8 ชมพู

ความเงียบโรยตัวลงมาครอบคลุมห้องโถงกว้างอีกครั้ง

มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของกฤษฏ์ และเสียงสะอื้นเบา ๆ ของชมพูที่ดังสะท้อนกำแพง

ทว่า แทนที่ชมพูจะร้องไห้ฟูมฟายและวิ่งหนีออกไป อย่างที่ผู้หญิงทั่วไปควรจะทำ เธอกลับค่อย ๆ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากหางตาอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเยือกเย็นค่อย ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากเคลือบลิปสติกสีแดงสด

อินฟลูเอนเซอร์สาวใช้มือยันพื้นไม้ ค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนหยัดต่อหน้าผู้ชายที่เพิ่งโยนเธอทิ้งเหมือนเศษขยะ เธอปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกจากชุดเดรส จัดระเบียบเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้า ก่อนจะเชิดคางขึ้นสบตากับดวงตาที่วาวโรจน์ของกฤษฏ์อย่างไม่สะทกสะท้าน

“พี่เก่งคะ... พี่เลิกหลอกตัวเองสักทีเถอะค่ะ”

น้ำเสียงของชมพูเปลี่ยนจากความสั่นเครือเป็นความราบเรียบและเย็นชา

“พี่บอกว่าชมพูทำลายผู้หญิงที่พี่รักที่สุดเหรอ? พี่ถามตัวเองดี ๆ เถอะค่ะ ว่าคนที่ทำลายเฌอริลิณญ์น่ะ คือชมพู... หรือความเห็นแก่ตัวของพี่เองกันแน่!”

“หุบปาก!”

กฤษฏ์ตวาดลั่น ชี้หน้าด่า

“เธอไม่มีสิทธิ์มาเรียกชื่อลิน!”

“ทำไมจะเรียกไม่ได้คะ ในเมื่อตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นเขาก็ไม่ได้ใช้นามสกุลที่พี่อยากให้ใช้แล้ว!”

ชมพูสวนกลับอย่างไม่ลดละ ดวงตาที่เคยว้าวุ่นตอนนี้เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและทะนงตัว

“พี่ตื่นจากความฝันได้แล้วค่ะ! เฌอริลิณญ์เขาไม่ได้รักพี่ เขาเกลียดพี่! เขาถึงได้ทิ้งพี่ไปแต่งงานกับคนอื่น ในขณะที่พี่ต้องนอนหนาวอยู่ในคุกน่ะ พี่คิดว่าเขาเคยเสียน้ำตาให้พี่สักหยดไหม!”

คำพูดของชมพูเปรียบเสมือนมีดปลายแหลมที่แทงทะลุเข้าไปในแผลกลัดหนองกลางใจของกฤษฏ์อย่างแม่นยำ

เขายืนนิ่งอึ้ง สองมือกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดร้อน ๆ สูบฉีดขึ้นขมับจนเส้นเลือดปูดโปน ความจริงที่เขาเพิ่งเห็นจากหน้าจออินสตาแกรมเมื่อครู่ถูกผู้หญิงตรงหน้าตอกย้ำซ้ำจนแหลกละเอียด

“ชมพูต่างหาก... ชมพูต่างหากที่ทนเห็นพี่หลงผิดอยู่กับพวกคนจอมปลอมพวกนั้นไม่ได้!”

ชมพูก้าวเท้าเข้าหากฤษฏ์อย่างช้า ๆ รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความหลงใหลที่บิดเบี้ยว

“ไอ้เพื่อนที่คอยปอกลอกพี่ ไอ้ครอบครัวที่พร้อมจะตัดหางปล่อยวัดพี่ทันทีที่พี่หมดประโยชน์ และอีลิน... ผู้หญิงที่ทำตัวใสซื่อแต่สุดท้ายก็เหยียบหัวพี่ไปหาความสุขใส่ตัว ชมพูจะเป็นคนกวาดเศษขยะพวกนั้นออกไปจากชีวิตพี่เองค่ะ!”

“เธอมันบ้าไปแล้ว...”

กฤษฏ์ส่ายหน้า ถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อตระหนักได้ถึงความผิดปกติทางความคิดของผู้หญิงตรงหน้า

“ชมพู... สิ่งที่เธอทำมันไม่ใช่ความหวังดี เธอมันโรคจิต!”

“ถ้าความรักที่ชมพูมีให้พี่มันคือความโรคจิต ชมพูก็ยอมรับค่ะ!”

ชมพูประกาศกร้าว แววตาของเธอสว่างไสวไปด้วยความยึดติดที่หยั่งรากลึก

“พี่เก่งดูสิคะ ดูกระจกสิ! พี่ตอนนี้เหลืออะไรบ้าง? ชื่อเสียงพี่ก็ป่นปี้ เงินทองพี่ก็ไม่มี ครอบครัวพี่ พี่ก้องเขาก็แค่ส่งพี่มาทิ้งไว้ที่นี่เพื่อตัดรำคาญ พี่ไม่มีใครแล้วนะคะ... ไม่มีใครบนโลกใบนี้ที่พร้อมจะอยู่ข้างพี่ในวันที่พี่สกปรกและต่ำต้อยที่สุด... ยกเว้นชมพู”

เธอเอื้อมมือไปจับมือที่กำแน่นของกฤษฏ์ คราวนี้เขาไม่ได้สะบัดออกทันที ไม่ใช่เพราะเขายอมรับสัมผัสของเธอ แต่เพราะเขากำลังช็อกกับตรรกะที่บิดเบี้ยวจนเกินเยียวยาของหญิงสาว

“ห้องนี้... ชมพูเป็นคนมาขัดมันด้วยมือของชมพูเอง เสื้อผ้าพวกนั้น น้ำหอมกลิ่นที่พี่ชอบ ชมพูจำได้หมดและเตรียมไว้ให้พี่ทุกอย่าง”

เธอไล้นิ้วไปตามหลังมือที่สากกร้านของอดีตพระเอกหนุ่ม

“พี่ไม่ต้องไปแคร์โลกที่ไม่มีพี่หรอกค่ะ เพราะชมพูจะสร้างโลกใบใหม่ให้พี่เอง โลกที่มีแค่พี่เก่งกับชมพู... แค่เราสองคน”

“ออกไป...”

เสียงของกฤษฏ์ลอดผ่านไรฟันออกมา แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความรังเกียจที่บาดลึกถึงกระดูก

“ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!”

“ชมพูไม่ไปค่ะ” หญิงสาวยิ้มรับอย่างดื้อดึง “กุญแจห้องนี้ชมพูก็มี และชมพูจะอยู่ที่นี่กับพี่”

“บอกให้ออกไป!!!”

กฤษฏ์ระเบิดอารมณ์ออกมาอีกครั้ง เขาคว้าต้นแขนของชมพูทั้งสองข้างแล้วออกแรงลากเธอไปที่ประตูห้องอย่างไม่ปรานีปราศรัย

ชมพูกรีดร้องและพยายามขืนตัวไว้ เล็บเจลยาวของเธอจิกลงบนท่อนแขนของกฤษฏ์จนเลือดซิบ แต่ความเจ็บปวดทางกาย ไม่อาจเทียบได้กับความเดือดดาลในใจของเขา

ชายหนุ่มเหวี่ยงร่างของเธอไปที่ประตูหน้าห้องโถงจนชนเข้ากับชั้นวางรองเท้า

“กลับไปบ้านของเธอซะ แล้วอย่ามาที่นี่อีก!”

กฤษฏ์เอื้อมมือไปกระชากลูกบิดประตูเพื่อจะโยนผู้หญิงบ้าคลั่งคนนี้ออกไปให้พ้นหูพ้นตา

แต่ทว่า... ทันทีที่ประตูบานใหญ่ถูกกระชากเปิดออก

ร่างของใครบางคนก็ยืนขวางอยู่ตรงโถงทางเดินด้านนอกเสียก่อน

ชายหนุ่มในชุดสูทลำลองสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีตยืนหน้าเคร่งเครียดอยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าที่หล่อเหลาและเรียบเนียนนั้นมีความละม้ายคล้ายคลึงกับชมพูราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าแววตากลับดุดันและเต็มไปด้วยความจริงจังที่แฝงความเหนื่อยหน่าย