เข้าสู่ระบบChapter09.ปัญหา
สองวันต่อมา.... @มหาลับเมลเบิร์ล “วันนี้ก็มีเพียงแค่นี้จ้าทุกคน แต่ก่อนกลับแพรไหมอยู่พบอาจารย์ก่อนนะ อาจารย์มีเรื่องจะคุยด้วย” แพรไหมชะงักไปเล็กน้อยเมื่ออาจารย์ที่ปรึกษาเรียกพบเธอแบบกระทันหัน เนื่องจากวันนี้เป็นวันเสาร์ ตอนกลางวันหญิงสาวก็มาเรียนตามปกติ ส่วนตอนกลางคืนเธอก็จะกลับไปทำงานที่ผับอย่างเช่นทุกวัน “สวัสดีค่ะอาจารย์ หนูแพรไหมค่ะ” “อ้อ แพรไหม นั่งก่อนสิจ้ะ“ หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้ตามคำเชิญชวนของอาจารย์สาว ก่อนที่อาจารย์ที่ปรึกษาจะทำหน้าตาซีเรียสมากกว่าที่เคย “พอดีอาจารย์มีเรื่องจะถามเรา ตอนนี้ทางบ้านของเราเป็นยังไงบ้างจ๊ะ โอเคดีไหม“ เมื่อได้ยินคำถามแปลกๆ แพรไหมก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี “อาจารย์มีอะไรหรือเปล่าคะ” “คือ...ทางมหาลัยส่งเอกสารมาให้อาจารย์ เรายังไม่ได้ชำระค่าเทอมเทอมนี้ อาจจะไม่มีสิทธิ์สอบนะ ทางบ้านเรามีปัญหาอะไรหรือเปล่า ปรึกษาอาจารย์ได้นะ เราจะได้มาหาทางออกกัน” แพรไหมนั่งตัวสั่น หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อรู้ว่ามารดาไม่ได้จ่ายค่าเทอมให้เธออย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา ความรู้สึกเสียใจผสมปนเปกันไปหมดเพราะเธอไม่คิดว่าก่อนหน้านี้มารดาที่ตัดสัมพันธ์กับตัวเองจะไม่ยอมจ่ายค่าเทอมให้ ทั้งๆที่เวลาก็ล่วงเลยผ่านมาจนเกือบจะจบเทอมแล้ว แล้วแบบนี้เธอจะทำยังไง....เหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่อาทิตย์ก็จะถึงสัปดาห์สอบปลายภาคแล้ว ถ้าเธอหาเงินจำนวนเกือบแสนมาจ่ายไม่ได้นั่นก็หมายความว่าเธอจะไม่มีสิทธิ์สอบงั้นเหรอ.... “หนูมีเวลาอีกกี่วันคะ“ แม้อาการปวดหัวจะถามหา แต่แพรไหมก็จำต้องเข้มแข็งเพื่อหาทางออก ”อีกประมาณสองอาทิตย์จ้ะ เราพอจะมีทางออกบ้างไหมลูก แพรไหมเป็นเด็กที่เรียนดีมาก ถ้าเราไม่มีสิทธิ์สอบ ทุนที่เราอยากจะขอไปเรียนต่ออสเตรเลียก็อาจจะหมดสิทธิ์ไปด้วยนะ“ แพรไหมแทบพูดไม่ออกกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเองในตอนนี้ การสอบชิงทุนในปีสุดท้ายเพื่อไปเรียนต่อที่ออสเตรเลียคือความฝันสูงสุดของเธอ เพราะเธออยากจะหนีไปจากที่นี่ หนีไปจากชีวิตที่เลวร้ายเพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ”ขอบคุณมากนะคะ หนูจะรีบหาเงินมาจ่ายค่ะ“ เวลาต่อมา... @The Winner Pud “แพรไหม? เพิ่งกลับมาเหรอ” นาวินเดินออกมาจากในห้องน้ำหลังจากที่เขาเพิ่งตื่นในตอนบ่ายนี่เองเพราะเมื่อคืนทำงานหนักจนเกือบเช้า “ค่ะ คุณวินเพิ่งตื่นเหรอคะ” คนตัวเล็กในชุดนักศึกษาเอ่ยถามอีกคนขึ้นมาด้วยความรู้สึกเกร็งที่ลดลงไปเป็นอย่างมาก เพราะเธอกับเขาอยู่ด้วยกันมาสามสี่วันได้แล้ว ถ้าให้พูดตามตรงมันก็เป็นความเคยชินอย่างหนึ่ง แม้สถานการณ์จะแอบคล้ายกับคนรักกันที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่แพรไหมก็รู้ดีว่านั่นเป็นไปไม่ได้ "อืม แล้วนั่นถืออะไรมาเยอะแยะ“ นาวินเอ่ยถาม “ข้าวค่ะ ฉันซื้อมาเผื่อคุณด้วยนะคะ ยังไม่ได้ทานอะไรใช่ไหม” เพราะเธอต้องตื่นไปเรียนแต่เช้าจึงคิดว่าอีกคนคงยังไม่ได้ทานอะไรแน่นอน ดูเหมือนว่าเขาจะเพิ่งตื่นด้วยซ้ำ “ขอบคุณ” นาวินยิ้มให้ก่อนที่แพรไหมจะไม่รอช้าไปจัดแจงอาหารใส่จาน แรกๆเขาเองก็ไม่ชินกับการที่มีคนมาคอยทำอะไรให้แบบนี้ มันเป็นสิ่งเล็กๆที่อีกคนตั้งใจทำให้เขา ไม่ว่าจะเป็นการบีบยาสีฟันไว้ให้ในทุกเช้า ดารช่วยทำความสะอาดห้อง แม้นาวินจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ลึกๆในใจเขาก็รู้สึกดี “มีอะไรหรือเปล่า?” ในขณะที่นั่งทานอาหารอยู่ ร่างสูงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยทักแพรไหม เพราะหญิงสาวดูเหม่อๆผิดแปลกออกไปจากปกติเป็นอย่างมาก เธอดูไม่ค่อยเจริญอาหาร “คะ? เอ่อ คือฉัน.....“ ครืด~ ครืด~ ‘เบลล่า’ เมื่อเห็นว่าใครโทรเข้ามา นาวินจึงไม่รอช้าที่จะคว้าโทรศัพท์มาไว้ในมือ ลืมไปเสียสนิทว่าอีกคนกำลังจะตอบคำถาม “แปปนะ” “ฮัลโหลเบล....” “.......” แพรไหมได้แต่มองตามคนตรงหน้าไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ อาจเป็นเพราะชื่อผู้หญิงที่หลุดออกมาจากปากของนาวินนั้นทำให้เธอรู้สึกจี๊ดๆบริเวณกลางหัวใจยังไงก็ไม่รู้ “กินข้าวเถอะไหม” เธอสั่งตัวเอง สมองเล็กพยายามขบคิดหาวิธีหาเงินค่าเทอมอยู่ตลอดเวลา เพราะเหตุนี้นาวินถึงได้มองออกว่าเธอกำลังคิดมาก ภายในระยะเวลาแค่สองอาทิตย์ เธอจะหาเงินจากไหนมาจ่ายกันล่ะ..... หลายชั่วโมงต่อมา ”อะไรนะ หมวยลาออกเหรอ? ทำไมล่ะพี่จิ๊บ“ เสียงพนักงานคนหนึ่งดังขึ้นมาในขณะที่แพรไหมกำลังยืนเตรียมตัวอยู่ในห้องแต่งตัวของพนักงานพอดี ”ไม่รู้เหมือนกัน แต่น่าเสียดายนะ แขกห้องวีไอพีชอบหมวยกันเยอะเลย“ จิ๊บหัวหน้าพนักงานเสิร์ฟตอบกลับ ในขณะที่แพรไหมก็ได้แต่ยืนฟังอยู่เงียบๆ แม้เธอจะไม่ได้สนใจ แต่เสียงมันก็ดังเข้ามากระทบหูของเธออยู่ดี “เงินเดือนพี่หมวยก็หลายหมื่นแล้วนะพี่จิ๊บ ไหนจะติปอีก คงเป็นแสนอะ น่าเสียเนาะ ถ้านิ่มสวยจะไปสมัครทำแทน ฮ่าๆ“ ”ไม่ไปทำงานเหรอ“ ”อะเอ่อ“ แพรไหมสะดุ้งตกใจเล็กน้อย หลังจากที่บอยพนักงานหนุ่มเดินเข้ามาทักเธอ เมื่อกี้เธอกำลังหูผึ่งให้กับจำนวนเงินเดือนของพนักงานชงเหล้าร้านนี้หรือบางทีถ้านั่นคือหนทางเดียวที่มี เธออาจจะต้องทำ “ฉันทำให้ตกใจเหรอ ขอโทษนะ” บอยส่งยิ้มให้คนตรงหน้า เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอตกใจ “ไม่เป็นไรๆ ไปทำงานกันเถอะ” แพรไหมยิ้มตอบเพราะบอยคือคนที่เธอคุยด้วยเยอะที่สุดแล้วในเวลาทำงาน “อุ้ย นั่นมันคุณเบลล์นี่” เสียงนุ่มพูดขึ้นในขณะที่กำลังยืนรอพยักงานเตรียมเครื่องดื่มเพื่อเอาไปเสิร์ฟให้แขกตามโต๊ะต่างๆ ซึ่งเสียงนั้นช่วยดึงความสนใจของแพรไหมให้หันตามไปมองก่อนที่ดวงตากลมโตจะชะงักไปเมื่อเห็นว่านาวินกำลังเดินควงแขนขึ้นไปชั้นบนกับผู้หญิงคนหนึ่ง ทำให้ความทรงจำเมื่อตอนเย็นค่อยๆฉายชัดเข้ามาในหัวของเธอ ‘เบลล่า’ ชื่อปลายสายของเขาที่เธอบังเอิญเห็น คฃจะเป็นคนเดียวกัน “เขาคือใครเหรอ” เหมือนปากของเธอมันชิงถามออกไปเองทั้งๆที่ก็ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นเพราะกลัวเหลือเกินว่าใจจะเจ็บ “อ๋อ คุณเบลล่าน่ะเหรอ คือคนสำคัญของคุณนาวินน่ะสิ เห็นควงกันมาตั้งนานแล้ว“ ”วีไอพีแปดได้แล้ว“ เสียงคนข้างหลังดังขึ้นทำให้นุ่มต้องหันไปสนใจงานตรงหน้า ปล่อยให้แพรไหมยืนนิ่งเงียบอยู่คนเดียวด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แม้จะเตือนตัวเองอยู่ทุกวันว่าอย่าหลงรักอีกคนเป็นอันขาด แต่หัวใจของเธอนั้นกลับแอบรู้สึกยามที่ได้อยู่ใกล้เขา “......” เธอต้องรีบหยุดความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ตั้งแต่ตอนนี้ อีกด้าน.... “อีกนานไหมอะวิน” เสียงหวานของเบลล่าอินฟลูเอนเซอร์สาวดังขึ้นมาหลังจากที่เธอกลับมาจากไปเที่ยวต่างประเทศ คนเดียวที่เธออยากมาหาก็หนีไม่พ้นนาวิน เธอกับเขาถึงจะไม่ได้ระบุว่าคบหากันบัดเจนแต่ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ ตั้งแต่ที่เธอบังเอิญเจอเขาที่งานเปิดตัวรถหรู ความหล่อและความรวยของอีกคนก็กระแทกตาเธอเข้าอย่างจังจนต้องรีบมาทำความรู้จัก ยิ่งพอได้รู้ว่าอีกคนเป็นถึงเจ้าของผับหรูหญิงสาวก็ยิ่งตามประกบเขาแจและดูเหมือนนาวินก็จะมีความรู้สึกดีๆให้เธอเหมือนกัน เขามักจะตามใจเธอเสมอ ยกเว้นเรื่องเดียวที่นาวินค่อนข้างหมกมุ่น นั่นก็คืองานของเขา ความรวยที่มีเงินกองแทบใช้ไม่หมดต้องแลกไปกับเวลาที่เขาจะต้องนั่งเคลียร์งาน ซึ่งหลายครั้งเบลล่าก็รู้สึกเบื่อ เธออยากให้เขาสนใจเธอมากกว่านี้Chapter60.จบบริบูรณ์ รุ่งเช้า “อื้อ” “ตื่นแล้วเหรอ” ควับ! แพรไหมหันไปมองเสียงทุ้มของสามีหมาดๆอัตโนมัติ หลังจากที่เธอรู้สึกตื่นขึ้นมา เมื่อคืนแพรไหมแทบจำอะไรไม่ได้เลย เธอจำได้แค่ว่าตัวเองนอนหลับเต็มอิ่มแค่ไหน “คะคุณนาวิน“ ”หลับสบายไหม“ ปากหนาเอ่ยถาม ตอนนี้นาวินกำลังนอนตะแคงใช้แขนหนึ่งข้างเท้าหัวตัวเองไว้พร้อมกับจ้องมองมายังเธอ “เอ่อ ค่ะ มะเมื่อคืนฉันกลับมาที่ห้องได้ยังไงเหรอคะ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย“ แพรไหมกระพริบตาปริบๆถาม ”ฉันแบกเธอมาเอง ใครบอกให้ดื่มเยอะขนาดนั้น“ ”เอ่อ ขะขอโทษค่ะ ฉันน่าจะลืมตัวไป“ แพรไหมเอ่ยขอโทษออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก เพราะแอบรู้สึกผิดที่ไม่ได้ใช้เวลาในงานแต่งกับสามีอย่างเต็มที่เท่าที่ควรเพราะตัวเองดันเมา ”ฉันควรจะจัดการกับภรรยาที่ทิ้งฉันให้เหงาในคืนเข้าหอยังไงดีนะ“ ”-////-“ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อขึ้นมาเมื่อได้ยินคำคาดโทษแบบนั้น เพราะเหตุผลนี้เหรอนาวินถึงได้ดุเธอ ”แพรไหม“ ”.....คะ“ ”เธออยากมีลูกไหม“ หญิงสาวค่อยๆหันมามองหน้าสามีด้วยความแปลกใจเพราะตั้งแต่คบกันมา นาวินไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับเธอเลย หรือเป็นเพราะเพื่อนเขาถามเมื่
Chapter59.งานแต่ง วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดงานแต่งของแพรไหมกับนาวินก็ถูกจัดขึ้นมาอย่างเรียบง่าย เพราะเธอกับนาวินตกลงกันเอาไว้ว่าจะเชิญเฉพาะคนที่สนิทเท่านั้น ตอนแรกก็ว่าจะไม่เชิญใครมากมายแต่พอแจกการ์ดไปมาจำนวนคนก็ไม่น้อยอยู่เหมือนกัน เพียงเฉพาะแค่เพื่อนนาวินกับพนักงานที่ผับ แขกก็แทบจะเต็มงานอยู่แล้ว “พิธีการต่อเป็นเป็นการโยนช่อดอกไม้ของเจ้าสาวนะครับ ใครที่เป็นสาวโสดขอเรียนเชิญมาด้านหน้าได้เลยครับ” เสียงพิธีกรดังขึ้น เหล่าสาวๆมากมายจึงไม่รอช้าที่จะเดินออกมาด้านหน้า โดยเฉพาะใครหลายๆคนที่ยังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานก็ต่างอยากจะมาแย่งดอกไม้กันทั้งนั้น ”จะโยนแล้วน้า“ แพรไหมที่ยืนเคียงคู่นาวิน ในชุดเจ้าสาวแสนสวยเอ่ยออกไปก่อนจะเหวี่ยงช่อดอกไม้สีสวยไปทางด้านหลัง พรึ่บ! และคนที่ได้ดอกไม้ชื่อนั้นคือสาวสวยคนหนึ่งที่หลายคนไม่คุ้นตา เธอคือ‘อิงฟ้า’ นักร้องสาวคนใหม่ล่าสุดของผับนาวิน ซึ่งเคย์เดนเห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้าที่จะหันไปแสยะยิ้มใส่หน้าธีโอ “นั่นมันยัยนักร้องที่มึงตามจีบอยู่ไม่ใช่เหรอวะไอ้ธี” ธีโอได้ยินแบบนั้นก็ปั้นหน้านิ่ง ไม่อยากโดนเพื่อนล้อจึงเลือกที่จะไม่แสดงอาก
Chapter58.ความสุข @เพ้นท์เฮ้าส์ “แพรไหม” “แพรไหม” “แพร?” “คะ?” แพรไหมสะดุ้งหลังจากได้ยินนาวินเอ่ยเรียกเธอเป็นครั้งที่สาม ซึ่งร่างสูงที่เห็นว่าอีกคนดูแปลกไปตั้งแต่กลับมาจากตลาด เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ เขารู้จักแพรไหมดีพอที่จะรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเธอ “เป็นอะไรหรือเปล่า? ฉันเห็นเธอเหม่อตั้งแต่กลับมาที่ตลาด” “.....” เเพรไหมเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเอ่ยปากเล่าแฟนหนุ่มออกไป “ฉันบังเอิญเจอผู้หญิงคนนั้นค่ะ“ ”ใคร?“ นาวินถาม ”แม่“ ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมอีกคนถึงมีท่าทีแบบนี้ การเจอแม่ของตัวเองคงทำให้หญิงสาวรู้สึกสะเทือนใจและคิดถึงอดีตที่มันแย่ๆของเธอ "เธอโอเคไหม“ นาวินถามออกไปอย่างเป็นห่วงเป็นใย ”ฉันไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงค่ะ รู้แต่ว่าผู้หญิงคนนั้นดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่“ แม่จะไม่อยากสนใจแต่หัวใจมันอดที่จะสงสัยไม่ได้ เพราะอดีตคุณนายกลับกลายเป็นคนที่แต่งตัวธรรมดาแบบนั้น นั่นทำให้แพรไหมนึกสงสัยว่าหลังจากที่เธอย้ายออกมา เกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนั้นบ้าง ”ถ้าเธออยากรู้ ฉันเล่าใ
Chapter57.คนที่ไม่อยากเจอ “วิน.....” เบลล่าหลุดปากพูดชื่อของคนตรงหน้าออกมาอัตโนมัติ แต่เมื่อเห็นว่าอีกคนมากับใครเบลล่าก็ตัดสินใจสะบัดหน้าหนีแล้วเดินเชิ่ดไปอีกทางอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากต่อกรณ์อะไรด้วย หลังจากเธอโดนฟ้อง เธอก็ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวอะไรกับนาวินอีก โชคดีที่แม่ของเธอนั้นช่วยเหลือเธอโดยการไปหายืมเงินมาจ่ายทุกอย่างให้ เบลล่าจึงสามารถรอดจากความผิดมาได้อย่างหวุดหวิดเพราะแม่ของเธอเสนอที่จะยกหนี้ทั้งหมดให้กับหมอว่านทิพย์เพื่อที่จะขอให้หมอสาวยกฟ้องไป เหตุการณ์นี้ทำให้เบลล่าจดจำขึ้นใจว่าเธอไม่ควรจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับชีวิตของนาวินอีก โดยเฉพาะยิ่งพอได้เห็นอีกคนอยู่กับผู้หญิงคนนั้น เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองแพ้ “ไปกันเถอะ“ นาวินหันไปบอกแฟนสาว อย่างไม่ได้ใส่ใจในตัวของคนที่เพิ่งเดินออกไปเลยแม้แต่น้อย แพรไหมเองก็เช่นกัน เธอไม่ได้หวนกลับไปนึกถึงอดีตพวกนั้นอีกต่อไปแล้ว หนึ่งวันต่อมา วันนี้เป็นอีกวันที่แพรไหมรู้สึกว่าเธอมีความสุขมากที่สุด เธอตื่นมาพร้อมกับอาหารเช้าที่นาวินทำไว้รอเธอ ซี่งช่วงเย็นของวันนี้เธอมีนัดทานข้าวที่บ้านของเขา แพลนวันนี้จึงไม่มีอะไรมากนอกจากจะใช้เว
Chapter56.เปิดตัวอย่างเป็นทางการ วันต่อมา “จะดีเหรอคะ ทุกคนจะไม่ตกใจใช่ไหม” แพรไหมเอ่ยถามร่างสูงที่กำลังนั่งเคลียร์งานตรงหน้า วันนี้นาวินพาเธอติดรถมาที่ผับด้วยและที่สำคัญสิ่งที่ทำให้เธอกำลังรู้สึกลำบากใจอยู่ในตอนนี้ก็คือ นาวินบอกกับเธอว่าเขาอยากจะเปิดตัวเธอให้กับทุกคนที่ผับได้รับรู้อย่างเป็นทางการ “ไม่หรอก สักวันหนึ่งยังไงพวกเขาก็ต้องรู้อยู่ดี” ปากหนาตอบกลับในขณะที่มือก็ยังคงเซ็นเอกสาร “แต่ว่า....ถ้า” แพรไหมยังคงมีสีหน้าที่กังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด แม้เรื่องราวทุกอย่างมันจะผ่านไปนานมากแล้ว แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะกลัวว่าคนอื่นอาจจะมองเธอไม่ดี ทั้งเรื่องของเบลล่าและเรื่องที่นาวินเป็นเจ้านายของเธอ ”อย่าคิดมากเลยนะ ไม่มีอะไรคิดกับเธอไปในทางที่ไม่ดีหรอก“ นาวินปลอบใจแฟนสาวอย่างรู้ทันว่าอีกคนกำลังคิดอะไร ซึ่งแพรไหมได้ยินแบบนั้นก็พยายามทำตามที่เขาว่า แม้จะรู้สึกทำตัวไม่ถูก แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะทำตามในสิ่งที่อีกคนเห็นว่าสมควร เวลาต่อมา ”สวัสดีค่ะคุณนาวิน“ จิ๊บเมื่อเห็นว่าเจ้านายหนุ่มเดินลงมาข้างล่างจึงไม่รอช้าที่จะเอ่ยทัก แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเธอกลับต้องชะงักไป
Chapter55.ของขวัญพิเศษ NC+ นาวินนอนรอแฟนสาวอาบน้ำอยู่ด้วยท่าทางสบายๆ บนกายแกร่งสวมเพียงผ้าขนหนูเอาไว้ที่ท่อนล่างอย่างหมิ่นเหม่ เขาเลือกที่จะไม่สวมอะไรให้เสียเวลา เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่ามันไม่จำเป็น แกร๊ก.... เสียงลูกบิดประตูห้องน้ำดังขึ้น ทำให้นาวินที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงอยู่ค่อยๆวางโทรศัพท์แล้วหันไปมอง แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าอีกคนจะเดินออกมาข้างนอกเสียที ”เป็นอะไรหรือเปล่า?“ “เอ่อ คุณช่วยปิดตาก่อนได้ไหมคะ” แพรไหมเอ่ยบอกออกไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก พอเห็นตัวเองในกระจก เธอก็รู้สึกว่าร่างกายมันหดเหลือนิดเดียว ”หื้ม? ทำไม“ นาวินถามอย่างสงสัย ”ฉันมีของขวัญจะให้ค่ะ“ แม้จะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่นาวินก็ยอมที่จะหลับตาลงตามคำขอของคนรักแต่โดยดี ”โอเค หลับแล้ว“ เมื่อได้ยินแบบนั้น แพรไหมจึงค่อยๆโผล่หน้าออกมามอง เมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังหลับตาอยู่จริงๆ เธอจึงเรียกความมั่นใจให้ตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่แซนตี้สาวจะค่อยๆขยับเท้าเดินออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างสูง หัวใจของแพรไหมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา ไม่รู้ว่านาวินจะชอบหรือเปล่า แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธออยากลองทำอะไรแบบนี้ “ละลื







