KABANATA 3

Humigpit ang pagkakahawak ni Cameron sa bewang ko. It wasn't just a simple touch, it was a claim. Isang babala sa kahit sinong nakatingin sa sandaling iyon, at naisin na saktan ako, hindi siya magdadalawang isip na protektahan ako.

​Napatingala si Zeron. Puno ng gulat at takot ang mga mata niya nang makita kung sino nasa tabi ko. Sa buong bansa, sino ba ang hindi nakakakilala sa mga Lumia? Kahit pa nagpapanggap lang si Cameron bilang si Cairo, ang aura niya ay sapat na para mapatahimik ang lahat.

​"I asked you a question," ulit ni Cameron. "Is this man bothering you, Dasha?"

​"N-Ninong—I mean, Sir... O-Opo," nauutal kong sagot. Hindi ko alam kung bakit, pero mas natatakot ako sa lamig ng boses ni Cameron kaysa sa pagwawala ni Zeron.

​"Dasha, please! Huwag kang magpaloko sa kanya! Sino ba siya para hawakan ka nang ganyan?!" sigaw ni Zeron, pilit na tumatayo pero mabilis na hinarangan ng dalawang naglalakihang security guards na sumulpot lang mula sa kung saan.

​"Get him out of my sight," utos ni Cameron sa mga guards. "And make sure he never steps foot on this property again. If he persists, file a restraining order immediately. My legal team will handle the rest."

​"Bitawan niyo ako! Dasha! Mahal kita! Dasha!" Pagsusumamo ni Zeron hanggang sa unti-unting humina habang kinakaladkad siya ng mga guards papalayo sa entrance ng kumpanya.

​Naiwan kaming nakatayo doon habang ang mga empleyado ay nagsi-iwasan ng tingin, bagaman alam kong bukas na bukas ay ito na naman ang hot topic sa pantry.

​"Are you okay?" tanong ni Cameron. Sa pagkakataong ito ay humarap na siya sa akin. Doon ko lang napansin ang bahagyang gasgas at kalmot sa braso ko, pati sa binti, marahil ay nakuha ko kanina nang pilit akong hawakan ni Zeron habang nagmamakaawa siya.

​Bago pa ako makasagot, humahangos na dumating si Stella. "Teh! Okay ka lang?! Nakita ko 'yong eksena—" Napatigil siya nang makita si Cameron na seryosong nakatingin sa kanya. "A-Ay, Sir! Good morning po."

​"Stella, follow us to my office," maikling sabi ni Cameron. Binalingan niya ako at hindi na hinintay ang sagot ko. "Let's go, Dasha. We need to clean those scratches.”

Pagpasok namin sa malawak na opisina ni Cameron, agad niya akong inupo sa malambot na couch. Ang bango ng kwarto. Ang linis din. Nakakakalma.

​"Stay here," utos ni Cameron bago lumakad patungo sa kanyang desk para kumuha ng first-aid kit.

​Naupo si Stella sa tabi ko. Palipat-lipat ang tingin niya sa akin at kay Cameron. Lumapit siya sa akin at bumulong, "Teh, grabe 'yong pagiging protective niya. Sure ka bang aalis 'yan pagkatapos ng kontrata? Parang ayaw ka nang pakawalan eh."

​"Shh, Stella. Baka marinig ka," saway ko, pero hindi ko mapigilang mapatingin kay Cameron.

​Lumapit siya dala ang alcohol at cotton. Lumuhod siya sa harap ko, isang posisyon na hindi mo aakalaing gagawin ng isang CEO. Maingat niyang hinawakan ang braso ko.

​"This might sting a bit," he murmured.

​Napangiwi ako nang madampi ang alcohol sa balat ko. "Aray..."

​"Tsk. You should have pushed him away sooner," reklamo niya, pero ang pagkilos niya ay taliwas sa katarayan ng salita niya. He was being incredibly gentle. He applied an ointment and covered it with a neat bandage.

​Pagkatapos ay tumayo siya at pinindot ang intercom sa kanyang mesa. "Send in the breakfast I ordered. Now."

​Maya-maya lang, pumasok ang isang staff na may dalang tray. Hindi lang ito basta almusal, it was a full spread of protein-rich food, fruits, and a glass of milk, hindi kape.

​"Eat," sabi ni Cameron, inilapag ang tray sa harap ko. "Stella, join her. I know you haven't eaten properly either, looking after her."

​"Ay, thank you, Sir! Ang bait niyo naman po," sabi ni Stella na may halong panunukso sa boses.

​Habang kumakain kami, bumalik si Cameron sa kanyang table at nagsimulang mag-ayos ng mga papeles. Pinanood ko siya. He looked so much like Ninong Cairo, but the way he carried himself was different. Mas matikas, mas dominante. Parang ang hirap isipin na siya iyong lalaking naka-one night stand ko.

​"Dasha," tawag niya nang hindi tumitingin sa akin.

​"Po?"

​"Regarding your workload for this week... I've re-assigned some of your major projects to the junior marketing team. You will only handle the creative direction for the K-beauty launch. No site visits, no late-night meetings."

​Napatigil ako sa pagsubo. "Pero Sir, kaya ko naman po. Face of the company ako, kailangan kong—"

​"I said, no," he cut me off, his eyes finally meeting mine. "You fainted yesterday. Your body needs to recover. Isang linggo kang mag-o-office bound lang. I already talked to your department head."

​Napatingin ako kay Stella. Nakita kong nakataas ang isang kilay niya, tila nangungusap ang mga mata. 'See? Something is definitely up.'

​"And from now on," dagdag pa ni Cameron habang nagsusulat, "you will have your lunch here. Sa office ko. To make sure you’re actually eating and not just drowning yourself in work."

​"Sir, parang sobra naman po yata 'yan," mahinang reklamo ko. "Anong sasabihin ng ibang empleyado?"

​"Let them talk," he said coldly. "I don't pay them to gossip. I pay them to work. And I'm paying you to stay healthy and be the best version of the face of this company. Understand?"

​Wala akong nagawa kundi tumango. "Yes, Sir."

Nang matapos kaming kumain, inaya na ako ni Stella na lumabas para pumunta sa workstation namin. Paglabas namin ng pinto, agad akong hinila ni Stella sa gilid ng hallway.

​"Dasha, may something talaga," bulong niya, niyuyugyog ang balikat ko. "Hindi ba halata? Less paperwork? Pinapakain ka sa loob ng office niya? And did you see the food? Walang kape, puro gatas at prutas. It’s like... it’s like he knows something."

​Kinabahan ako. "Hindi... imposible, Stella. Sinabi ng doctor kahapon na stress lang. Maingat ang pagkakasabi ni Doc."

​"O baka naman instinct lang ng isang ama?" pang-aasar ni Stella.

"Stella, tumigil ka nga. He thinks I'm his goddaughter, yon lang ‘yon. He’s just trying to protect me.”

Kahit pa may nangyari sa amin.

​"Teh, iba ang protector mode sa possessive mode," giit ni Stella. "Nakita mo ba kung paano siya tumingin kay Zeron kanina? Parang gusto niyang pumatay. And the way he looked at you while he was cleaning your scratch… ang ingat.”

​Napahawak ako sa bandaged arm ko. "Whatever it is, Stella, kailangan kong umiwas. The more I stay around him, the more it gets harder to hide this."

​"O baka naman the more you stay, the more you fall?"