LOGIN(น้องชื่ออะไรครับ)(พรนับพรรณ ปริยากรสกุล ชื่อเล่นพันดาวค่ะ) พันดาวแนะนำตัวเองแล้วทุกอย่างก็ดูเงียบไป“ทำไมเงียบล่ะพันดาว”(…) ไม่มีเสียงตอบรับทุกอย่างเงียบ แม้แต่เสียงรอบข้าง“ส่งเสียงไอก็ได้พันดาว”(…) ยิ่งเงียบแบบนี้ฉันก็อยู่นิ่งต่อไปไม่ไหว แต่จังหวะที่หันหลังกลับไปมองก็มีเสียงแทรกดังลอดเข้ามาในห
“คุณพ่อไปรับทีไรจะมีแต่คุณครูมองตลอดเลย” ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขียนฝันฟ้องฉันแบบนี้ เขียนฝันหวงพ่อสุด ๆ“ไม่เป็นอะไรค่ะ ทุกคนสามารถมองคุณพ่อได้ เพราะคุณพ่อเขารู้ว่า...ต้องมองที่ใคร” ฉันปาดสายตามองไปยังธาดา ซึ่งเขาก็อมยิ้มและเดินเข้ามาข้างกันแล้วยกยกมือโอบไหล่“พ่อมองแค่แม่ของเขียนฝันกับน้องพันดาวมาตลอดต
“ไม่ต้องหรอกครับ ผมสั้นน่ารักนะ พี่ชอบผู้หญิงผมสั้น”“...เอ่อ ปะ ไปก่อนนะคะ!” เธอถูกชมจนเสียอาการจนรีบกล่าวลาแล้วรีบวิ่งหนีไปทันที“แต่สิ่งที่ชอบมากที่สุดก็คือเทียนไข” พออยู่กันสองคนก็มากวนประสาทฉันแทน“เฮ้อ...”เช้าวันต่อมา“เทียนตัดผมสั้นเหรอ” เสียงธาดาดังขึ้นจากด้านหลังในระหว่างที่ฉันกำลังยืนรอเข
(ช่วงวัยเด็กของเทียนไขกับธาดา (ช่วงเกรด7หรือมัธยมชั้นปีที่ 1) ปึง!ประตูห้องครัวหอพักคนงานถูกเปิดออกเต็มแรง พร้อมกับเด็กชายผู้เป็นคุณหนูของบ้านนี้ และยังเป็นเพื่อนสนิทของลูกสาวหัวหน้าแม่บ้านอย่าง...เทียนไข“เทียนไข! ทำไมไม่บอกว่าจะสอบเข้าด้วยคะแนนเต็มเพื่อไปอยู่ห้องคิงล่ะ เรานึกว่าเทียนจะเลือกทำคะแ
“ยุงไม่กัดแต่ปวดหัวมากเลย อะไรกันสองคนนี้” เมื่อนั่งฟังอยู่นานฉันก็ทนต่อไปไม่ไหวจนต้องขอพูดอะไรบ้าง“เด็กเวรนี่กวนประสาทค่ะ”“ถ้าจะด่าคนอื่นไม่ต้องมีคะขา”“โอเค ไอ้เด็กเวรนี่กวนตีน” ไม่สำนึกเลยสินะ“ก็เลยมาเลี้ยงเบียร์ย้อมใจแบบนี้เหรอ”“นั่งฟังมันบอกรักเมียตัวเองอยู่นี่ไง ไม่มีใครใจดีเท่าฉันแล้วนะ”
“หายไปไหนของเขา”เสียงบ่นพึมพำกับตัวเอง สายตาสอดส่องมองซ้ายมองขวาเพื่อหาตัวธาดาที่ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาหายไปไหนสักพักแล้ว โทรศัพท์ก็ไม่พกติดตัวนี่เดินรอบแล้วเหลือแต่ที่หอพักคนงาน แต่ปกติธาดาจะไม่ได้ไปที่นั่นถ้าไม่มีธุระสำคัญ“ป้าขวัญคะ เห็นคุณธาดามั้ย” ในระหว่างที่กำลังหยุดยืนคิดอยู่หน้าบ้านใหญ่ ป้าขวัญ
พอเสร็จงานสัมภาษณ์ธาดาก็แยกตัวมาทำงานต่อทันที โดยที่คุณป้าเป็นคนพาเพื่อนของท่านและขนมผิงไปทานอาหารต่อยังร้านที่ฉันจองไว้ให้และตั้งแต่ที่ธาดาเข้ามาในห้องทำงาน นี่เป็นประโยคแรกที่เปิดปากพูดกับฉันนอกเหนือจากเรื่องงาน“รถของฉันจอดอยู่ที่คอนโด ลืมไปแล้วเหรอคะ” บังคับให้มารถตัวเองแท้ ๆ“ขับรถฉันกลับไปเลย
“เทียนจองร้านอาหารให้คุณป้าเรียบร้อยแล้วนะคะ” ฉันพูดขึ้นหลังจากจัดการสิ่งที่คุณป้าต้องการเรียบร้อย“ขอบใจจ้ะ”“ถ้าคุณป้าจะไปบอกเทียนนะคะ เดี๋ยวเทียนบอกคนขับให้ค่ะ”คุณป้าพยักหน้าอย่างเข้าใจ และหันไปคุยกับเพื่อนของตัวเองต่อ ในระหว่างรอผู้หญิงอีกคนหนึ่งซึ่งเธอเองก็กำลังคุยกับธาดาอยู่เช่นกัน ฉันยืนมองจ
“ก็...ไม่เห็นจะคุยกับใครเป็นพิเศษนะคะ” คำตอบของฉันทำให้คุณป้าหุบยิ้มลง และขมวดคิ้วใส่“แบบนี้ก็...ขนมผิงก็ไม่มีใครเหมือนกันนะ” แม่ของขนมผิงหันไปพูดกับคุณป้าทันที“อ้อ งั้นเหรอ” ดูเหมือนว่าคุณป้าจะอยากจะคุยกับฉันมากกว่าที่จะคุยกับเพื่อนแล้วในตอนนี้ หาทางหนีดีกว่า ฉันทำทีเป็นยกโทรศัพท์แนบหูแล้วเดินขยั
“ไม่ปฏิเสธสักหน่อยเลยนะคะคุณธาดา” ฉันเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าเขา“ฉันรู้ว่าเดี๋ยวเทียนก็มาจัดการ” เขาลากนิ้วทำงานในโทรศัพท์ของตัวเอง และพูดโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมามองสักนิด“นึกว่าชอบ”“บนตัวฉันมีเทียนนั่งได้คนเดียว” ธาดาพูดโดยที่ไม่สนใจว่าใครจะมาได้ยินไหม จนฉันต้องกัดฟันเรียกชื่อเขาเพื่อเตือนครั้งที่







