MY EX2

"พูดจาอะไรให้เกียรติกันบ้าง ถึงจะไม่อยากให้เกียรติฉัน ก็ควรจะให้เกียรติคนของนายบ้างก็ยังดี" ฉันพูดกับก้องออกไปด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าราบเรียบที่สุด

ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว น้ำหนึ่งคนเดิมที่เคยรัก ที่เคยฟูมฟายและยอมลดศักดิ์ศรีไปอ้อนวอนให้เขากลับคืนมามันเปลี่ยนไปแล้ว

ตอนนี้มีแค่ฉันคนใหม่ที่ไม่ได้มีเขาอยู่ในหัวมาหลายเดือนเต็มทีแล้ว

ฉันยอมรับว่าที่ผ่านมากว่าฉันจะตัดเขาออกไปจากชีวิตได้มันทำยากมากเหลือเกิน พอกันทีกับความรักครั้งแรกของฉัน ความรักครั้งที่ผ่านมามันทำให้ฉันเข็ดจนตอนนี้ไม่สามารถเปิดรับใครเข้ามาได้อีก

หัวใจของฉัน...มันด้านชาซะจน...

ไม่สามารถมอบความรู้สึกดีๆแบบนั้นให้ใครได้อีก

"อย่าใส่ร้ายกันสิ ไหนคนของฉันล่ะ" ก้องว่าแล้วมองมาที่ฉันด้วยสายที่พินิจพิจารณา

"หลีกไป ฉันไม่อยากมาเสียเวลากับนาย" ฉันบอกเขาพลางชะเง้อมองหาเพื่อนร่วมงานไปด้วย ฉันฝากกุญแจรถไว้ที่เขาซะด้วยสิ จะเดินเข้าไปในร้านอาหารก็ไม่ได้ เพราะถ้าเดินไปก้องต้องถึงเนื้อถึงตัวฉันอีกแน่ๆ หมอนี่น่ะคิดอยากจะทำอะไรก็ทำ เคยสนใจความรู้สึกของใครซะที่ไหน

ฉันไม่อยากให้เขามาแตะเนื้อต้องตัวฉันอีก ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขา ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าด้วยซ้ำ ระหว่างเรามันเรียกว่าจบไม่ดีมากๆ จะให้ไปมองหน้าเขาตรงๆ ฉันทำให้มองไม่ได้จริงๆ

"แค่คุยกับผัวเก่ามันจะเสียเวลาอะไรมากมายล่ะ หื้ม?" ดูเขาพูดเข้าสิ ทำไมต้องอยากยัดเยียดอะไรแบบนั้นมาให้ฉันด้วย ฉันไม่ต้องการ ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันอาจเขินอายไปกับคำพูดของเขา แต่ตอนนี้ขอผ่าน ไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วยแล้ว เลิกกันแล้วไม่ต้องการฉันแล้ว จะมาวุ่นวายอีกทำไม แม้แต่คนรู้จักกันฉันก็ไม่อยากเป็น

"อย่ามายัดเยียดคำนั้นให้ฉัน ฉันไม่ต้องการ เอาเวลาที่นายมายืนคุยกับฉันไปดูแลเมียสุดที่รักของนายเถอะ" ฉันบอกก้องออกไปพลางเลื่อนสายตามองไปยังด้านหลัง

ทำมาเป็นบอกว่าคิดถึงฉันทั้งๆที่ตัวเองก็มีคนข้างกายอยู่แล้วแท้ๆ สันดานเสียของผู้ชายคนนี้นี่มันแก้ไม่หายจริงๆ

ดีแล้วที่ฉันหลุดพ้น

"พี่ก้อง! มาอยู่นี่นี่เอง เพลงเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว แฟนหายเฉย" ผู้หญิงคนใหม่ของก้องพูดกับเขานะ แต่ไม่รู้ว่าทำไมสายตาของเธอต้องมองมาที่ฉันด้วย

คิดจะโชว์ว่าตัวเองเป็นผู้ชนะหรือไง บอกเลยว่าฉันไม่สนใจอะไรแบบนี้หรอก เพราะว่าฉันตัดใจจากก้องไปได้ตั้งนานแล้ว

"พี่บอกให้ไปรอที่รถไง เดินมาตรงนี้ทำไม" ก้องหันไปดุผู้หญิงของเขาด้วยน้ำเสียงและสายตาที่ดูก็รู้ว่าตอนนี้เขาเบื่อผู้หญิงคนนี้มาก และแีกไม่นานคงหาเวลาสลัดเธอคนนี้ทิ้ง เหมือนที่เคยทำกับฉัน

"ก็ถ้าไม่เดินมาเพลงก็คงไม่รู้หรอกว่าอีนี่มันกำลังอ่อยพี่ก้องอยู่ ทำไม อยากได้คืนหรือไง ฝันไปเถอะย่ะ!"

"พูดให้มันดีๆหน่อย พี่แค่คุยกับหนึ่งเฉยๆ หนึ่งไม่ได้อ่อยพี่เลยสักนิด" ก้องพูดกับแฟนของเขาแล้วหันมามองฉันด้วยสายตาแปลกๆ

"เพลงไม่เชื่อหรอก มันมาอ้อนวอนอะไรพี่ก้องอีกล่ะ ผู้ชายเขาไม่เอาแล้วยังจะหน้าด้านมาเจอเขาอยู่ได้ ร่านอยากได้ของคนอื่นนักใช่มั้ย!" ผู้หญิงคนใหม่ของก้องตวาดแล้วทำท่าจะถลาเข้ามาหาฉัน

"เพลง!" ก้องตวาดใส่หน้าเธอพร้อมกับกระชากท่อนแขนบอบบางของเธอเอาไว้อย่างแรง อีกนิดเดียวเท่านั้นเธอจะถึงตัวฉันอยู่แล้ว

"พี่ก้องอะ เข้าข้างมันทำไม"

"ก่อนจะว่าคนอื่นหัดดูตัวเองซะบ้างนะ ฉันไม่เคยร่านอยากได้ของๆใคร มีแต่เธอไม่ใช่หรือไงที่ร่านอยากได้ผู้ชายของฉันน่ะ" ฉันว่าแล้วหมุนตัวเดินออกมาอีกทางทันที

ไม่รอมันแล้วกุญแจรถน่ะ โบกแท็กซี่กลับห้องเลยก็แล้วกัน ส่วนรถ...คงต้องวานให้เพื่อนร่วมงานฉันขับกลับไปแล้วล่ะ

ทำไมมันถึงมีแต่เรื่องให้ปวดหัวไปหมดก็ไม่รู้ ฉันว่ากลับไปถึงห้องฉันคงต้องอัดยาแก้ปวดบ้างแล้วล่ะ วันนี้นี่มันวันซวยของฉันจริงๆ

KONG

"กรี๊ดดดดดด!!! อีบ้า! อีหน้าจืด! พี่ก้องดูมันพูดสิ เพลงไม่ยอมนะ เพลงไม่ยอมจริงๆด้วย!" เพลงโวยวายหลังจากที่หนึ่งพูดเเทงใจดำเธอเข้า

นี่ผมยังไม่เห็นว่าหนึ่งจะพูดอะไรผิดเลยนะ

"หยุดบ้าได้แล้วเพลง! ไม่อายคนอื่นบ้างหรือไง" ผมตะคอกใส่เพลงทันทีที่เธอยังคงไม่ยอมหยุดโวยวาย ก่อนหน้านี้ผมหลงเธอถึงขั้นไหนวะ ถึงได้ทิ้งผู้หญิงดีๆอย่างหนึ่งมาหาคนแบบนี้ได้

ก่อนหน้านี้เพลงดูใสๆ น่ารัก ขี้อ้อน ขี้เอาใจจนผมหลงไปกับความเอาใจใส่ของเธอ

อาจเป็นเพราะว่าหนึ่งไม่เคยปฏิบัติกับผมแบบนี้ล่ะมั้ง พอผมเจอเพลงเข้าผมก็เลยเบื่อทุกอย่างที่หนึ่งเป็น ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดูขัดหูขัดตาผมไปหมด

ต่างจากเพลงที่ทำอะไรผมก็ว่าเธอน่ารัก แต่ตอนนี้แม่งไม่ใช่ละ เพลงไม่ใช่ผู้หญิงที่แสนดีเหมือนที่เจอกันแรกๆ ตั้งแต่ที่ผมเลือกเธอ เธอก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที ทั้งขี้เหวี่ยง ขี้วีน โทรจิก ตามติดชีวิตผมจนผมรำคาญ

ยิ่งอยู่กับเพลงผมก็ยิ่งคิดถึงหนึ่ง ถึงเธอจะไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาใจเก่ง แต่เธอก็ใส่ใจผมอยู่ไม่เคยห่าง ถึงเธอจะขี้บ่นไปบ้างแต่ผมก็รู้อยู่เต็มอกว่าเธอเป็นห่วงผม

ตอนนั้นผมคิดอะไรอยู่วะ ทำไมถึงทิ้งหนึ่งมาหาผู้หญิงคนนี้ได้ ผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง

"พี่ก้องจะกลับไปหามันใช่มั้ย เพลงไม่ยอมนะ!" เพลงพูดพร้อมกับจิกและข่วนมาที่ท่อนแขนของผมอย่างแรงโดยที่ไม่อายสายตาของกลุ่มคนที่มองมาเลยสักนิด

"อะไรนักหนาวะเพลง เป็นแค่แฟนนะไม่ใช่แม่ เลิกวุ่นวายกับพี่สักที มันน่าเบื่อ!"

"พี่ก้อง!"