ตอนที่ 12 ก็ผมเป็นเด็กของพี่จริง ๆ

เรนนี่ลงจากรถ หลังจากที่มีการ์ดที่อยู่รักษาความปลอดภัยอยู่แถวนั้นเดินมาเปิดให้เธอ

"ขอบคุณนะคะ" เธอเอ่ยขอบคุณโดยไม่ลืมที่จะยื่นธนบัตรใบสีม่วงให้กับอีกฝ่ายด้วย

"ก็ไหนบอกว่าอยู่แถวนี้" เรนนี่ขยับมองซ้ายมองขวาดู เพราะก่อนหน้านี้ในขณะที่เธอกำลังขับรถมาอยู่นั้น เพื่อนสาวคนสนิทอย่างเชอรีนโทรมาบอกเธอว่ายืนรออยู่ที่หน้าผับ

"ยัยเรน"

แต่ในตอนที่มองหาอยู่นั้นกลับได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง ซึ่งพอเธอหันหลังกลับมาดูก็พบเพื่อนสาวที่กำลังเดินมาหาแล้วโบกมือให้

"กำลังมองหาเลย"

"ขอโทษที พอดีตอนเดินลงมาจากผับสะดุดตากับเด็กคนนึงแล้วรู้สึกถูกใจก็เลยคุยด้วยนิดหน่อยจนลืมว่าต้องมารับแก"

"ให้ตายเถอะ เจอคนที่ถูกใจแล้วลืมฉันเลยนะ" หญิงสาวพูดกระแนะกระแหนเพื่อนสาวนิดหน่อย ซึ่งอีกฝ่ายแทนที่จะโกรธแต่กลับยิ้มหัวเราะ

"นิดหน่อยเพื่อน"

"....."

"ไปกันเถอะ ยัยฟ้า ยัยแพทรออยู่" เชอรีนยกมือขึ้นมาคล้องคอเธอ แล้วพาเดินเข้ามาในผับ ซึ่งขณะนี้มีผู้คนที่กำลังเดินขวักไขว่กันมาเต็มไปหมด

"ผับเพิ่งเปิดไม่ใช่เหรอ ทำไมคนเยอะจัง"

หลังจากที่เดินฝ่าผู้คนขึ้นมายังชั้นสองของผับ เธอก็สอบถามไปยังเพื่อนสาว

"มันใกล้มหาลัยด้วยมั้ง"

"ก็อาจจะจริง"