ログインSamantala, kahit na hindi siya gumalaw o nagsalita agad, may malaking balak na tumatakbo sa isipan ni Peachy. Hindi siya papayag na magpatalo lang sa mga nangyari, lalo na’t hindi niya matatanggap na haharapin siya at ipapahiya nang ganoon lang. Kahit na nakangiti si Donya Soledad sa harap niya, nanginginig ang ngipin ni Peachy sa sobrang galit na nararamdaman niya. At ang galit na iyon ang ibinuhos niya kay Amara kinabukasan. Natuwa si Peachy nang makitang aalis na pala si Donya Soledad. Agad niyang isinagawa ang mga bagay na pinagplanuhan niya. Pero bago pa man umalis ang matanda, kailangan muna niyang bigyan ng leksyon ang taong akala niya ay nakikipaglaro lang at tumatapak sa karapatan niya, si Amara. Gusto niyang iparamdam dito kung sino ang dapat mag-utos at kung sino ang dapat sumunod. Nakita ni Peachy na abala si Amara sa paghahanda ulit ng pagkain para kay Anton. Kaya dali-dali siyang lumapit dito para asarin at utusan. “Hoy, babaeng wala namang kwenta! Bitawan mo ‘yang p
At tungkol naman kay Anton? “Totoo bang napapalitan na nito ang mundo niya dahil kay Amara? O dahil lang ba ito sa kalungkutan ng apo ko? Dahil ba naghahanap lang ito ng makakausap at makakapitan dahil sa nangyari sa kanya?”Napabuntong-hininga siya. Pero base sa tindi ng emosyon at lambing na narinig niya kanina, parang matagal na talaga silang magkakilala at posibleng malalim na ang pinagsamahan ng dalawa. Hindi lang ito basta fling o simpleng laro. Ramdam niya ang sinseridad sa boses ni Anton at sa kilos ni Amara. Muling napangiti si Donya Soledad, ngunit ito ay ngiting may halong plano at kalkulasyon. Dahan-dahan siyang umalis sa harap ng pinto at naglakad palayo.Isa na lamang ang hinihintay at kailangang mangyari. Una, ang makalakad na nang tuluyan at ganap na gumaling si Anton. At ang pangalawa at pinakamahalaga… ang pagsang-ayon ni Amara sa huling kontrata o usapan na hindi pa siya sigurado kung papayag ang dalaga. Ang sikaping magkaroon ng anak si Anton. Ito ang pinakahuling
"Sa character ni Lola Soledad, alam mo naman siya, 'no? Siya yung tipo ng taong tuwid ang landas at matigas ang paninindigan. Siya yung klase ng tao na laging makatwiran at hinding-hindi hahayaang may mang-aalipusta o manlamang sa kapwa. Kaya nga hanggang ngayon, hindi ko talaga maintindihan kung bakit siya pa ang nagustuhan at napili ng lola mo para sa'yo? Iba siya eh, iba ang ugali at pananaw," wika ni Amara habang nakakunot ang noo, tila ba iniisip pa rin kung bakit ganoon ang naging desisyon ng matanda."Hayaan mo na muna siya, Mahal. Pagpasensyahan mo na muna kahit sandali," payo ni Anton sa dalaga habang marahang hinahaplos ang likod nito para pakalmahin. "Pero dapat kahit nagpapasensya ka, lumalaban ka rin. Alam mo, kilalang-kilala ko si Peachy. Mabilis 'yun mapikon at mainit ang ulo. Magaling 'yun mang-inis at mamintas ng kapwa, parang laging may mali sa paningin niya. Pero alam mo kung ano ang sikreto? Kapag ikaw naman ang uminis at ikaw naman ang namintas sa kanya, huh? Kul
Nangingilabot siya sa kapal ng mukha ng dalaga. Ang lakas ng loob na magsinungaling sa kanya. "Sige lang, nakikiramdam lang ako, Peachy. Maghintay ka lang, malapit na. Ang sabi ni Amara, nakakailang hakbang ba ang apo ko? Kaya alam ko, malapit na, malapit na!bulong ni Donya Soledad na sarili ang kausap. Umaalis siya nang maaga, halos dalawang linggo na, dahil may 8 na asikaso, kaya ang observasyon ni Amara ay ikinagulat niya. Hindi siya makapaniwala sa tagal na ni Peachy sa mansion at hindi lang nito inaasikaso at inaalaga ang apo niya nang personal. Umakyat sa hagdan. Si Donya Soledad at nabagtugan sa kanya ang silid para magbihis. Balak niyang puntahan. Si Anton ngayong araw. Bagama't imbes i-beyerna si Amara sa babseng bisita ng mga amo niya, wala si Amara kundi ang gawin ang regular routine. Wala naman siyang mapag-sunod-sunod at hindi rin niya alam kung siya ba ang kakampihan. "Haist! Hanggang kailan kaya dito sa mansion ang paktang iyon?" bulong ni Amara habang nasa tapa
"Ano?!! Ang kapal ng mukha mong sermunan ako. At sinasabi mo bang pangit ang ugali ko.Sino ka para pagsalutaan ako.Isa ka lang muchacha, mababang uri, isang taga-bundok?" sigaw nito at akmang sasampalin sana si Amara, pero mabilis na nahawakan ng dalaga ang kamay nito."Huwag niyo po akong sasaktan! Hindi ko kayo uurungan.Wala kayong karapatan, kahit padapuin ang dulo ng daliri ninyo, sa totoo lang. Hindi ako natatakot mapalayas at mawalan ng hanapbuhay, lalo't hindi ako natakot sa inyo!" mariing sabi ni Amara habang mahigpit na hawak ang pulso ni Peachy."Punyeta ka! Bitawan mo ako! Binitawan mo, sabi ako, eh," sigaw ni Peachy na lumingon-lingon pa na tila nanghahanap ng kakampi. Ni-Peachy ang kamay nito at itinulak si Amara palayo."Hayop ka! Lakas ng loob mong hawakan ako?! Dahil lang ba pinapansin ka ni Anton?!" nanginginig na sigaw ni Peachy."Try harder, Amara! Dahil kahit anong gawin mo, akin pa rin siya! Ako ang gusto ng pamilya niya! Ako ang bagay sa kanya! Ikaw? Wala kang ma
Nang sumunod na araw, tila isang sirang plaka na paulit-ulit ang nangyari. Katulad ng eksaktong nangyari kahapon, nagtagpo ulit sila ni Peachy. Pababa ito sa hagdan habang si Amara naman ay papasok na galing sa garden ng mga edible plants. Muli na naman siyang inapi, inalipusta ng babae at pinipilit na durugin ni Peachy si Amara sa abot ng makakaya nito. Walang itinitirang pagkakataon ang babae para iparamdam kay Amara na wala itong karapatan doon at siya ang reyna sa buong mansyon.At napapansin ito ng dalaga. Kitang-kita niya ang pattern. Tinitiyempo talaga ni Peachy ang lahat. Hinihintay at sinisiguro nitong wala si Donya Soledad, o kaya naman ay abala at wala sa paligid si Anton. Sa mga oras na iyon, doon lang ito umaatake at nagpapakita ng tunay na kulay. Sa sandaling maramdaman nitong wala ang mga taong puwedeng dumepensa o pumrotekta kay Amara, doon lumalabas ang dila at ugat na asungot nito.Pero kapag nariyan ang matanda at si Anton, napakalambing at napakabait ni Peachy sa l
Pero nagiba ang pananaw ni Anton sa lahat nang kausapin siya ng kanyang lola habang akala nito ay comatose pa siya. His Lola talked to him with tears and told him everything about why she needed to do everything she did before. Akala ng lola niya, wala pa siyang malay noon, kaya marahil nagawa nito
Lingid kay Amara, napasulyap sa kanya si Anton kaya kitang kita ng binata ang pagirap niya, nakita ni Anton ang nagseselos niyang reaksiyon. Kaya hindi niya naitago ang munting ngiti sa sulok ng labi kahit kausap nito ang madaldal na si Peacy."You know, I'm dying to visit you, kaya lang madaming i
Nagulat si Amara nang biglang lumitaw si Donya Soledad sa kanyang likuran. Nang lumingon siya, nakita niya itong matandang babae na nakatingin sa kanya nang may pagtataka, tila bagong dating pa lamang dahil nakabihis pa ito at may dalang bag. "Donya Soledad! K-kakarating nyo lang po ba? G-Gabi na
Si Peachy ay isang kaibigan mula pa pagkabata. Felicity Ann Chavez ang totoo niyang pangalan. Dahil matagal na nga kaming magkaibigan, parang pamilya na din siya at sanay na yun dito sa bahay at minsan nga nang i stay pa dito yun ng matagal at welcome yun kay Lola.” kuwento ng binata, ngunit pinaka







