ตอนที่ 8 แสงเทียนเล่นน้อย

ยามวิกาลมาเยือนคฤหาสน์โรมานอฟ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วทุกมุมห้อง ยกเว้นภายในห้องพักวีไอพีชั้นสองที่ซึ่งแสงไฟดวงเล็กจากโคมไฟหัวเตียงส่องประกายสลัวรางคล้ายกับแสงเทียนท่ามกลางความมืดมิด

อเล็กซานเดอร์นอนไม่หลับ พิษไข้รุมเร้าจากอาการอักเสบของแผลผ่าตัดตามร่างกายประกอบกับความเครียดที่สะสมมาทั้งวัน ทำให้เขานอนพลิกตัวไปมาด้วยความหงุดหงิด ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาบัดนี้กลับอ่อนแอจนแม้แต่จะหยิบยาแก้ปวดที่วางอยู่ใกล้ ๆ ก็ยังทำไม่ได้

แกร็ก...

เสียงเปิดประตูห้องเบาหวิวดังขึ้น พร้อมกับร่างบางของเพียงฟ้าที่เดินถือถาดน้ำอุ่นและยาบำรุงเข้ามาในความมืด เธอคิดว่าเขาคงจะหลับไปแล้ว จึงพยายามเดินให้เบาที่สุดเพื่อไม่เป็นการรบกวน

"ดึกป่านนี้ทำไมยังไม่นอน..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด ทำเอาเพียงฟ้าสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองทางเตียงก่อนจะเห็นร่างสูงขยับตัวด้วยความยากลำบาก

"ดิฉันเห็นว่าใกล้เวลาที่ต้องทานยาแก้ปวดรอบดึกของคุณแล้วค่ะ เลยเข้ามาดู" เพียงฟ้าตอบเสียงนุ่ม เธอเดินตรงเข้ามาใกล้เตียง วางถาดลงบนโต๊ะแล้วเอื้อมมือไปแตะหน้าผากกว้างเพื่อเช็คอุณหภูมิร่างกาย "ตัวคุณรุม ๆ อีกแล้วนะคะ... ทำไมถึงดื้อไม่ยอมพักผ่อนดี ๆ ล่ะคะ"

อเล็กซ์นิ่งงันไปเมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนแตะลงบนผิวหน้าผากของเขา ในอดีตเวลาที่เขาเจ็บป่วยหรือบาดเจ็บจากสนามรบของมาเฟีย จะมีแต่ลูกน้องมารายงานสถานการณ์ หรือไม่ก็หมอที่เข้ามาตรวจด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครเคยเอ็ดเขาด้วยน้ำเสียงห่วงใยและจริงใจเหมือนเด็กผู้หญิงคนนี้เลยสักคน

"ฉันไม่ได้ดื้อ..." อเล็กซ์เค้นเสียงเถียงเบ ๆ ริมฝีปากแห้งผากขยับยากลำบาก "สภาพฉันแบบนี้... นอนยังไงก็ไม่หลับหรอก น่ารำคาญสิ้นดี"

เพียงฟ้าไม่ได้ถือสาคำพูดตัดพ้อนั้น เธอยกตัวเขาขึ้นพิงหมอนใบโตอย่างระมัดระวัง แล้วจัดการป้อนน้ำและยาเม็ดเล็ก ๆ ให้เขากลืนลงคอ จากนั้นเธอก็หยิบผ้าชุบน้ำอุ่นมาบิดหมาด ๆ แล้วเริ่มเช็ดใบหน้าและลำคอแกร่งให้เพื่อลดไข้

สัมผัสที่นุ่มนวลและทะนุถนอมของเธอบนผิวเนื้อ ทำให้หัวใจที่ด้านชาและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของมาเฟียหนุ่มกระตุกวาบ อเล็กซ์ลืมตาขึ้นภายใต้ผ้าก๊อซสีขาว แม้จะมองไม่เห็นอะไรเลย แต่จิตใต้สำนึกของเขากลับวาดภาพใบหน้าหวานละมุนที่กำลังตั้งอกตั้งใจดูแลเขาด้วยความเหน็ดเหนื่อย

"ทำไม... เธอถึงต้องอดทนกับคนอารมณ์ร้ายอย่างฉันขนาดนี้ด้วย เพียงฟ้า?" อเล็กซ์เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าทุกวัน ความเกรี้ยวกราดจอมปลอมถูกถอดถอนออกไปชั่วขณะ เหลือเพียงความสงสัยและความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ

เพียงฟ้าชะงักมือไปเล็กน้อย เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ที่บัดนี้ไร้หนทางสู้ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ แม้เขาจะมองไม่เห็นก็ตาม

"เพราะชีวิตคนเรามันเลือกเกิดไม่ได้ค่ะคุณอเล็กซ์... ดิฉันมีความจำเป็นที่ต้องแลกความอดทน เพื่อแลกกับลมหายใจของคนที่ดิฉันรัก เช่นเดียวกับที่คุณกำลังพยายามอดทน เพื่อรอวันที่จะกลับมามองเห็นและยืนหยัดได้อีกครั้ง" เพียงฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง "เราต่างก็กำลังต่อสู้ในแบบของเราค่ะ เพราะฉะนั้น... อย่าคิดว่าตัวเองไร้ค่าเลยนะคะ"

ถ้อยคำนั้นเปรียบเสมือนแสงเทียนดวงน้อยที่ส่องประกายวับวาวเข้าไปในถ้ำมืดมิดในจิตใจของอเล็กซ์ ความรู้สึกบางอย่างที่แปลกแยกและอบอุ่นเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

มือแกร่งที่เคยใช้กำอาวุธฆ่าคน บัดนี้เอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของเพียงฟ้าไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงเหมือนเคย แต่มีความสั่นเทาเล็กน้อยเจืออยู่

"อยู่... ตรงนี้ก่อน อย่าเพิ่งไปไหน" อเล็กซ์เอ่ยกระซิบเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนที่เขาไม่เคยเอ่ยกับใครมาก่อนในชีวิต

เพียงฟ้ามองมือที่กุมข้อมือตนเองไว้ เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะใช้มืออีกข้างทาบทับลงไปเบา ๆ "ค่ะ... ดิฉันจะไม่ไปไหน จนกว่าคุณจะหลับ"

ในคืนที่มืดมิดและหนาวเหน็บ แสงเทียนเล่มน้อยจากความห่วงใยของหญิงสาวได้เริ่มเจาะทะลวงกำแพงความเย็นชาของมาเฟียหนุ่ม จนเกิดเป็นรอยร้าวแห่งความผูกพันที่ไม่มีวันลบเลือน...