LOGIN(น้องชื่ออะไรครับ)(พรนับพรรณ ปริยากรสกุล ชื่อเล่นพันดาวค่ะ) พันดาวแนะนำตัวเองแล้วทุกอย่างก็ดูเงียบไป“ทำไมเงียบล่ะพันดาว”(…) ไม่มีเสียงตอบรับทุกอย่างเงียบ แม้แต่เสียงรอบข้าง“ส่งเสียงไอก็ได้พันดาว”(…) ยิ่งเงียบแบบนี้ฉันก็อยู่นิ่งต่อไปไม่ไหว แต่จังหวะที่หันหลังกลับไปมองก็มีเสียงแทรกดังลอดเข้ามาในห
“คุณพ่อไปรับทีไรจะมีแต่คุณครูมองตลอดเลย” ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขียนฝันฟ้องฉันแบบนี้ เขียนฝันหวงพ่อสุด ๆ“ไม่เป็นอะไรค่ะ ทุกคนสามารถมองคุณพ่อได้ เพราะคุณพ่อเขารู้ว่า...ต้องมองที่ใคร” ฉันปาดสายตามองไปยังธาดา ซึ่งเขาก็อมยิ้มและเดินเข้ามาข้างกันแล้วยกยกมือโอบไหล่“พ่อมองแค่แม่ของเขียนฝันกับน้องพันดาวมาตลอดต
“ไม่ต้องหรอกครับ ผมสั้นน่ารักนะ พี่ชอบผู้หญิงผมสั้น”“...เอ่อ ปะ ไปก่อนนะคะ!” เธอถูกชมจนเสียอาการจนรีบกล่าวลาแล้วรีบวิ่งหนีไปทันที“แต่สิ่งที่ชอบมากที่สุดก็คือเทียนไข” พออยู่กันสองคนก็มากวนประสาทฉันแทน“เฮ้อ...”เช้าวันต่อมา“เทียนตัดผมสั้นเหรอ” เสียงธาดาดังขึ้นจากด้านหลังในระหว่างที่ฉันกำลังยืนรอเข
(ช่วงวัยเด็กของเทียนไขกับธาดา (ช่วงเกรด7หรือมัธยมชั้นปีที่ 1) ปึง!ประตูห้องครัวหอพักคนงานถูกเปิดออกเต็มแรง พร้อมกับเด็กชายผู้เป็นคุณหนูของบ้านนี้ และยังเป็นเพื่อนสนิทของลูกสาวหัวหน้าแม่บ้านอย่าง...เทียนไข“เทียนไข! ทำไมไม่บอกว่าจะสอบเข้าด้วยคะแนนเต็มเพื่อไปอยู่ห้องคิงล่ะ เรานึกว่าเทียนจะเลือกทำคะแ
“ยุงไม่กัดแต่ปวดหัวมากเลย อะไรกันสองคนนี้” เมื่อนั่งฟังอยู่นานฉันก็ทนต่อไปไม่ไหวจนต้องขอพูดอะไรบ้าง“เด็กเวรนี่กวนประสาทค่ะ”“ถ้าจะด่าคนอื่นไม่ต้องมีคะขา”“โอเค ไอ้เด็กเวรนี่กวนตีน” ไม่สำนึกเลยสินะ“ก็เลยมาเลี้ยงเบียร์ย้อมใจแบบนี้เหรอ”“นั่งฟังมันบอกรักเมียตัวเองอยู่นี่ไง ไม่มีใครใจดีเท่าฉันแล้วนะ”
“หายไปไหนของเขา”เสียงบ่นพึมพำกับตัวเอง สายตาสอดส่องมองซ้ายมองขวาเพื่อหาตัวธาดาที่ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาหายไปไหนสักพักแล้ว โทรศัพท์ก็ไม่พกติดตัวนี่เดินรอบแล้วเหลือแต่ที่หอพักคนงาน แต่ปกติธาดาจะไม่ได้ไปที่นั่นถ้าไม่มีธุระสำคัญ“ป้าขวัญคะ เห็นคุณธาดามั้ย” ในระหว่างที่กำลังหยุดยืนคิดอยู่หน้าบ้านใหญ่ ป้าขวัญ
ร่างบางในชุดเดรสทำงานแบบสุภาพก้าวเท้าเดินออกจากห้องพักของตัวเอง แล้วเลี้ยวหยุดยืนหน้าประตูห้องที่อยู่ข้างกันก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังพอเป็นพิธี ฉันเปิดประตูห้องเข้าไปทันทีโดยที่ไม่รอรับคำอนุญาต สายตาจ้องมองไปยังแผ่นหลังกว้างเปลือยท่อนบนของผู้เป็นเจ้านายที่นอนหลับอยู่ไม่รู้เรื่อง“ว่าแล้ว” ฉั
ปัง!“เทียนใจเย็นก่อนนะ”“เทียนใจเย็นอยู่แล้วค่ะแม่ เทียนใจเย็นกับทุกคน แต่ไม่ใช่กับธาดา”หลังจากที่ฉันเกือบจะเข้าไปขย้ำคอเขาก็ถูกจับแยกแล้วลากขึ้นมาห้องของตัวเอง ห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมใหม่อยู่ข้างห้องของธาดา“นั่นแหละยิ่งต้องใจเย็น”“แล้วแม่ไม่หวงลูกสาวเหรอ ถ้าเรื่องที่เขาพูดเป็นเรื่องจริงทำไมแม่ไม
ณ สนามบินประเทศไทยเราทั้งคู่เดินทางสู่ประเทศไทยอย่างสมบูรณ์ สายตาของคนรอบตัวในสนามบินต่างจ้องมองมาที่พวกเรา แต่ส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงที่มองธาดามากกว่า“สวัสดีค่ะคุณธาดา คุณเทียนไข” ผู้หญิงคนหนึ่งกล่าวทักทายในขณะที่พวกเราเดินออกมาจากประตูทางออก รถตู้จอดรอรับเราอยู่ ถึงปากเธอจะเรียกชื่อฉัน แต่สายตาไม่
“มีอะไรกันหรือเปล่าคะ” ฉันถามขึ้นในขณะที่พาตัวเองนั่งลงบนเก้าอี้ ธาดาละสายตาจากฉันหันไปสนใจอาหารตรงหน้าต่อ“ไม่มีอะไรลูก ผู้หญิงคนนั้นคงเป็นคนสุดท้ายที่จะเข้ามาก่อกวนเทียนแล้วแหละนะ” คุณป้าพูดกับฉันพร้อมกับอมยิ้ม“ไม่มีทางค่ะ เทียนจัดการพวกเธอไม่เคยซ้ำหน้าในทุกวันอยู่แล้ว เทียนชินแล้วค่ะ”“เชื่อป้าส







