Ep7 แฟนเด็ก

"ทำอะไรอยู่หล่ะลูก" เวนิการ์เอ่ยถามลูกสาวเมื่อเห็นว่าเดินลงมาจากบนห้องด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแหยๆ

"อ๋อ หนูทำสรุปโปรเจคน่ะค่ะอีกสองวันหนูก็จะกลับไปเรียนแล้ว" เสียงหวานเอ่ยก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะอาหารให้แม่บ้านตักข้าวใส่จานให้ทั้งที่ไม่หิวเลยด้วยซ้ำ

"จะกลับแล้วเหรอ แม่คิดถึงจังขอโทษด้วยนะเด็กดีที่พ่อแม่ติดงานบ่อยๆ" ลูกสาวเธอเรียนฝรั่งเศสเหมือนเธอแต่ไม่ได้เรียนสาขาเดียวกับเธอและฟ้าลดาแต่คนนี้จะไปเรียนเกี่ยวกับแพทย์พยาบาลมากกว่าเพราะเอมมี่อยากเป็นสัตวแพทย์ และทำไมถึงไปเลือกเรียนที่ฝรั่งเศสน่ะเหรอก็เพราะว่าตอนที่เอมมี่เป็นเด็กงอนแม่กับพ่อที่หนีไปเที่ยวฮันนีมูนกันโดยไม่เอาเอมมี่ไปด้วย

"มาทานข้าวกันเถอะ" อคิราห์เอ่ยเสียงราบเรียบก่อนจะตั้งอกตั้งใจทานข้าวโดยไม่พูดไม่จาเพราะเขากำลังเครียดเรื่องหุ้นส่วนในบริษัทคนใหม่ที่ไม่พร้อมเปิดเผยตัวตนโดยที่สั่งงานผ่านตัวแทนในบริษัท คนในบริษัทของเขาและภรรยาก็ต่างเทขายหุ้นกันเพราะคนที่มาซื้อนั้นให้เงินเยอะมากกว่าเท่าตัว แต่ยังโชคดีที่เทขายหุ้นออกไปได้แค่ 35 % ส่วนของเวนิการ์ หายไป 25 % และเขาเองก็ไม่รู้ว่าใครคือเจ้าของหุ้นเพราะทางนั้นส่งลูกน้องมาดูแลงานแทน

"รีบกลับไปเรียนขนาดนั้นไม่ใช่ว่ามีแฟนหรอกเหรอ?" ทว่าหลังจากน้ำเสียงราบเรียบของอนาวินเอ่ยขึ้นทำให้ทั้งโต๊ะเงียบกริบไม่มีใครพูดอะไรออกมา ต่างจากเธอที่ต้องพยายามทำตัวไม่ให้เผยพิรุธออกมา แม้ว่าจะสงสัยในคำพูดน้องชายอยู่ก็ตามเพราะเหมือนว่าอนาวินอาจจะรู้อะไรบางอย่างมารึเปล่า

"เป็นอะไรลูก ทานข้าวไม่อร่อยเหรอ?" เวนิการ์เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าลูกสาวทานข้าวน้อยๆ แล้วใช้หลังมืออังหน้าผากเล็กเพราะคิดว่าลูกสาวอาจจะป่วยไม่รู้ตัว

"เปล่าค่ะ วันนี้หนูทานข้าวแล้วก่อนที่คุณแม่จะกลับมา" เธอเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะขอตัวขึ้นห้องแล้วโกหกคำโตว่าง่วงนอนทั้งที่ในใจรู้สึกผิดไม่น้อยที่ต้องปกปิดพวกท่านเรื่องที่เธอมีแฟนและเธอเองก็ไม่กล้าพอที่จะบอกความจริงว่าเธอมีแฟนและยังอายุเท่าพ่อเธออีก

เธอเปิดมือถือดูว่าแฟนหนุ่มนั้นเข้านอนรึยังแต่ปรากฏว่าเขาไม่ได้เล่นมือถือมาสักพักแล้วเธอจึงล้มตัวลงนอน มือบางเอื้อมไปปิดโคมไฟตรงโต๊ะหัวเตียงแล้วค่อยๆ หลับตาลงเพื่อเข้าสู่นิทรา

เช้าวันต่อมา

เธอจัดเตรียมกระเป๋าบางส่วนเพราะวันมะรืนจะได้ขึ้นเครื่องแต่เช้าเพราะต้องกลับไปเรียนหลักสูตรปีสามให้จบ

[แดดดี้คิดถึงจังเลยครับ มาเจอกันได้มั้ยครับ] น้ำเสียงออดอ้อนจากปลายสายทำให้เธอคลี่ยิ้มออกมาอย่างเขินอายเพราะแฟนหนุ่มของเธอนั้นเป็นคนช่างอ้อนยิ่งกว่าอะไร

"น้องเอมก็คิดถึงแดดดี้ค่ะ เอาไว้เย็นนี้เจอกันนะคะเดี๋ยวน้อมเอมจะขอคุณแม่ออกมาข้างนอกแต่ก็ต้องติดเพราะวินท์มาด้วยน่ะสิคะ" เธอเอ่ยอย่างนึกหนักใจเพราะน้องชายติดเธอยิ่งกว่าไม่อะไร พ่อว่าหวงแล้วแต่น้องชายหวงกว่าอีก

[ครับ แดดดี้จะรอนะ]

"ครับ แดดดี้จะรอนะ" น้ำเสียงหวานออดอ้อนตอบกลับปลายสายที่แฟนสาวตัวเล็กคุยอยู่แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาหนักๆ เมื่อน้ำเสียงกระแนะกระแหนของลูกน้องคนสนิททำให้เขาถวายบาทาให้ทันที

"เฮ้อ งานที่บริษัทหนักนะครับ ลูกน้องอย่างผมชาตินี้จะมีแฟนกับใครเขารึเปล่าน๊า" คีตะเอ่ยก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองถูกบางอย่างถีบกลางยอดอก

ตุ๊บ!

"ปากมาก รึมึงจะลาออกเลยมั้ยหละกูจะสงเคราะห์ให้ ลาออกวันนี้เลยก็ได้" น้ำเสียงราบเรียบของมาเฟียหนุ่มตำหนิลูกน้องอย่างไม่จริงจังนัก

"โอ้ย เจ็บจังเลยครับ"

"สำออย"

.

"แดดดี้!" เสียงหวานเอ่ยเรียกมาแต่ไกลก่อนจะวิ่งเข้ามาหาแฟนหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลเพราะเขากำลังกอดอกโน้มตัวแผ่นหลังแกร่งพิงรถสปอร์ตคันหรูของตัวเองอยู่ด้วยท่าทีมีสเน่ห์เรียกให้สาวเหลียวมอง

"คิดถึงจังเลยครับ" ฟอดด!! ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ จนน่าตกใจ อ้อมแขนแกร่งโอบกอดร่างเล็กแนบแน่นก่อนจะฟัดแก้มเล็กๆ ป่องๆ ของตัวเล็กอย่างคลั่งรัก ตั้งแต่เป็นแฟนกันมาก็มีบ้างที่ถูกเนื้อต้องตัวกันแค่ไม่ได้เกินเลยกันเท่านั้นและเขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองจะอดใจไหวไปถึงเมื่อไหร่

"คิดถึงแดดดี้เหมือนกันค่ะ แต่วันนี้หนูคงไม่ได้มาหานานๆ นะคะเพราะอนาวินตามมาด้วย" เธอเอ่ยอย่างนึกเสียดายเพราะเะอยังอยากเที่ยวกับเขาใช้ชีวิตอย่างคนเป็นแฟนกัน

"ไม่เป็นไรค่ะ งั้นเราก็ค่อยไปเจอกันที่ฝรั่งเศสก็ได้ หนูจะไปเรียนแล้วหนิ" มือหนายีศรีษะเธออย่าง เอ็นดูแฟนเด็กตัวเอง น่ารักไม่พอยังน่าเอาอีกด้วย

"หื้ม? แดดดี้ไปฝรั่งเศสทำไมเหรอคะ?" เธอตกใจไม่น้อยที่รู้ว่าเขาจะไปฝรั่งเศสและไปทำไม

"แดดดี้ก็จะไปหาหนูไงคะ อีกอย่างหนูกลัวไอ้ อ๋อ หนูกลัวพ่อหนูรู้ไม่ใช่เหรอว่าเราคบกัน?" เขยเอ่ยเสียงราบเรียบพร้อมรอยยิ้มและไม่ได้น้อยใจที่เธอปกปิดเรื่องความสัมพันธ์เพราะเขาเข้าใจดีว่าทำไมเธอถึงปิดบัง

"แต่จะว่าไป...แดดดี้หน้าคุ้นๆ จังเลยค่ะ เหมือนน้องเอมเคยเจอที่ไหนสักที่" หญิงสาวทำหน้าครุ่นคิดพยายามนึกหน้าแฟนหนุ่มว่าคล้ายกับใครบางคนเหมือนเธอเคยเห็นใบหน้าแบบนี้มาก่อนแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

"..." เมื่อเธอพูดออกมาแบบนั้นเขาก็นิ่งไปเพราะคิดว่าเธอจะจำเขาได้แน่ๆ ว่าเป็นผู้ชายคนนั้นคนที่เธอเคยเข้ามาโอบกอดปลอบโยนเขาในตอนที่เขาทุกข์ใจ

"ไม่มีอะไรหรอกครับ หนูอาจจะคิดไปเองก็ได้" เขาเอ่ยยิ้มๆ แล้วจับมือเล็กมากุมไว้แล้วจุมพิตตรงหลังมือบางอย่างคลั่งรัก

จุ๊บ! จุ๊บ! จุ๊บ!

*****************************

แดดดี้คลั่งรักเกิ๊นไป๊!!!