ตอนที่ 7 หน้าที่ที่ต้องแลก

กลิ่นอายของความอึดอัดและหยาดเหงื่อแห่งความเหน็ดเหนื่อยกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเพียงฟ้า นับตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์โรมานอฟ แม้ว่าท่าทีของอเล็กซ์จะเริ่มลดความเกรี้ยวกราดลงไปบ้างในบางเวลา แต่ความเย่อหยิ่งและคำพูดเชือดเฉือนตามประสามาเฟียผู้เคยอยู่เหนือคนอื่น ก็ยังคงถูกพ่นออกมาเพื่อทดสอบความอดทนของเธออยู่เสมอ

เช้าวันนี้ เพียงฟ้ายกถาดอาหารอ่อนเข้ามาในห้องนอนกว้างที่มืดสนิท เธอพบว่าอเล็กซ์กำลังพยายามจะยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเองบนเตียง แต่เพราะขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรงและอาการปวดร้าวที่แล่นพล่าน ทำให้เขาเซถลาจนเกือบร่วงลงมาจากเตียง

"ระวังค่ะ!" เพียงฟ้าร้องอุทานด้วยความตกใจ เธอรีบวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วพุ่งเข้าไปประคองร่างสูงใหญ่เอาไว้ทันที

แขนแกร่งที่เคยใช้ถืออาวุธและกุมอำนาจ บัดนี้กลับทิ้งน้ำหนักลงมาที่ร่างบางของเธอจนเพียงฟ้างอตัวลงด้วยความจุก อเล็กซ์สะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้ว่าตนเองพลาดท่าและต้องพึ่งพาผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ ความหงุดหงิดที่พ่ายแพ้ต่อสังขารตัวเองทำให้เขาปัดมือของเธอออกอย่างแรง

"ใครสั่งให้มาแตะต้องตัวฉัน! ออกไปให้พ้น!" อเล็กซ์ตวาดเสียงกร้าว ลมหายใจหอบกระชั้นด้วยความโกรธปนความอัปยศอดสู "ฉันเกลียดสภาพตัวเองแบบนี้ เกลียดความช่วยเหลือสมเพชเวทนาที่เธอหยิบยื่นให้ ไสหัวไปซะ!"

เพียงฟ้าเซถอยหลังไปสองก้าว ข้อมือเล็กขึ้นรอยแดงจากการถูกปัดปกระแทก เธอนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ความน้อยเนื้อต่ำใจตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าซีดเซียวของแม่ที่นอนรอปาฏิหาริย์อยู่ที่โรงพยาบาล และหมายศาลยึดบ้านที่เธอต้องรีบนำเงินไปเคลียร์ เธอก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อกลืนน้ำตากลับลงไป

หญิงสาวก้าวกลับเข้าไปใกล้เตียงอีกครั้งด้วยท่าทีสงบนิ่งและมั่นคง ผิดวิสัยคนทั่วไปที่คงจะวิ่งร้องไห้ออกไปจากห้องนี้ตั้งแต่นาทีแรก

"ถ้าการที่คุณด่าดิฉันแล้วมันทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น ดิฉันยินดีรับฟังค่ะ..." เพียงฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "แต่หน้าที่ของดิฉันคือดูแลคุณ... และหน้าที่ของคุณคือทานข้าวและพักผ่อน เพื่อให้ร่างกายกลับมาแข็งแรงเร็วที่สุด"

อเล็กซ์ชะงักไป ภายใต้ผ้าก๊อซสีขาวที่ปิดบังดวงตา เขาไม่สามารถมองเห็นแววตาของเธอได้ แต่กระแสเสียงที่ราบเรียบและเด็ดเดี่ยวราดรดลงบนความเร่าร้อนในอกของเขาให้สงบลงอย่างประหลาด

"เธอไม่โกรธหรือไง..." อเล็กซ์เค้นเสียงถามลอดไรฟันด้วยความไม่เข้าใจ "ฉันดูถูกเธอสารพัด จะไล่ตะเพิด ทำไมถึงหน้าด้านทนอยู่?"

"เพราะดิฉันไม่มีทางเลือกค่ะ" เพียงฟ้าตอบตรงไปตรงมาอย่างไร้จริตมารยา "เงินเดือนที่คุณจ่ายมันมากพอที่จะยื้อชีวิตแม่ของดิฉันไว้ได้ และช่วยรักษาบ้านหลังเดียวที่ครอบครัวเราเหลืออยู่... สำหรับดิฉันแล้ว ความอับอายหรือคำดูถูกพวกนั้นไม่มีค่าอะไรเลย เปรียบเทียบไม่ได้เลยกับลมหายใจของแม่"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักกว้างใหญ่อีกครั้ง อเล็กซ์กำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธแค้นในโชคชะตาเปลี่ยนทิศทางกลายเป็นความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะอธิบาย เขารู้สึกทึ่งในความเข้มแข็งของผู้หญิงคนนี้ ทว่าในขณะเดียวกันก็เจ็บปวดที่ตนเองกลายเป็นคนไร้ค่าที่แม้แต่จะดูแลใครก็ทำไม่ได้

เพียงฟ้าหยิบช้อนตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าให้หายร้อน แล้วจ่อมาตรงหน้าเขา "อ้าปากสิคะ... คุณต้องกินข้าว จะได้มีแรงทำกายภาพบำบัด"

อเล็กซ์เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความถือดี แต่เมื่อท้องส่งเสียงร้องประท้วงความหิว และสัมผัสอุ่น ๆ ของช้อนที่แตะริมฝีปาก ทำให้เขาจำใจต้องอ้าปากรับอาหารคำนั้นเข้าไปอย่างจำนนต่อหน้าที่ที่เธอเป็นผู้กำหนด...

หน้าที่ที่ต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ ความอดทน และหัวใจที่ค่อย ๆ ถักทอความผูกพันขึ้นทีละน้อย ท่ามกลางความมืดมิดของมาเฟียหนุ่มและแสงสว่างอันน้อยนิดของหญิงสาวสู้ชีวิต