Chapter05. รอยยิ้มที่อบอุ่น

Chapter 05. รอยยิ้มอบอุ่น

“เชี้ย ทำไมพวกมึงดูไม่ตื่นเต้นกันเลยวะ?” ธีโอถามออกมาอย่างสงสัย เพราะเพื่อนของพวกเขาไม่มีใครตื่นเต้นกับแฟนสาวของเคย์เดนเลยสักคน

“ทำไมต้องตื่นเต้น กูรู้อยู่แล้ว” นาวินตอบกลับมาพร้อมกับหัวเราะให้กับความบ้าบอของธีโอ เขารู้อยู่ก่อนแล้วตั้งแต่ตอนแรกๆที่เคย์เดนตามจีบยู่ยี่เลย

“เออ ก็มึงเรียนห้องเดียวกันกับมันนี่หว่า แถมน้องคนนั้นก็เป็นเพื่อนน้องมึงอีก แล้วมึงละไอ้เหี้ยแกน ทำไมมึงดูไม่ตกใจเลยว่ะ” ธีโอไม่รอที่จะหันไปถามมอแกนที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่อย่างสบายใจ

“คือ….จะบอกยังไงดี กูไม่ได้ขี้เสือกเหมือนมึงไง” มอแกนหันมาทำหน้ากวนๆใส่ธีโอ ได้ยินแบบนั้นคนช่างรู้ก็ยิ่งรู้สึกโมโหที่โดนหลอกด่า แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาเชื่อว่าต้องมีสักคนที่สงสัยเหมือนเขา

“ไอ้เวร!!”

“แล้วมึงล่ะไอ้คอป มึงรู้ไหมว่าไอ้เคย์คบกับเพื่อนนาวา” ธีโอหันไปเท้าแขนถามเจ้าของบ้านพักตากอากาศที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาใหม่

“……” เจคอปได้ยินแบบนั้นก็นิ่งไป อย่างไม่รู้ว่าจะตอบยังไง เขารู้เพราะนาวา แต่ถึงแบบนั้น สายตาสงสัยที่นาวินมองเขาอยู่ มันทำให้เขาไม่กล้าที่จะพูดออกไป เพราะนาวินยังไม่รู้ที่เขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนาวาน้องของมัน

“เอ้า กูถาม มึงไม่ได้ยินเหรอไง?” ธีโอถามย้ำ เพราะเห็นเจคอปนิ่งไปนาน

“อืม รู้” คนปากหนักตอบสั้นๆ นั่นยิ่งทำให้ธีโอเกาหัวอีกครั้งด้วยความไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก แต่ไม่ทันที่เขาจะถามอะไรไปมากกว่านั้น นาวินที่นั่งอยู่ชิงเอ่ยขึ้นมาก่อน

“มึงรู้ได้ไง” เพราะนอกจากเขากับไอ้ครูซ เพื่อนในกลุ่มก็ไม่มีใครรู้ว่าเคย์เดนคบกับใคร

“กูไม่ได้โง่แบบมัน” หนุ่มนิเทศเอ่ยออกมาเสียงเย็นชา พร้อมกับมองหน้าธีโอราวกับหลอกด่ากลายๆ ซี่งคนที่โดนหลอกว่าพอได้สติก็ทำสีหน้าเอาเรื่องเพื่อนขึ้นมา

“อ้าว ไอ้นี่วอนบาทากูซะแล้ว”

สิ้นเสียงคำพูดของธีโอทุกคนก็ระเบิดหัวเราะออกมาให้กับความไร้สาระของมัน….

@ชั้นบน

ลูคัสอาสาเดินมาส่งเคย์เดนกับแฟนสาวที่ห้องนอน ตอนนี้ทุกคนที่มาถึงก่อนหน้าได้จับจ้องห้องเอาไว้กันแทบหมดแล้ว เพราะสองคนนี้มาช้าสุด จึงได้ห้องนี้ไป

“มึงนอนห้องนี้” เขาหันมาเอ่ยบอกเคย์เดน“

”เออ ขอบใจนะเว้ย“

เคยเดนตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะลากแขนของยู่ยี่เดินเข้าไปในห้องนอน ทำให้ตอนนี้ลูคัสเป็นคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน ร่างสูงได้ยินเสียงพูดคุยกันของแก๊งค์สาวๆที่ดังออกมาจากห้องข้างๆ มันทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าทุกคนกำลังคุยอะไรกันอยู่

“กรี๊ด~ แคลร์! หน้าอกเธอที่มันน่าหมั่นไส้ชะมัด!” เสียงกรี๊ดและคำพูดของนาวาทำให้ลูคัสหูผึ่งขึ้นมา เขาขยับเท้าเข้าไปแนบหูฟังสาวๆพูดคุยกันโดยอัตโนมัติ

โดยเฉพาะถ้าเรื่องนั้นมันเกี่ยวข้องกับแคลร์

“ฮะฮ่า มะไม่ขนาดนั้นหรอกนาวา“

”ไม่ขนาดนั้นอะไรกันล่ะ ดูสิ! ถ้าฉันเป็นผู้ชายนะ! ฉันจะมองหน้าออกเธอตาไม่กระพริบเลยแหละ ระเบิดตู้มสุดๆ!“

“......”

คำพูดและน้ำเสียงของนาวา ทำเอาลูคัสที่ยืนแอบฟังอยู่ด้านนอกเผลอคิดไปไกล เนื่องจากเขาไม่ได้เห็นแคลร์มานานมาก จึงจิตนาการไม่หยุดว่าอีกคนนั้นจะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน โดยเฉพาะหน้าอกของเธอ

.....คิดอะไรของแกว่ะ ไอ้ลูคัส

ร่างสูงถกเถียงกับตัวเองอยู่ในใจ เขาไม่อยากเป็นคนไม่ดีที่มุ่งหวังแต่เรื่องแบบนั้น เขาชอบแคลร์จริงๆ แต่ชอบที่เธอเป็นตัวเธอ น่ารักและยิ้มสวย ไม่ได้ชอบเพราะคาดหวังอย่างอื่น ในขณะที่เจ้าของใบหน้าหล่อกำลังยืนขบคิดอะไรไปเรื่อยอยู่คนเดียวนั้น สิ่งที่เขาไม่ทันคาดคิดก็เกิดขึ้น

แกร๊ก!

“!!!”

เสียงประตูห้องถูกเปิดออกมา ทำเอาลูคัสมีสีหน้าตื่นตกใจ ตั้งตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ ก่อนจะเห็นนาวายืนมองหน้าเขาด้วยความสงสัย

“พี่ลูคัส!? ทำไมพี่มายืนอยู่ตรงนี้ล่ะ?“ ปากเล็กเอ่ยถามออกไปอย่างไม่รอช้า

ก่อนที่แคลร์และซาร่าที่ยืนอยู่ในห้องนอนจะหันมามองร่างสูงที่กำลังยืนนิ่งอยู่ด้านหน้าของประตูห้องทันที แคลร์ที่เห็นแบบนั้น ก็รีบหาผ้ามาคลุมร่างกายของตัวเองเอาไว้ เพราะตอนนี้เธอกำลังอยู่ในชุดบิกินี่ที่เปิดเผยร่างกายมากจนเกินไป จนแทบตั้งตัวไม่ทัน ไม่คิดว่าจะมีผู้ชายคนไหนผ่านมาเห็น

“เอ่อ ขอโทษที พอดีพี่มาส่งไอ้เคย์เดนเข้าห้องน่ะ“ ร่างสูงตั้งสติตอบกลับ พยายามบังคับสายตาข องตัวเองไม่ให้จับจ้องไปยังร่างกายขาวเนียนของแคลร์มากจนเกินไป

”ยี่มาแล้วเหรอ! เยี่ยมเลย งั้นเดี๋ยววาไปลากยี่มาเลือกชุดบิกินี่ด้วยกันดีกว่า!“ ว่าจบนาวาก็เดินออกไป ปล่อยให้ชายหนุ่มยืนค้างอยู่แบบนั้น อย่างทำตัวไม่ถูก

“เอ้อ แคลร์นี่ลูคัสนะ จำได้ไหม? ลูกพี่ลูกน้องของเคย์เดนน่ะ” ซาร่าที่ยืนอยู่ตรงกลางหันไปเอ่ยถามแคลร์

หญิงสาวที่ตอนแรกงงอยู่ก็เริ่มพยักหน้าเข้าใจ เธอจำเขาได้แล้ว ลูคัสที่เคย์เดนบอกเอาไว้ว่าคือลูกชายของอามาร์ตินที่เป็นเจ้าของเกาะอันดารา! นั่นก็หมายความว่าเขาคือคนที่เธอเคยเจอตอนเด็กๆ

“อ้อ สะสวัสดีค่ะพี่ลูคัส” แคลร์เอ่ยทักเขาด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อย เพราะสถานการ์ณตอนนี้มันดูไม่น่าสบายใจเท่าไหร่

แม้จะมีผ้าคลุมบิกินี่เอาไว้อยู่ แต่แคลร์ก็ยอมรับว่าเธอกำลังรู้สึกอาย หรือเพราะดวงตาคมเข้มคู่นั้นมันมีความรู้สึกบางอย่างแฝงอยู่ ทำให้คนตัวเล็กรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกพวกนั้นมันเรียกว่าอะไร

“สวัสดีครับ“

”เอ่อ ถ้างั้นเชิญตามสบายกันเลยนะ ไว้เจอกันข้างล่าง“

เมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาวที่ดูไม่สบายใจที่เขายืนอยู่ตรงนี้ ชายหนุ่มจึงคิดว่าตัวเองควรถอยออกไปก่อน

“อื้อโอเค ฝากบอกมอแกนด้วยนะว่าฉันคิดถึง” เสียงซาร่าเอ่ยบอก ทำเอาเจ้าของใบหน้าหล่อยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

“หึ ไปบอกมันเองสิ”

เขาเหลือบสายตามองแคลร์พร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆส่งไปให้เธอ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป แคลร์ที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่เผลอใจเต้นแรกขึ้นมาอัตโนมัติ ไปรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นนั่น ที่ทำให้เธอรู้สึกชาวาบเข้าไปในหัวใจ

รอยยิ้มเมื่อกี้.....มันดูคุ้นมาก มากแบบที่แคลร์ไม่เข้าใจตัวเอง แต่เธอก็จำไม่ได้ว่าลูคัสเป็นใครกันแน่

ความทรงจำของเธอที่เกี่ยวกับเขาในวัยเด็ก มันเลือนลางเต็มทีจนหญิงสาวนึกอะไรไม่ออกเลย