Ep36 ปลอบเมีย

ชายหนุ่มเดินทางมาถึงบ้านเมียเด็กก็เป็นเวลาเช้าและในตอนนี้ก็มานั่งหน้านิ่ง อยู่ห้องรับแขกบ้านเมียโดยที่ตอนนี้แม่เมียกำลังนั่งจ้องมองเขาราวกับสงสัยบางอย่าง

"พี่ เอ่อ คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" เวนิการ์เอ่ยถามเสียงแผ่วเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มนั้นกำลังนั่งนิ่งเงียบไม่พูดอะไรเลยแม้แต่น้อย

"มึงไม่เอาปากมารึไงไอ้ปกป้อง!?" อคิราห์เอ่ยเสียงเข้มจ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาวาวโรจน์เมื่ออีกฝ่ายยังนั่งหน้าสลอนไม่รู้ไม่ชี้ว่าตัวเองทำความผิดอะไรไว้

"เมียกูอยู่ไหน!? กูจะพูดกับมึงก็ต่อเมื่อกูเห็นหน้าเมียกูว่ามึงไม่ได้ด่าเมียกูจนร้องไห้" เขาเอ่ยอย่างรู้ทันความคิดว่าที่เมียเด็กไม่ลงมาป่านนี้คงถูกมันด่าจนนอนร้องไห้ขี้มูกโป่งไปแล้ว

"พายัยเอมลงมา" น้ำเสียงราบเรียบของอคิราห์เอ่ยทำให้แม่บ้านเดินไปบอกอนาวินให้พาพี่สาวลงมา

"ดะแดดดี้" เสียงหวานเอ่ยออกมาสั่นเครือเมื่อเห็นว่าผู้เป็นพ่อของลูกเธอกำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขก เธอคิดไม่ผิดว่าเขาจะมาตามหาเธอถึงที่บ้านแน่นอน

หมับ!

เธอตรงเข้าไปสวมกอดแฟนหนุ่มด้วยความคิดถึงโดยไม่อายต่อสายตาใครเลยแม้แต่น้อย

"ฮรึก น้องเอมคิดถึงแดดดี้" เธอสวมกอดเขาแน่นแล้วร้องไห้ออกมาด้วยความคิดถึง เพราะความงี่เง่าของเธอทำให้ไม่ได้คุยกับเขาอีกเลยตั้งแต่วันที่รู้ความจริงวันนั้น

"หยุดกอดกันได้แล้ว มาคุยกันก่อนที่กูจะโมโห" อคิราห์เอ่ยเสียงเข้มก่อนจะนั่งลงโซฟาตามเดิมก่อนทั้งคู่จะแยกจากกันโดยที่ลูกสาวตัวดีนั้นนั่งก้มหน้าสลดหน้าหงอยด์อยู่ข้างๆ อนาวิน

"มึงจะรับผิดชอบลูกสาวกูยังไง รู้รึเปล่าว่าความมักง่ายของมึงทำให้ลูกกูท้องทั้งที่ยังเรียนไม่จบ!" อคิราห์เอ่ยเสียงเข้มดวงตาคมเข้มสาวโรจน์เมื่ออีกฝ่ายยังทำตัวไม่รู้ไม่ชี้

"เออ กูรู้ตัวแล้วที่กูมาที่นี่คือกูมารับผิดชอบไง!" เมื่อรู้ตัวว่าทำเสียงเข้มจนเมียเด็กกลัวก็กลับมานิ่งเงียบเหมือนเดิม

"มึงจะรับผิดชอบยังไง!?" อคิราห์เอ่ย

"กูจะแต่งงานเลยอ่ะ เดี๋ยวกูหมั้นเลยวันนี้" เขาพูดจริงก็หยิบแหวนหมั้นขึ้นมาเพื่อจะสวมใส่นิ้วนางเรียวสวยของเมียเด็ก

"มึงทำแบบนี้มึงไม่ให้เกียรติลูกกู" ยิ่งเห็นว่ามันทำเหมือนประชดประชันก็ยิ่งอารมณ์ขึ้นเพราะอีกฝ่ายทำเหมือนแต่งเพื่อรับผิดชอบไปงั้นไม่ได้จริงจังอะไร

"แล้วมึงจะให้กูทำอะไรอีกวะ! กูก็กลับมารับผิดชอบลูกเมียกูแล้วนี่ไง ตอนนี้กูว่าไม่ใช่แค่กูที่มีปัญหาละ มึงมากกว่าไอ้อคินณ์" เขาเริ่มไม่สบอารมณ์แล้วเหมือนกัน นี่ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจเมียป่านนี้เขาคงจะสอยปากหมาๆ มันสักหมัดสองหมัดเอาให้เลือดกลบปากกันไปข้าง

"นี่มึง!" อคิราห์ลุกขึ้นหมายจะต่อยปากอีกคนราวกับวัยรุ่นเลือดร้อนทว่ากลับต้องนั่งลงเมื่อเสียงเมียห้าม

"นี่พอกันแล้วได้ไหมคะ! เห็นมั้ยลูกร้องไห้อีกแล้วเนี่ย!" เวนิการ์เอ่ยเสียงแวดๆ ก่อนจะเดินไปสวมกอดลูกสาวที่นั่งร้องไห้เงียบๆ เพราะคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ทุกอย่างวุ่นวาย

"ฮรึก ทะถ้ามันยากก็ไม่ต้องมากพิธีก็ได้ค่ะ น้องเอมอยู่แบบนี้ได้ ไม่ต้องรับผิดชอบน้องเอมก็ได้ ฮรึก" เธอร่ำไห้ในอ้อมอกมารดาทำให้ทั้งสองแฟนหนุ่มและบิดาของเธอหยุดชะงักนิ่งมองมาที่เธอเป็นตาเดียวกัน

"มะไม่ใช่อย่างนั้นเด็กดี แดดดี้ขอโทษ แดดดี้ตั้งใจมารับผิดชอบหนูกับลูกจริงๆ" ชายหนุ่มเห็นน้ำตาคนรักก็ใจอ่อนยวบก่อนจะรีบเดินเข้าไปสวมกอดเธอแนบอกซึ่งเวนิการ์ก็ถอยห่างให้เป็นอย่างดี

"ฮรึก ฮือ แดดดี้พูดจริงๆ ใช่มั้ยคะ ฮรึก แดดดี้ไม่โกหกหนูนะ" เธอเงยหน้ามองเขาทั้งน้ำตาซึ่งมือหนาก็เอื้อมมือมาเช็คน้ำตาที่ไหลอาบแก้มให้เมียเด็กอย่างเบามือด้วยความอ่อนโยนทะนุถนอม

"กูขอคุยกับเมียกูสองคน" เขาเอ่ยเสียงราบเรียบมองหน้าอคิราห์นิ่งๆ ก่อนที่ทุกคนจะเดินออกไปตามความประสงค์ของปกป้องแล้วปล่อยให้ทั้งสองคุยกันอย่างเป็นส่วนตัว

"แดดดี้รู้แล้วนะว่าหนูไม่คุยกับแดดดี้เพราะอะไร อย่าคิดมากเลยนะครับเรื่องในอดีตปล่อยให้มันเป็นอดีตไป ตอนนั้นมันเป็นความเข้าใจผิดตอนแรกแดดดี้กลับมาแก้แค้นเพราะคิดว่ายังรักแม่หนูเพราะความแค้น แต่เปล่าเลยแดดดี้หมดรักไปนานแล้วและคนที่แดดดี้รักคือหนู รักตั้งแต่วันนั้น มันน่าขำที่แดดดี้รักหนูในตอนที่หนูยังเป็นเด็กทั้งที่ยังไม่โตเลยด้วยซ้ำ

เขาเอ่ยยิ้มๆ พร้อมจ้องใบหน้าหวานบอกความรู้สึกผ่านแววตาว่าสั่งที่เขาพูดมันออกมาทั้งหมดนั้นเป็นความจริงไม่ใช่คำลวง

"ฮรึก หนูรักแดดดี้ค่ะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่วบอกความรู้สึกให้เขารับรู้ว่าเธอนั้นรักเขามาก

"ครับ แดดดี้รู้แล้ว แดดดี้ก็รักหนู" เขากดจูบริมฝีปากเล็กอวบอิ่มเบาๆ เพื่อบ่งบอกความรู้สึกในใจก่อนจะค่อยๆ ผละออกเมื่อปลอบใจเมียเด็กให้หยุดร้องไห้จนได้

"เรามาแต่งงานกันนะเด็กดี แดดดี้อยากรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำและแดดดี้มั่นใจว่าคนที่แดดดี้อยากใช้เวลาทั้งชีวิตร่วมคือหนูเอมคนเดียว" เขาคลี่ยิ้มเพื่อให้เธอสบายใจก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเมียเด็กนั้นพยักหน้ายิ้มทั้งน้ำตาด้วยความดีใจ

"หึ เข้าใจพูดนะมึง" อคิราห์เดินเข้ามาโดยไม่ลืมแขวะเขาเป็นอันดับแรกซึ่งเขาเองก็ไม่ได้สนใจเสียงหมาที่ไหนนอกจากเสียงเสียงเด็กเท่านั้น

"ดีกันสักทีเถอะค่ะ เรื่องมันก็ผ่านมาหลายปีแล้วนะ" เวนิการ์ส่ายหัวด้วยความเบื่อหน่ายเพราะต่อให้ผ่านไปกี่ปีต่อกี่ปีคนทั้งสองก็ไม่มีวี่แววจะดีกันเลยแม้แต่น้อยจนเธอเบื่อหน่ายแล้วหล่ะ

"ดีกับหมายังดีกว่าดีกับมึง" อคิราห์เอ่ยพร้อมกับจ้องตาอีกคนนิ่งๆ โดยที่ไม่มีแววตาล้อเล่นในดวงตาคู่นั้น

"ให้กูดีกับควายยังดีกว่าบัวใต้โคลนตมอย่างมึงเหมือนกัน" เขากระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยออกมาพร้อมกับกระตุกคิ้วหนึ่งข้างเพื่อกวนประสาทอคิราห์เหมือนกัน

*****************************

เห็นทีคงถูกกันยาก5555555🥹