไงกับเรื่องนี้ "ผมอยากหมั้นกับจี้ครับ พ่อกับแม่ช่วยผมได้ไหม“ สิ้นเสียงคำพูดของลูกชาย สองสามีภรรยาก็หันไปมองหน้ากันด้วยความรู้สึมึนงงเล็กน้อย เพราะว่านางกับสามีไม่เคยคาดหวังอะไรแบบนี้จากลูกชายของตัวเองเลย นี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไมเอีกคนถึงได้ปฏิเสธการหมั้นกับแตงกวาเสียงแข็ง ”ถ้าพ่อช่วยผม ผมจะเข้าไปช่วยงานที่โรงพยาบาลหลังจากเรียนจบ“ มาร์โคหันมามองหน้าลูกชายอัตโนมัติเมื่อได้ยินคำพูดนั้นออกมาจากปากของลูกชาย ตอนนี้เขารับรู้ได้ถึงความจริงจังและจริงใจที่แอนดริวมีให้จีจี้ และแน่นอนว่าคนเป็นพ่อแม่ หากลูกขอความช่วยเห







