LOGINMeleah’s Point Of View
“Meleah, gusto kong malaman mo na ayoko ng maarte, ah? Kapag sinabi ng mga kliyente kung ano ang gusto nilang gawin mo, ay gagawin mo. Tiyak naman na makukuha mo kaagad ang perang ibabayad sa iyo, at mas malaki pa kung may tip ka pang makukuha.” sambit iyon ni Madam Archie. Tumango ako. “Opo, kakayanin ko po ang ganitong trabaho.” Ito na lang talaga ang trabahong alam kong mabilis ang kitaan. Kilala at sikat ang Casa Divina kaya maraming nagpupunta. Iyong may mga pera, mayayaman, at mga tao sa gobyerno ang kadalasang suki ng lugar na ito. Paulit-ulit na binabalikan ang lugar na ito dahil maganda ang bawat rooms, at talagang nagbibigay aliw sa mga kalalakihan ang mga babae rito. Hindi sana ako tatanggapin ni Madam Archie dahil may anak na ako, pero mukha naman daw akong dalaga pa at dahil na rin daw maputi ako. At isa pa nagkabulutong daw si Magdalena na siyang dapat na haharap sa mga VIP mamaya. “Oh, bawal ka ng mag back out, ah? Galingan mo mamaya dahil tandaan mo mga VIP ang mga iyon. Oh, siya dalian mo at magbihis ka na.” “Masusunod po.” Iniwan na ako ni Madam Archie sa fitting room at kinuha ko ang isang kulay pulang lingerie set na ibinigay nito sa aki. Halos nanginginig pa ang aking kamay at napalunok na lamang ako sa aking susuotin. Para kasing kitang-kita na lahat sa akin, pero alam ko naman ang pinasok kong ito. Ito talaga ang mga sinusuot ng mga kababihan dito, at gagawin ko ito para sa nanay ko. Nagulat ako nang makita si Trisha na nakasuot na rin bra at panty na kulay pula. “A–Anong ginagawa mo rito, Trisha?” kunot noo kong tanong. “Hindi kita puwedeng hayaang mag-isa rito, Bestie! Hindi mo kilala ang mga taong narito, at hindi ko kakayanin kung sakaling may mangyari sa iyo na hindi maganda.” Hindi ko mapigilang hindi siya yakapin. Totoong natatakot ako sa maaaring mangyari at kung kakayanin ko ba, pero ngayon na alam ko na narito si Trisha na handa akong gabayan ay mas lalong lumakas ang loob ko. Para ito kay nanay at sa anak ko. Nalaman ko rin na iniwan niya si Alliya kay Tiya Nora. Ito ang tiyahin ni Trisha na may isang karinderya malapit sa apartment na aming inuupahan. Nang matapos akong makapagbihis ay inayusan na rin ako ni Trisha. Halos light make up lang ang inilagay niya sa akin, dahil alam niyang may allergies ako sa cosmetics. Hindi ako mayaman o dughong bughaw ngunit maselan ang aking balat na siyang namana ko sa aking ina. “Ready ka na ba talaga bestie? Wala ng atrasan 'to.” sambit ni Trisha habang kapwa kami nakatingin sa malaking salamin. “Oo, bestie. Wala ng atrasan 'to. Gagawin ko ito para mailigtas ko ang buhay ni nanay. Gagawin ko lahat para sa kanila ni Alliya.” “Then, let's go!” Tumayo ako at lumabas kami ng fitting room. Naglakad kami patungong elavator at sumakay kami rito patungong 3rd floor. Aaminin kong ito ang unang beses na nagpunta ako sa ganitong lugar na ito at sobrang linis at ganda. Talagang hindi aakalaing simpleng club lamang ito. Nang makarating kami ng third floor ay malakas na musika ang sumalubong sa amin at iba't ibang kulay ng ilaw. Maraming mga sumasayaw at nagkakasiyahan habang umiinom. Sinundan ko lamang si Trisha, at narating din namin ang counter. “Dalawang devil shot nga, Jairus!” sigaw ni Trisha na kaagad naman narinig ng barista. “Trisha?! Wow!” kaagad naman na inalagay sa harapan namin ang dalawang shot ng alak. “Welcome back!” dagdag pa nito. “Hindi ito pagbabalik, sasamahan ko lang ang kaibigan ko.” Napatingin naman sa akin ang lalaki. “Oo nga pala, siya ang papalit kay Magdalena. Grabe, mas maganda siya kaysa kay Magdalena at isa pa— sexy!” Bahagya akong napayuko dahil sa compliment na aking natanggap, pero nahihiya rin ako at the same time. “She's off limits, Jairus. Kaya sarilinin mo na lang iyang kalibugan mo!” Natawa naman ang barista at napailing. Iniabot naman sa akin ni Trisha ang isang shot glass na may lamang alak. “Uminom ka muna kahit isang shot lang, pang dagdag tapang.” Napalunok muna ako bago tanggapin ang baso na may lamang alak. Kailangan ko talaga ito, dahil kulang pa ang tapang na mayroon ako. Dali-dali ko itong ininom at isang lagukan lang. Grabe ang tapang, gaya ng pangalan nitong alak na devil, talagang demonyo ang hagod sa aking lalamunan. “Isa pa!” sambit ko sa barista na siyang ikinatawa nito. Muli ko ulit tinungga ang alak at naramdaman kong muli ang pait at tapang na naghahalo at umiinit sa aking lalamunan. “Isa pa!” sigaw ko ulit. Halos malaglag ang panga ni Trisha sa aking hiling, dahil hindi niya pa naiinom 'yung kaniya pero ako nakakatatlong shots na. “Para kay nanay!” sigaw ko at pinag-untog ang basong hawak namin bago naman ininom 'yon. Pagkatapos no'n ay hinila na ako ni Trisha patungo sa VIP room. Dalawa kaming request na sasayaw sa VIP room kasama ng ilang kasamahan namin na naka-table na sa ibang lalaki. Buong-buo na ang loob ko dahil siguro sa tama na rin ang alak sa aking sistema. Pagbukas pa lamang ng pinto ay isang malawak na VIP room ang aking nakita. Mayroon ng dalwang sumasayaw, at may kalalakihan na halos nasa tantya ko ay labing dalawa ang mga ito. May kaniya-kaniya ng ka-table habang nagsisimula pa lang yata sa inuman. Bumaba ang tingin ko sa lapag nang umalis ang dalawa sa harapan at naglakad naman si Trisha upang pumalit sa kanila. Nagkaroon ng makas na sigawan at ingay ng mga kalalakihan. Habang ako ay naiwan sa saradong pintuan. Para akong tinakasan ng tapang. Nang tingnan ko sila ay nakatitig sila sa akin na para bang nagtataka. Naalala ko ang sitwasyon ni nanay, pati na ni Alliya at ang mga masasayang alaala namin. Hindi ko kayang makitang hanggang doon na lamang iyon. Nilunok ko ang sarili kong laway at kaagad na lumapit sa tabi ni Trisha, at dahan-dahan kong hinimas ang aking katawan habang sinasabayan ko ng pagkembot ang mabagal na melodiya ng musika. Namayani muli ang makalas na sigawan at pagpito ng mga kalalakihan. Ngunit kaagad natigil iyon nang biglang may magsalita. Kaya pati kami ni Trisha ay napahinto rin sa aming ginagawa. “Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?!” Punong-puno ng galit ang kaniyang boses. At nang tingnan ko ang lalaki ay nagulat ako nang makilala ko kung sino ito. “W–Walden...” naibulong ko. Nanlaki naman ang mga mata ni Trisha sa aking sinabing pangalan. Kilala niya kung sino si Walden sa buhay ko. At kung anong nakaraan ang mayroon kami. Nang tingnan ko ang mga katabi nitong lalaki ay mas lalo akong nanlumo at nanliliit sa aking sarili. Kasama ngayon ni Walden ang mga kaibigan at pinsan niya. At lahat sila ay kilala kung sino ako.Napatingin ang pamilya sa amin ng sabay, may halong pagkagulat at pagkalito. “Anak ninyo?!” sigaw ni Daddy Jerry, halos hindi makapaniwala.Tumayo si Carlos, pinisil ang kamay ko at tiningnan ang mga mata ng bawat isa. “Yes, Daddy. I love Rheign noon pa man. I love her very much. At alam kong limang taon na ang lumipas… and I still love her, at ngayon ko lang din nalaman na nagbunga ang pagmamahalan namin.”Humiga si Hershey at Harley sa akin, halatang nagulat pero excited. “Sabi na, eh! Kamukha talaga ni Kuya Carlos ang kambal!” sigaw nila sabay tawa at halik sa mga kamay namin.Sabay na yumakap ang kambal sa kanilang Tito at Tita.“Kung gano’n, umalis ka para itago ang kambal?” tanong ni Daddy Jerry, halatang may hinanakit sa boses niya.Umiling ako, pilit na pinipigilan ang pag-ikot ng luha sa mga mata ko. “Hindi po. Wala po akong alam na buntis ako no’ng panahon na nakipaghiwalay ako kay Carlos. Pero... kailangan ko talagang lumayo.”“Lumayo ka dahil saan?” singit ni Carlos, bakas
Rheign’s Point of ViewKatahimikan ang namayani sa loob ng kotse, halos marinig ko ang sariling tibok ng puso ko. Nakatingin si Carlos sa akin nang matagal, halos mabasa niya ang bawat lihim ko. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang mga mata niya—ang tingin na iyon ay parehong puno ng galit, pangungulila, at pag-asa.Huminga ako nang malalim at pilit kinokontrol ang panginginig ng kamay ko.“Carlos…” simula ko, halos bulong, “May… may kailangan akong sabihin.”Napaharap siya ng bahagya at nakahawak sa kanyang braso sa gilid ng upuan. Ramdam ko ang bigat ng titig niya sa akin, at alam kong alam niya na may itinatago ako.“Ano?” tanong niya.Tumigil ako at tinitigan ko ang mga kamay ko sa aking kandungan, ramdam ko ang init ng luha na gustong bumagsak mula sa mga mata ko.“Ang kambal… anak mo talaga sila…” bulong ko na halos hindi ko kayang sabihin.Kumalma siya sandali, at nakita ko ang kaunting pagkagulat sa mga mata niya, kasabay ng pagdali ng kanyang hininga.“They are mine…”“
Nang gabi rin na ‘yon, tahimik pa rin ang terrace. Nakatingin si Carlos sa venue mula sa balcony, iniisip kung paano niya sisimulan ang pagharap kay Rheign. Ramdam niya ang kaba, halo ng takot at pangungulila, at alam niyang hindi na puwede pang patagalin pa.Lumapit si Harley sa tabi niya, may nakangiting plano sa mukha.“Guguluhin ko si Kyle,” sabi nito, halos bulong, “At ikaw na ang bahala kung paano mo masosolo si Rheign para makapag-usap kayong dalawa.”Tumango si Carlos, nanginginig siya sa loob pero determinado.“Sige,” maikling sagot niya habang pinipilit ayusin ang boses.Hindi pa man nagsimula ang plano, ramdam na ni Carlos ang bigat ng bawat hakbang. Alam niyang hindi madali—makikita niya muli ang mga matang dati niyang minahal, at maririnig ang bawat tanong na matagal niyang iniiwasan. Pero kailangan niyang harapin ito, para sa kanya… at para sa mga bata.Habang papalapit siya sa venue, sinilip ni Harley si Kyle, na abala sa pag-aasikaso ng kambal. Nagkatinginan lang sila
Samantala tahimik lang si Carlos habang naglalakad silang palabas ng venue kasama si Aryana. Ramdam niya ang higpit ng pagkakahawak nito sa braso niya, lalo na nang maramdaman nilang kumalaw si baby kanina. Dapat ay puro saya ang nararamdaman niya—magiging ama na siya, may kasal na nakatakda. Dapat, buo na ang lahat. Pero kahit anong pilit niyang ngumiti sa fiancée niya, may ibang kirot na bumabalot sa dibdib niya.Kanina, nang makita niya si Rheign… para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Limang taon. Limang taon na hindi sila nagkita, at sa isang iglap, bumalik lahat. Ang sakit, ang alaala, ang mga salitang hindi niya nasabi.At ngayon, naroon ito… may dalang dalawang bata. Dalawang batang may mga matang pamilyar. Mga ngiting parang kanya.Napakagat siya ng labi at pilit na iniwas ang tingin habang naglalakad papunta sa sasakyan. Ayaw niyang mag-isip. Ayaw niyang umasa. Pero habang naririnig pa rin niya sa isip ang tawa ng kambal kanina, alam niyang hindi iyon basta pagkakahawig
Pakiramdam ko ay napaso ako sa gulat at kaba, lalo na nang maramdaman kong naroon pa rin si Carlos, nakamasid sa amin mula sa di-kalayuan.Noon kasi sobrang seloso niya kaoag magkadikit kami ni Harley. Gano’n pa rin kaya ang reaction niya ngayon?“Wow, you didn’t even age a bit,” biro ni Harley habang humihiwalay sa yakap. “And… oh, my! Sino ‘tong dalawang cuties na ’to?”Lumingon siya sa direksyon nina Maliya at Skye na parehong nakatingin sa kaniya, curious.“They are my kids.” proud at nakangiti kong sambit.Napasinghap si Hershey. “Woah! May pamangkin na pala kami?! Waaah, ang cuties nila!” sabay halik sa kambal.Tuwang-tuwa naman ang dalawa na pinanggigigilan sila.“Kids, she’s your Tita Hershey, and this is your Tito Harley.” pakilala ko.Sabay na ngumiti at nag-bless ang dalawa kay Hershey at Harley.“They both look like you!” sambit ni Hershey, sabay tingin din nito kay Carlos.Napalunok ako. Harley chuckled, clearly amused, pero mula sa gilid ng mata ko, nakita ko kung paano
FIVE YEARS LATERMabigat ang ulan sa labas ng maliit naming bahay sa Italy, at sa loob, maririnig ang tawa ng dalawang munting tinig na pinakamahal ko sa mundo.“Mommy, look!” masayang sigaw ni Maliya habang ipinapakita ang ginuhit niyang bulaklak sa maliit na notebook. Katabi niya si Skye, nakanguso habang sinusubukang ayusin ang Lego na hindi magkadikit-dikit.Limang taon na ang lumipas mula nang iwan ko si Carlos, limang taon mula nang itinago ko ang pagbubuntis ko sa kanya. Sa araw na nanganak ako, umiyak ako ng walang humpay—hindi lang sa sakit ng panganganak, kundi sa sakit ng katotohanang wala siya sa tabi ko para makita ang mga anak naming ipinanganak.Pinangalanan ko silang Maliya at Skye. Maliya—mula sa salitang “liwanag,” para ipaalala sa akin na may pag-asa pa rin kahit sa gitna ng kadiliman. At Skye naman dahil noong unang beses kong maramdaman siyang kumilos sa tiyan ko, ay sobrang aliwalas ng kalangitan, parang ipinapaalala na kahit mabangis ang unos, may buhay na lalab
Pagkasalubong ng mga mata namin ni Walden, para akong nabato sa kinatatayuan ko. Kita ko sa kaniyang mukha ang pagkagulat, at hindi iyon maitatanggi—pero alam kong pareho kaming nakaramdam ng parehong emosyon. Hindi ko inaasahan na sa dinami-dami ng doktor sa ospital na ito, siya pa ang mag-oopera k
Meleah’s Point of ViewKinabukasan, nagising ako sa katahimikan. Walang tunog ng tao, walang presensya ng init mula sa tabi ko. Napakunot ang noo ko at agad na bumangon mula sa kama. Hinaplos ko pa ang malamig na bahagi ng kama kung saan nakahiga si Walden kagabi—patunay na matagal na siyang umalis
Meleah’s Point of View Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Dapat ba akong matuwa na nagkita kami muli at hindi siya galit sa akin? O mas dapat akong matakot dahil baka muling manganib ang buhay namin? At higit sa lahat… paano kung malaman niya ang tungkol kay Alliya? Tahimik akong
Walden’s Point of View“What? Choose now, Meleah. Sasayaw ka sa harap ng mga kaibigan ko, sisiping ka sa isa sa kanila, o sa akin na siyang dati mong nobyo?”Hindi na nagsalita pa si Meleah. Nang mukhang kumalma na siya, basta na lamang siyang sumunod sa akin patungo sa parking lot. Ipinasakay ko s







