LOGINPagsapit ng gabi, naghihintay si Arah sa sala, nakaupo sa dulo ng sofa, habang ang orasan sa dingding ay walang humpay sa pag-tik-tak—isang tunog na tila nagbibilang sa mga sandali. Ang bawat paglipas ng minuto ay tila isang taon na paghihintay. Nang marinig niya ang pagbukas ng pinto, mabilis siyang tumayo.Pagod si Edison, ngunit sa likod nito ay nakasunod si Kate, masaya at tila walang pagod sa pagkuwento ng kanilang araw. Hindi man lang sila tumingin sa direksyon ni Arah. Hindi na nagpatumpik-tumpik si Arah. "Edison, kailangan nating mag-usap. Tayong dalawa lang."Tumingin si Edison kay Kate, na agad namang nagkunwaring naiintindihan ang sitwasyon. "Oh, sige, maiwan ko muna kayo," wika ni Kate, ngunit bago siya tumalikod, nagbigay siya ng isang makahulugang tingin kay Arah—isang tingin na nagsasabing, “Kahit anong gawin mo, ako pa rin ang panalo.”Nang masiguradong wala na ang babae, hinarap ni Arah si Edison. "Ano ba tayo, Edison? Akala ko ba, gusto mong maging buo ang pami
Kinabukasan, pagbaba ni Arah mula sa hagdan, bitbit si Leo, natigilan siya sa may foyer. Nakita niya si Edison na handa na para sa trabaho, naka-suit at mukhang nagmamadali. Sa tabi nito ay si Kate. Hindi man lang lumingon si Edison sa hagdan para hanapin siya o kahit mag-iwan ng kahit anong mensahe. Sa halip, abala si Kate sa pag-aayos ng necktie ni Edison—isang simpleng kilos na sa paningin ni Arah ay isang malaking paglapastangan sa kaniyang presensya. "You always mess up your tie, Edison," ani Kate sa boses na punung-puno ng paglalambing. "Parang noong nasa kolehiyo tayo, kailangan mo talaga ako para magmukha kang presentable. Hindi ka pa rin nagbabago, palagi kang kailangan ng gabay."Tumawa si Edison, isang masayang tawa na hindi kailanman narinig ni Arah sa nakalipas na mga araw. "Salamat, Kate."Hindi man lang naisip ni Edison na tumingin sa paligid o magpaalam kay Arah bago lumabas ng pinto. Para bang sa presensya ni Kate, naging invisible na si Arah at ang kanilang anak
Ang bawat oras na lumilipas sa loob ng mansyon ay tila isang mabagal at masakit na pagbitay para kay Arah. Ang mansyong dati ay puno ng pag-asa at unti-unting paghilom ay biglang napuno ng mga alaalang hindi sa kaniya nagmula. Sa loob ng silid ni Leo, pinilit ni Arah na maging normal, pinilit niyang tumawa sa bawat kwento ng anak habang inaayos ang mga action figures nito sa sahig, ngunit ang kaniyang isipan ay nananatili sa labas—sa kusina, sa sala, sa bawat sulok kung saan naroroon sina Edison at Kate.Alam niyang may nararamdaman pa rin siya kay Edison. Ang kaniyang puso ay hindi marunong magsinungaling; bawat pintig nito ay pangalan ng lalaki ang binabanggit. Ngunit dahil sa presensya ni Kate, pinili ni Arah na maging matatag at maingat. Ayaw niyang maging desperada. Sa kaniyang isipan, ang dignidad ang tanging sandata niya laban sa hindi tiyak na bukas.Nang sumapit ang oras ng tanghalian, sinalubong siya ni Edison ng isang mainit at mapag-imbitang tingin. Hinalikan nito ang k
Ang sikat ng araw na tumatagos sa mamahaling kurtina ng silid ang gumising kay Arah. Bahagya siyang gumalaw, umaasang mararamdaman pa rin ang init at bigat ng braso ni Edison sa kaniyang tabi—ang braso na kagabi lamang ay mahigpit na humahawak sa kaniya, ang braso na nagsisilbing proteksyon niya laban sa lahat ng sakit ng mundo. Ngunit ang kaniyang kamay ay dumapo lamang sa malamig at bakanteng espasyo ng kama.Ang lamig ng kama ay tila nawala ang lahat ng sensasyon ng gabi—ang mga halik na puno ng pangako, ang mga bulong ng pagmamahal, at ang seguridad na akala niya ay tuluyan na niyang nakamit. Napabangon si Arah nang mabilis, hinahanap ang presensya ng lalaki, ngunit ang silid ay tahimik. Tanging ang pabango ni Edison ang naiwan sa hangin, isang paalala na totoo ang nangyari, ngunit tila napakalayo na nito sa kasalukuyan.Dala ng kaba at ang mga tanong na hindi pa nasasagot, mabilis na nag-ayos si Arah. Bumaba siya sa malawak na hagdan, ang kaniyang mga paa ay walang ingay na lu
Ang gabi ay tila huminto sa pag-ikot. Sa loob ng malawak at marangyang silid, tanging ang tunog ng mabibigat nilang paghinga at ang mahinang lagitik ng kama ang bumasag sa katahimikan. Ang bawat sulok ng silid ay saksi sa pagtatagpo ng dalawang pusong matagal na nagkahiwalay, dalawang kaluluwang muling naghanap ng tahanan sa isa’t isa.Nang magsimulang tumugon ang mga labi ni Arah, wala nang pag-aalinlangan sa mga kilos ni Edison. Sa isang mabilis na pagkilos, binuhat niya si Arah papunta sa silid ni Edison, na tila ba isang kayamanang natagpuan muli pagkatapos ng mahabang panahon. Awtomatikong umikot ang mga binti ni Arah sa bewang ni Edison, isang natural na reaksyon ng kaniyang katawan na sabik na sabik sa init ng lalaki. Kahit na patungo sila sa silid, hindi nila pinutol ang kanilang paglalapat ng labi—isang halik na puno ng pagsisisi, pangungulila, at masidhing pagnanasa.Pagdating sa kama, sabay silang humiga, at ang palad ni Edison ay marahang humahagod sa bawat kurba ng hit
Ang mga araw sa loob ng mansyon ay tila naging isang payapa. Si Leo, sa kaniyang murang edad, ay mabilis na nakabawi. Sa tulong ng mga specialist at ang patuloy na pagtutok ni Edison, ang dati’y maputlang bata ay unti-unti nang nagkakaroon ng sigla. Ang pinakamaganda sa lahat ay ang namumuong koneksyon sa pagitan nina Leo at Edison.Isang hapon, habang naglalakad sila sa hardin, pinaupo ni Edison si Leo sa isang bench. Hinawakan niya ang maliliit na kamay nito. "Leo, may gusto sana akong sabihin sa 'yo," panimula niya, puno ng kaba. "Alam ko, matagal tayong hindi nagkasama. Pero sana malaman mo, ako ang Daddy mo. Ako ang amang laging nandiyan kahit hindi mo ako nakikita."Tiningnan siya ni Leo nang maigi, ang mga mata ay puno ng inosenteng pangungulila sa ama. "Daddy?" simpleng sambit ni Leo, sabay yakap nang mahigpit. Pero biglang humiwalay ang bata at pinagmasdan ang mukha ni Edison."Daddy, bakit po ang laki ng ilong mo?" tanong ni Leo sabay tusok sa ilong ng ama.Napakamot sa
Ang katahimikan sa loob ng lumang bodega ay tila isang telon na handang bumagsak. Si Edison, na nakatayo nang tuwid sa harap ng isang talunang si Mateo, ay nakaramdam ng pag-asa nang lumabas ang mga tauhan ni Mateo. Hawak-hawak nila si Arah, na mahigpit ang pagkakahawak kay Leo."Edison!" sigaw n
Mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan. Tanging tunog lang ng makina habang mahigpit na nakahawak si Arah sa bag niya. Katabi niya ang kanyang ina sa likod, habang nasa driver’s seat ang ama niyang si Kapitan Ernesto. Walang nagsasalita. Pero ramdam niya ang galit. Ramdam niya ang kahih
Two weeks na nakalipas mula nang huling pag-uusap nila ni Adrian. Maaga pa lang, gising na si Arah.Hindi dahil gusto niya.Kundi dahil hindi siya pinatulog ng sakit.Buong linggo, paulit-ulit sa isip niya ang mga salitang binitiwan ni Adrian—parang sirang plaka na hindi tumitigil.“Hindi pwede.”
Malakas ang ulan.Hindi na ito basta patak lang—parang galit na galit ang langit, sabay-sabay bumabagsak ang tubig sa bubong ng sasakyan. Malalakas na hampas, parang bawat patak ay may dalang bigat na hindi maipaliwanag. Dumudulas ang tubig sa windshield, tinatakpan ang malinaw na daan—parang eksak







