เข้าสู่ระบบChapter02.ไม่ตอบแชท
ตกเย็น กริ๊ง~ เสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนทำให้แอนดริวที่เพิ่งเสร็จกิจเดินออกมาจากห้องพยาบาลด้วยสีหน้าอารมณ์ดี เขาไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดที่เลือกไม่เข้าเรียนคาบบ่ายในวันนี้แล้วหนีมาหลบอยู่กับรุ่นน้องสาวในห้องพยาบาลแทน เมื่อเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว เท้าหนาจึงไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเดินไปยังโต๊ะนั่งหน้าโรงเรียนอย่างนึกรู้ว่ากลุ่มเพื่อนๆของเขาคงไปรออยู่ที่นั่น ตึก ตึก “นั่นไงมันมาแล้ว“ โบว์วี่เอ่ยขึ้นเป็นคนแรกหลังจากที่เห็นใบหน้าระรื่นชื่นมื่นของแอนดริวเดินตรงดิ่งมาทางนี้ ”มึงหายไปไหนมาวะ?” จีจี้ไม่รอช้าที่จะเอ่ยปากถามเพราะเธอคือคนที่สนิทกับแอนดริวมากที่สุดเพราะบ้านอยู่ใกล้กัน เรียกว่ารั้วติดกันเลยก็ว่าได้ “นอน“ ปากหนาตอบกลับอย่างโกหก ซึ่งทุกคนก็ต่างรู้อยู่แล้วว่าแอนดริวไปไหนมา นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ”คอมึงแดง“ เรนเดลกระซิบลงข้างหูหนา ได้ยินแบบนั้นแอนดริวก็ไม่รอช้าที่จะเคลื่อนมือเข้าไปถูบริเวณลำคอตัวเองให้มันแดงขึ้นมากกว่าเดิม หวังกลบเกลื่อนรอยที่รุ่นร้องสาวทำเอาไว้ในตอนที่เขาไม่รู้ตัว ”เหอะ วันนี้อาจารย์สั่งงานคู่“ จีจี้เบ้ปาก แค่เห็นรอยแดงเธอก็รับรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าหายไปไหนมา ”เราก็คู่กันเหมือนเดิม“ ”ไม่อะ งานนี้กูคู่กะอีโบว์“ จีจี้ตอบกลับอย่างไม่สนใจนัก ท่าทางหงุดหงิดนั้นทำให้แอนดริวสังเกตุเห็นได้ ”ทำไม? ปกติมึงสองคนคู่กันไม่ใช่เหรอ“ แอนดริวเลิ่กคิ้วหันมาถามโบว์วี่กับเรนเดลที่มักจะทำงานคู่กันมาโดยตลอดและปกติเขาจะคู่กับจีจี้ ”ถามแม่มึงนู้น วันนี้มันอยากคู่กู“ โบว์วี่พยักหน้าไปทางจีจี้ที่ทำเป็นนั่งไม่รู้ร้อนหนาว ”แล้วมึงคู่กับใคร“ แอนดริวหันไปถามเรนเดล ”กูคู่กับสแตมป์“ ”เชี้ย แล้วกูล่ะจี้ กูจะคู่กับใคร“ ได้ยินแบบนั้นแอนดริวก็ไม่รอช้าที่จะหันไปโวยวายใส่เพื่อนสนิท ซึ่งจีจี้ก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะเห็นใจเพื่อนตัวสูงแต่อย่างใด เพราะมีหลายครั้งที่แอนดริวหนีไปติดผู้หญิงและเธอต้องเป็นคนคอยเคลียร์งานให้ แต่ครั้งนี้หญิงสาวรู้สึกไม่อยากทำแบบนั้น เธออยากดัดนิสัยติดเล่นของเพื่อนตัวเอง เพราะงั้นครั้งนี้เธอจะไม่ช่วยเขา ”เรื่องของมึงจ้ะ อ๊ะๆ หรือมึงจะไปคู่กับน้องฟ้าของมึงก็ได้นะ โน่นน่ะ คอแดงมาเหมือนกันเลยนี่“ จีจี้ตอบกลับพร้อมกับเหลือบสายตาไปมองรุ่นน้องสาวที่เดินผ่านกลุ่มพวกเขาไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งมาให้แอนดริว ”มึงโกรธกู?” แอนดริวถามกลับอย่างนึกสงสัยในการกระทำที่ผิดแปลกไปของเพื่อนสนิท ปกติจีจี้ไม่เคยพูดประชดเรื่องผู้หญิงใส่เขาแบบนี้ “ทำไมกูต้องโกรธมึงคะ กูแค่อยากดัดสันดานชอบหนีเรียนของมึงค่ะ” “ฮ่าๆ มันจะไปโกรธมึงทำไม สิ่งที่มันโกรธคือน้องเมฆยกเลิกนัดเดตกับมันค่ะ” “อีโบว์!” จีจี้หันมาแว้ดใส่เมื่อโดนแซวในเรื่องนั้น แม้จะไม่ได้คาดหวังอะไรในเรื่องความรักแต่นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกเหมือนกันที่เธอโดนเทแบบกระชั้นชิดอย่างง่ายๆ คิดได้แบบนั้นใบหน้าสวยก็เริ่มรู้สึกนอยด์ เธอไม่รู้ว่าเธอผิดพลาดตรงไหน ทำไมคนที่เข้ามาถึงได้ทิ้งเธอไว้กลางทางทุกรอบ ผิดกับแอนดริวที่ได้ยินแบบนั้นก็ปั้นหน้านิ่ง ในใจรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมากที่ไอ้เด็กนั่นยอมเชื่อฟังคำพูดของเขา มันคงไม่อยากมีปัญหาเพราะรู้ว่าเขาคือลูกของใคร “ฮ่าๆๆ กูบอกมึงแล้วให้ทำตัวเหมือนผู้หญิง แต่งตัวเหมือนทอมบอย ใครเขาจะกล้าจีบวะ“ ”......“ สิ้นเสียงของโบว์วี่ จีจี้ก็ได้แต่นั่งครุ่นคิด หรือบางครั้งมันอาจจะถึงเวลาแล้วที่เธอควรจะเปลี่ยนแปลงตัวเองและหันมาใส่ใจเรื่องความรักอย่างจริงจังเสียที หลายเดือนต่อมา.... @คาเฟ่แห่งหนึ่ง “มึง~ เป็นยังไงบ้าง ไม่ได้เจอกันนานเลย คิดถึงง่ะ” ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของเสียงหน้ารำคาญก่อนจะเห็นโบว์วี่เดินเข้ามานั่งข้างๆไอ้เรนเดลด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง พร้อมกับหันไปมองด้านหลังเพื่อนว่าจะมีใครเดินตามเข้ามาอีกไหม “มึงมาคนเดียวเหรอ?” ผมเอ่ยถามโบว์วี่ออกไป “ก็ใช่อะดิ อีจี้มันยังไม่ยอมกลับจากญี่ปุ่นค่ะ มันบอกว่าพี่จอมทัพเสนอให้มันอยู่ต่ออีกหนี่งอาทิตย์“ ”ทำไม? ถามแบบนี้อย่าบอกนะว่ามึงไม่ได้คุยกับมัน” โบว์วี่ถามผมกลับอย่างยืดยาว ซึ่งผมเองก็ได้แต่นั่งนิ่งครุ่นคิดถึงความสัมพันธ์ของตัวเองกับเพื่อนสนิทอย่างจีจี้ว่าเพราะอะไรยัยนั่นถึงไม่ค่อยตอบแชทผมตั้งแต่เรียนจบไป “ไม่รู้ทำไมช่วงนี้มันไม่ค่อยตอบแชทกู“ หลังจากที่พวกผมเรียนจบ ทุกคนก็ได้แยกย้ายกันไปตามเส้นทางของแต่ละคนเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยตามคณะที่ฝัน พอทุกอย่างเสร็จสิ้น จีจี้ก็บินไปหาพี่ชายของตัวเองในช่วงปิดเทอมที่ประเทศญี่ปุ่น ส่วนโบว์วี่เพิ่งจะบินตามไปหาแล้วกลับมาเมื่อไม่กี่วันก่อน สิ่งที่ทำให้แอนดริวรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลนั่นก็คือ เพื่อนสนิทของตัวเองไม่ค่อยตอบแชทเขาอย่างเคย เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น โดยปกติจีจี้ไม่เคยหายจากเขาไปนานขนาดนี้ ”มันมีผัวอยู่โน้นรึเปล่าวะ“ ผั๊วะ! “อ๊ะ! ไอ้เวร!” ฝ่ามือหนาฟาดลงไปบนหัวของเรนเดลอย่างไม่รอช้าเมื่ออีกคนพูดประโยคนั้นจบ “ฮ่าๆๆ พวกมึงสองคนที่แม่งตลกวะ ไม่เจอกันนานยังตีกันเหมือนเดิม” โบว์วี่เห็นภาพนั้นก็ได้แต่ชี้หน้าผมก่อนจะหัวเราะออกมา ซึ่งผมไม่ได้รู้สึกว่ามันจะน่าขำอะไรเลยสักนิด ถ้าจีจี้มีแฟนจริงๆ....ผมคงจะรู้สึกแปลก แต่พี่จอมทัพคงไม่ปล่อยให้ยัยนั่นมีแฟนง่ายๆหรอกน่า “......“ ”เออ แล้วนี่ ผลสอบออกยังไอ้พ่อหนุ่มวิศวะทั้งสองคน“ โบว์วี่หันหน้ามาถามผมเพราะก่อนหน้านี้พวกเราคุยกันเกี่ยวกับสาขาที่จะเรียนต่อเอาไว้ ผมกับไอ้เรนเดลตกลงกันไว้ว่าจะเข้าเรียนคณะวิศวะแต่....มันมีบางอย่างที่ยัยนี่ยังไม่รู้ นั่นก็คือผมเปลี่ยนใจในนาทีสุดท้ายว่าผมจะเรียนต่อในสาขาสถาปัตยกรรมเหมือนกับจีจี้ เพราะด้วยความที่ผมรู้สึกชอบอะไรแบบนั้นมากกว่าก็เลยตัดสินใจเลือกทางนี้ โดยที่ยังไม่ได้บอกจีจี้เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าผมไม่ได้อยากบอกว่าจะเรียนคณะเดียวกันกับยัยนั่นหรอกนะ เพียงแต่ตอนนั้นผมไม่มีเวลาที่จะบอกจีจี้เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย พอผมเตรียมทุกอย่างเสร็จจีจี้ก็บินไปเที่ยวที่ญี่ปุ่นเสียก่อนและที่สำคัญยัยนั่นไม่ยอมตอบแชทผม แล้วผมจะบอกได้ยังไง ”หึ มีกูคนเดียวที่เรียนวิศวะ“ ผมเหลือบสายตาไปมองหน้าไอ้เรนเดลที่กำลังแสยะยิ้มมองหน้าผมอยู่ เพราะมีมันคนเดียวที่รู้ว่าผมเปลี่ยนใจ ”ฮะ? ทำไมละ“Chapter50.งานหมั้น ( จบบริบูรณ์ ) @ห้องนั่งเล่น ”มึงจะนั่งเงียบอีกนานปะ“ จีจี้เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หลังจากที่เธอได้รับรู้เรื่องช็อคระหว่างโบว์วี่กับเรนเดล หญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะจับตัวทั้งสองคนมานั่งประจัญหน้ากันตรงนี้พร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยความรู้สึกข้องใจเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมด “มึง~” โบว์วี่ที่นั่งก้มหน้าอยู่นานก็ได้แต่เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะเอ่ยเรียกเพื่อนซี้ออกมาเสียงหวานอย่างยอมรับในความผิดครั้งนี้ ที่เธอเองก็ไม่ได้บอกเรื่องราวระหว่างเธอกับเรนเดลให้อีกคนรู้เช่นกัน “ที่รัก....มันสองคนก็เหมือนกับเรา” ควับ! ได้ยินประโยคนั้นออกมาจากปากของแฟนหนุ่มจีจี้จึงไม่รอช้าที่จะหันไปมองหน้าเขา พอได้เห็นสีหน้าของแอนดริวชัดๆเธอก็สามารถรับรู้ได้ในทันทีว่าอีกคนรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนเธอแล้ว กลายเป็นว่าเธอเองก็เป็นคนสุดท้ายเช่นกันที่ได้รับรู้เรื่องราวหว่างโบว์วี่กับเรนเดล “นี่นายก็รู้อยู่แล้วเหรอ?“ ”เอ่อ ฉันเองก็รู้ได้ไม่นาน“ เมื่อโดนแฟนสาวทำเสียงดุใส่แอนดริวจึงตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแห้ง เขาเองก็บังเอิญรู้เรื่องนี้ได้ไม่นานนัก ”มึง~ อย่าโกรธมันเลยนะ เป็นเพราะกูเอ
Chapter49.โขดหินริมหาดทราย NC++ สวบ~ “อึก” ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปตามความรู้สึกเสียวซ่านยามท่อนเอ็นอันใหญ่แทรกผ่านเข้ามาในร่างกาย มือเล็กจิกไปตามแผ่นหลังกว้างของแฟนหนุ่มเพื่อระบายความรู้สึกวาบหวามออกไป ปึก! ปึก! ปึก! ”อะอ๊ะ อะแอนดริว มันลึก“ “ซี๊ดด” ปากหนาเอ่ยครางกระเส่าออกมาด้วยความพึงพอใจกับทุกจังหวะที่ตัวเองขยับเข้าออก กลิ่นอายของทะเลและเสียงคลื่นที่กระทบเข้าฝั่งทำให้หัวใจดวงแกร่งยิ่งรู้สึกหึกเฮิมมากยิ่งขึ้ต “ชอบไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา ดวงตาคมจ้องมองลงในนัยต์ตาสวยราวกับว่าต้องการจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว “ชะชอบค่ะ” เสียงเล็กตอบกลับมาด้วยความรู้สึกนาวกับเธอกำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ ทุกการตอกอัดทำให้หญิงสาวรู้สึกดีจนแทบอยากกรีดร้องออกมา กลีบกุหลาบเล็กหุบเข้าหุบออกแทบตลอดเวลาที่แท่งร้อนกระหน่ำจ้วงแทงเข้าไป สองสายตาผลัดกันจ้องมองแก่นกายที่กำลังถูกร่องคับแคบดูดกลืนลงไปซ้ำๆ ทำให้ทั้งสองยิ่งรู้สึกอารมณ์พุ่งพล่านมากขึ้น หมับ! มือหนาเอื้อมมาบีบขย้ำหน้าอกอวบอย่างหมั่นเขี้ยว ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งเขาก็ไม่เคยเบื่อเลย จ๊วบ~ “อ๊าา”
Chapter48.เปลี่ยนบรรยากาศ NC+ เวลาผ่านไปสักพัก.... “โอ้ย แม่ง พวกมึงขี้โกงอะ สาดน้ำใส่หัวกู” เสียงโบว์วี่โวยวายขึ้นมาหลังจากที่เล่นน้ำกันไปสักพัก เธอก็โดนทุกคนแกล้ง “ขึ้นได้แล้วมั้ง หัวเปียกแล้ว เดี๋ยวเป็นหวัด” เสียงของเรนเดลดังขึ้นมาตามหลัง เขาเห็นแอนดริวส่งซิกมาให้นั่นหมายความว่าหมอนั่นต้องการให้เขาพาโบวี่ออกไปจากตรงนี้ “เรื่องของฉัน” แต่น้ำเสียงที่หญิงสาวตอบกลับมาทำเอาเรนเดลชะงักหันไปมองใบหน้าสวย ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “จะไม่ไป?” เขาถามย้อนเธอ โดยบทสนทนาของทั้งสองตัวอยู่ในสายตาของแอนดริวและจีจี้ “นายมายุ่งอะไรกับฉันล่ะ” โบวี่กลับไปยังไม่ได้แคร์อะไรนัก ท่าทางของเธอตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากกำลังโกรธอีกคนอยู่เลยสักนิด นั่นทำให้จีจี้หันไปมองหน้าของแอนดริว ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆระหว่างสองคนนั้น “เหอะ! เออ ไปก็ได้“ นั่นคือประโยคสุดท้ายที่จีจี้ได้ยินออกมาจากปากของโบว์วี่ ตอนนี้สองคนจะพากันเดินกลับเข้าไปในบ้านพักตากอากาศเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งจีจี้เองก็ทำท่าว่าจะเดินตามไปเพราะเธอเริ่มรู้สึกหนาว ”จะไปไหน“ แอนดริวที่เห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้าที่จะดึงแขนแฟนสาวเอาไว้ เธ
Chapter47.บิกินี่ หลายวันต่อมา.... @ภูเก็ต ซ่า~ ซ่า~ เสียงคลื่นที่กระทบเข้ากับฝั่งทำให้จีจี้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาเป็นอย่างมาก หลังจากสอบเสร็จเธอกับแอนดริวตัดสินใจเดินทางมาเที่ยวภาคใต้ เหตุผลก็เพราะอยากหนีมาพักผ่อนก่อนที่งานหมั้นของเธอและเขาจะเกิดขึ้นในต้นเดือนหน้า เนื่องจากแม่ของร่างสูงได้ฤกษ์มาอย่างว่องไวทำให้ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วไปหมด แต่ถึงแบบนั้นจีจี้ก็ไม่ได้ขัดอะไร เธอปล่อยให้ผู้ใหญ่จัดการเรื่องนี้ไปแบบเงียบๆ “ที่รัก.....พวกมันสองคนมาถึงกันแล้ว“ เสียงทุ้มของแอนดริวดังขึ้น เมื่อเขาเดินกลับเข้าไปในบ้านพักตากอากาศที่ตัวเองเช่าเอาไว้และพบว่าเรนเดลกับโบว์วี่เดินทางมาถึงที่นี่พอดี “จริงเหรอ" "อืม ไปเปลี่ยนชุดกันเถอะ จะได้ไปเล่นน้ำกัน“ แอนดริวไม่ว่าเปล่า มือหนายังคว้าแขนเล็กให้เดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยกัน เพราะก่อนหน้านี้เขาชวนสองคนนั้นให้ออกมาเล่นน้ำด้วยกันแล้วและพวกมันก็พยักหน้าเข้าใจ "อีจี้เพื่อนร้ากกก“ พอเดินเข้ามาถึงในบ้าน โบว์วี่ก็ไม่รอช้าที่จะเดินเข้ามาทักทายเพื่อนสนิทด้วยความคิดถึง ”ไง มึงผอมลงปะเนี่ย“ จีจี้หันไปมองดาราสาวที่แลดูผอมแห้งลงกว่าเด
Chapter46.เปิดตัวอย่างเป็นทางการ “ฮัลโหล” เสียงหวานกรอกไปตามสาย เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามา ‘ทำอะไรอยู่?’ แอนดริวเอ่ยถามออกไป แม้จะรู้ดีว่าในอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะได้เจอกัน เพราะเธอต้องมาทานข้าวที่บ้านของเขา แต่ความคิดถึงที่เขามีต่อหญิงสาวทำให้ร่างสูงตัดสินใจกดโทรออกไป “ไม่ได้ทำอะไร แล้วนายล่ะ” ‘คิดถึงเธอ‘ ใบหน้าสวยเผลอยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องปิดบังเรื่องระหว่างเธอกับแอนดริวอีกต่อไปแล้ว จีจี้ถึงได้รู้สึกว่าเธอกล้าที่จะมีความสุขมากกว่าแต่ก่อน “ทำไมนายถึงไม่เคยบอกฉันเรื่องหมั้นเลยล่ะ” ปากเล็กเอ่ยถามสิ่งที่ตัวเองรู้สึกข้องใจออกไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าอีกคนจะอยากหมั้น ‘ฉันคิดมาตลอดว่าอยากหมั้นกับเธอ แต่ที่ไม่พูดเพราะรู้ว่าเธอยังไม่พร้อม แต่พอทุกอย่างมันเป็นมาแบบนี้ ฉันก็เลยคิดว่านี่คือโอกาสที่ดีที่สุดที่จะพิสูจน์ให้พี่ชายเธอเห็นว่าฉันจริงจังกับเธอ‘ ”.....“ จีจี้รู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เธอไม่เคยรู้เลยว่าแอนดริวรักเธอมากขนาดนี้ จู่ๆหญิงสาวก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาบริเวณขอบตาของตัวเอง เธออยากจะร้องไห้เพราะดีใจที่อี
Chapter45.ผมอยากหมั้น “ผมอยากให้พ่อกับแม่ช่วยไปคุยกับครอบครัวของจีจี้ให้ผม เพราะผมอยากแสดงความรับผิดชอบ” น้ำเสียงมุ่งมั่นของลูกชายทำเอาเอมิกายกมือป้องปากเบาๆ ตั้งแต่เกิดมานางไม่เคยเห็นแอนดริวจะจริงจับกับใครมากเท่านี้มาก่อน แม้จะรู้สึกแปลกใจที่ลูกชายของนางดันไปตกหลุมรักเพื่อนสนิทของตัวเอง แต่ทว่าอีกใจหนึ่งเอมิกาก็รู้สึกโล่งใจที่คนๆนั้นคือเด็กสาวที่นางรู้จักเป็นอย่างดี “แกจะรับผิดชอบลูกเขายังไง?” มาร์โคเลิ่กคิ้วถามลูกชาย เพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าแอนดริวจะทำยังไงกับเรื่องนี้ "ผมอยากหมั้นกับจี้ครับ พ่อกับแม่ช่วยผมได้ไหม“ สิ้นเสียงคำพูดของลูกชาย สองสามีภรรยาก็หันไปมองหน้ากันด้วยความรู้สึมึนงงเล็กน้อย เพราะว่านางกับสามีไม่เคยคาดหวังอะไรแบบนี้จากลูกชายของตัวเองเลย นี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไมเอีกคนถึงได้ปฏิเสธการหมั้นกับแตงกวาเสียงแข็ง ”ถ้าพ่อช่วยผม ผมจะเข้าไปช่วยงานที่โรงพยาบาลหลังจากเรียนจบ“ มาร์โคหันมามองหน้าลูกชายอัตโนมัติเมื่อได้ยินคำพูดนั้นออกมาจากปากของลูกชาย ตอนนี้เขารับรู้ได้ถึงความจริงจังและจริงใจที่แอนดริวมีให้จีจี้ และแน่นอนว่าคนเป็นพ่อแม่ หากลูกขอความช่วยเห







