Chapter 5: On his side

Calista Gale Almores’ POV

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o mainis sa litrato sa ibabaw ng kama ko.

Sino ang nag-iwan no'n? Paano niya nalaman na nandito ako? At bakit parang gusto niyang ipaalala sa akin na hindi ordinaryong kasunduan ang pinasok ko?

Paulit-ulit kong tiningnan ang sulat sa likod ng litrato.

HINDI KA NIYA PINILI NANG BASTA-BASTA, CALISTA

"Eh, ano ngayon kung hindi?” bulong ko sa sarili ko. "Hindi naman ako nag-audition para maging asawa niya.”

Pero kahit anong pilit kong gawing biro ang lahat, hindi mawala sa isip ko ang litrato. Lalo na ang ideyang may taong palihim na sumusubaybay sa amin.

Nang marinig ko ang katok sa p***o, mabilis kong itinago ang litrato sa drawer.

"Come in.”

Bumukas ang p***o at bumungad si Alejandro. Nakasuot siya ng itim na pantalon at puting polo, nakatiklop ang manggas hanggang siko.

"Dinner,” sabi niya.

"Alam ko. Seven o'clock, di ba? Hindi pa naman ako nakakalimot sa loob ng isang oras.”

Tiningnan niya ang relo niya.

"It's seven fifteen.”

Napatingin ako sa orasan sa dingding.

"Hindi mo ba kayang magbigay ng limang minutong palugit sa bagong salta?”

"Fifteen minutes na ang palugit mo.”

"Grabe. May timer ka ba sa lahat ng tao sa buhay mo?”

"Only the ones who talk too much.”

Napanganga ako. "Excuse me?”

"Five minutes, Calista.”

Nagmamadali akong kumuha ng cardigan at inayos ang buhok ko bago siya sinundan.

Pagdating namin sa dining room, dalawang plato lang ang nakahain sa mahabang mesa. Umupo ako sa tapat niya at nagsimulang kumain.

Sa unang ilang minuto, tahimik kaming kumain. Nang mapansin kong paminsan-minsan niya akong tinitingnan, napakunot ang noo ko.

"Did something happen upstairs?” tanong niya.

Napahinto ako.

"Bakit?”

"You look distracted.”

Matalas ang mga mata niya habang nakatingin sa akin. Nakakainis dahil kahit hindi siya nagtatanong nang marami, pakiramdam ko napapansin niya ang lahat.

"May nakita lang ako sa kuwarto.”

"What?”

Nag-alinlangan ako bago sumagot.

"May nag-iwan ng litrato natin. 'Yung kuha kanina sa boutique.”

Biglang nagbago ang ekspresyon niya.

"Where is it?”

"Sa kuwarto ko. May nakasulat sa likod.”

"What did it say?”

"Na hindi mo raw ako pinili nang basta-basta.”

Inilapag niya ang kubyertos at pinauwi muna ang staff na nasa malapit.

"Show me the photo after dinner.”

"Hindi ka man lang nagulat?”

"I am.”

"Hindi halata.”

"Would you prefer I start shouting?”

Napabuntong-hininga ako. "Hindi. Pero kung may taong palihim na kumukuha ng litrato natin, hindi ba dapat may gawin tayo?”

"We will.”

Simple ang sagot niya, pero mas naging seryoso ang tono niya.

"May kaaway ka ba?”

"Marami.”

"Wow. Ang dami naman. May membership card ba 'yan?”

Hindi siya natawa.

"Calista, listen to me. Until we know who's behind this, don't go outside the mansion alone.”

Napakunot ang noo ko. "Hindi mo naman kailangang ikulong ako.”

"I'm not locking you up.”

"Parang gano'n na rin.”

"It's for your safety.”

"Puwede namang sabihin mo nang maayos. Hindi 'yung parang naglalabas ka ng bagong house rule.”

Saglit niya akong tinitigan bago bahagyang tumango.

"Fine. Please don't go out alone until we figure this out.”

Napakurap ako. Hindi ko inasahang maririnig siyang magsabi ng please nang walang kasunod na sarcastic na komento.

"Sige. Pero hindi ibig sabihin no'n ay susunod ako sa lahat ng sasabihin mo.”

"I wouldn't expect you to.”

Pagkatapos ng hapunan, dinala ko siya sa kuwarto ko at kinuha ang litrato mula sa drawer. Matagal niya iyong tinitigan bago kinunan ng larawan ang harap at likod gamit ang cellphone niya.

"May CCTV ba sa labas?” tanong ko.

"Yes. I'll have the footage checked.”

"Paano kung staff mo ang gumawa?”

"Then I'll find out.”

Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang kapanatagan sa paraan ng pagsagot niya. Hindi siya nagbigay ng pangakong hindi niya kayang tuparin. Sinabi lang niyang aalamin niya ang totoo.

At sa ngayon, sapat na iyon.

Nang matapos siyang kunan ng litrato ang ebidensiya, ibinalik niya iyon sa akin.

"Keep it somewhere safe. Don't throw it away.”

"Hindi ako tanga.”

"I didn't say you were.”

"Pero parang gano'n ka tumingin.”

"That's just my face.”

Napatawa ako bago ko napigilan ang sarili ko.

Sandali siyang natigilan sa pagtawa ko bago umiwas ng tingin.

"Get some rest. We have a busy day tomorrow.”

"Bakit? May ipapagawa ka na naman?”

"You'll see.”

At muli, iniwan niya akong puno ng tanong.

Nang gabing iyon, matagal akong nakatitig sa kisame. Hindi ko alam kung sino ang nag-iwan ng litrato o kung ano ang gusto nitong mangyari. Pero alam kong hindi simpleng pagkakataon ang lahat ng ito.

At kahit ayaw kong aminin, may bahagi sa akin na gustong malaman kung ano talaga ang nangyayari sa buhay ni Alejandro.

Hindi dahil may kontrata kaming pinirmahan.

Kundi dahil, sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, nagsisimula na akong mag-alala para sa kaniya.

Napailing ako at hinila ang kumot hanggang dibdib.

Huwag kang magpapadala, Calista.

Isang kontrata lang ito.

At kailangan kong tandaan iyon.