LOGINPakiramdam ko'y durog na durog ako. Hindi ko alam kung paano magiging maayos ang lahat. I began to doubt Axel. But the moment he explained himself, my heart gradually calmed down. It felt relieving. Pero masakit pa rin. Sino ba naman ang may gustong makita ang taong mahal mo na ipinapakasal sa iba? Pero wala akong magagawa. Kahit si Axel, na alam kong hindi madaling mapasunod ng mga magulang niya, ay parang naging makina na lamang na sumusunod sa kagustuhan ng ina at ama niya. Whatever they say, it's obvious that they feel threatened by Axel. Natatakot silang tuluyan siyang mawala sa kontrol nila. Natatakot silang piliin niya ang sariling kaligayahan kaysa sa buhay na matagal na nilang inihanda para sa kaniya. Napabuntong-hininga ako. Siguro kung ako rin ang nasa posisyon nila, matatakot din ako. Si Axel ang tagapagmana ng kompanya nila. Ang nag-iisang anak. Ang tanging taong inaasahan nilang magpapatuloy ng lahat ng pinaghirapan nila. Ngunit sa kabila no'n, hindi ko pa rin mai
Nanlamig ako. Pakiramdam ko ay halos tumigil ang paghinga. Nanginginig ang katawan ko at binalik ang damit ni Axel sa kung saan ko kinuha. Naligo ako at pilit na isawalang bahala ang lahat. May tiwala ako kay Axel. Baka aksidente lang iyong lipstick sa damit niya. Pero bakit may dugo? Nasugatan ba siya? Napailing na lamang ako. Pilit na iwinawaksi ang lahat. Napapikit ako sa pagbagsak ng tubig sa mukha ko. Natakpan ng tubig mula sa shower ang nagbabadyang luha ko. Mabigat ang loob ko palabas ng banyo. Napatingin ako kay Axel na nakahiga na sa kama. Nakatihaya siya ay dilat na dilat ang mga mata. Napalingon siya sa akin nang maramdaman ang presensya ko. Nagkatinginan kami, ngunit hindi ko pinapahalata na nasasaktan ako. Lalo pa nang mapansin ko na may kakaiba sa mga mata niya. "Come here," paos na wika ni Axel at bahagyang tinapik ang bakanteng space sa tabi niya. Napabuntong-hininga ako. Gumapang ako palapit sa kaniya. Hinawakan niya ang baywang ko at hinila ako palap
For some reason, Mario's word bothered me. Not because I doubted my love from Axel, kung hindi dahil ayokong maging dahilan iyon na kwestyunin ang pagmamahal ko sa kaniya. I decided to avoid Mario. Hindi ko nag-re-reply sa mga mensahe niya sa akin. I even ignore his calls. Alam kong humingi ako ng pabor sa kaniya na ayusin ang pagkakaibigan namin. Pero ayoko rin namang magbigay sa kaniya ng maling pag-asa sa pagitan namin. Dahil sa ginawa ko, buong araw akong hindi umaalis sa bahay. Maagang umalis si Axel katulad ng nakasanayan ko na. Ngunit tulad din noon ay walang mintis ang paggising ko at may almusal na agad na bumubungad sa umaga ko. Habang naglilinis ako, nagulat ako nang biglang may tumawag sa akin. Ayoko sanang pansinin iyon nang makita ang tawag ni Axel. Mabilis ko iyong sinagot agad. "Hello, Axel?" bungad ko kaagad sa kaniya. Alam kong kahit hindi niya ako kita ay mapapansin niya ang tuwa ko. Sandaling hindi nagsalita ang kabilang linya. Napatingin ako roon. Iniisip na
Sabay kaming nagtungo ni Axel sa loob ng condo. Hawak-hawak niya na ang nga nilibre sa akin ni Mario. Tahimik lamang siya habang ang nga mata ay nasa daan.Ipinagbuksan niya ako ng pinto. Napapasulyap ako minsan sa kaniya. Ngunit hindi man lang niya nagawang tapunan ako ng tingin. Hindi ako sanay na ganito siya katahimik. Gusto kong nagsalita ngunit tila may umaatras sa dila ko. Napatingin siya sa kusina. Malinis iyon. Napalunok ako nang mapagtantong hindi pa ako nakapagluto dahil kakarating ko lamang. Hindi lo rin kasi inaasahan na uuwi siya na ganito kaagad. Natataranta akong lumapit sa kusina. Binuksan ko ang ref at naghanap ng pwedeng iluto roon. "Huwag ka nang magluto. I'll order dinner for us," bigla sambit niya. "H-huwag na. Mabilis lang naman ito. Pasensya na, akala ko kasi ay mamaya ka pa uuwi kaya hindi ako nakapagluto nang maaga. Magbihis ka muna roon, tamang-tama paglabas mo rito ay tapos na ako," natatarantang wika ko. Inilabas ko ang manok sa freezer. Inilagay ko s
"Nagseselos ka ba?" nakangiting tanong ko kay Axel. He didn't respond. He just clenched his jaw and suddenly looked away. Mas lalong lumapad ang ngiti ko. Hinaplos ko ang kamay niyang nakahawak sa manibela. Ramdam kong naapektuhan siya roon dahilan para napasulyap siya sa akin sandali, at ibalik ang mga mata sa daanan. "Axel, he's just my childhood best friend, okay? Wala kang dapat naipag-alala," pangungumbinsi ko pa sa kaniya. Alam ko s pakiramdam na nagdududa ka. Dahil ako mismo, sa mga babae niya noon, ganoon din ako sa kaniya. "You didn't even confirm that I am your boyfriend. Kahit ganoon na lang sana," mapait na wika niya bigla. Napangisi ako. "Ipinakilala naman kita sa kaniya. At saka, maiintindihan niya rin naman iyon kasi magkasama tayo. Hindi ko naman itinanggi noong binanggit niyang may kasintahan ako," paliwanag ko pa sa kaniya. "Nagbibitbit ako ng mga paperbag. Baka isipin niyang chaperone mo lang ako kanina," wika pa niya na masamanpa rin talaga ang loob.
"Ang dami ng pinimili natin," ani ko habang tinitingnan ang grocery na buhat-buhat niya. Kanina habang pumipili ako, binabalik ko kapag mahal ang presyo pero siya naman itong todo lagay lang sa cart kahit hindi tinitingnan ang presyo niya. Sinamahan ko siyang maglagay ng grocery namin sa kotse niya. Pagkatapos ay nagyaya siya sa akin na pumunta kami sa second floor ng mall kung saan nandoon ang section ng mga damit. "This looks good on you," ngisi pa ni Axel nang ipakita ang lingerie na hawak niya. Namula ang pisngi ko nang makita iyon. I can't imagine myself wearing it like that. Hinampas ko ang kamay niya. "Ibalik mo nga iyan. Axel, buntis ako. Hindi dapat natin araw-arawin," bulong ko pa sa kaniya. Natatakot akong baka may makakarinig sa amin. Natawa siya bigla sa sinabi ko. Tila hindi niya inaasahan na sasabihin ko iyon sa kaniya. "Baby, I'm not thinking about that. Sabi ko lang naman ay bagay ito sa iyo. I have mercy, okay?" ngiti pa niya. Napasimangot ako. Ak







