KABANATA 4

Hindi ako sumagot. Pumasok na ako sa workstation ko at nakita ang tambak na folders na dapat ay gagawin ko, pero may note na nakadikit sa ibabaw: 'Transferred to Team B - per CEO's order.'

​Only three folders were left for me. Light tasks.

​Naupo ako at napabuntong-hininga. My life was becoming complicated. Dasha, the betrayed fiancée, now pregnant with a man who is pretending to be her Ninong, but is actually a stranger who is about to leave as soon as the mission is done.

​Hahawakan ko na sana ang ballpen ko nang mag-vibrate ang phone ko.

​Isang message mula kay Cameron.

​“Don’t push yourself. I’m watching you from the CCTV. Drink more water.”

​Napatingin ako sa CCTV camera sa sulok ng kisame. My heart skipped a beat.

Ganito ba siya ka-strikto?

Pagkatapos ng trabaho, iniwasan kong mapatingin sa CCTV dahil pakiramdam ko minu-minuto akong tinitingnan doon ni Cameron, at lumabas ng building. Kailangan kong bumalik sa bahay, hindi para makipag-ayos, kundi para kunin ang mahahalagang dokumento at ang natitira kong mga gamit. Hindi ako pwedeng umasa lang sa mga dala ko sa maleta.

​Pagdating ko sa mansyon, sinalubong ako ng nakakabinging katahimikan. Pero bago pa ako makapanhik sa itaas, lumabas si Mommy mula sa kusina.

​"Dasha... nandito ka pala," malambing ang boses niya, pero alam ko ang tono na 'yan. It’s the voice she uses when she’s playing the perfect mother role. "Tamang-tama, nakapagluto ako. Kumain ka muna bago mo kunin ang mga gamit mo."

​"Nagmamadali ako, Mommy," malamig na sagot ko.

​"Kahit sandali lang, anak. Paborito mo ito, oh. Sinigang na hipon." Inalalayan niya ako patungo sa hapag-kainan. Nakahain na doon ang pagkain, umuusok pa, pero tila bumaliktad ang sikmura ko nang maamoy ko ang aroma.

​Naalala ko noong bata pa ako, isang gabi kung saan muntik na akong malason dahil sa maling sangkap na nailagay ni Mommy sa pagkain ko. Simula noon, nawalan na ako ng tiwala sa kahit anong inihahain niya sa harap ko. I always cook for myself.

May matatawag akong pamilya, pero… wala akong tiwala. Hindi isa o dalawang beses akong muntik malason kaya nag-iingat na ako, lalo ngayon na buntis ako.

​Umupo ako, pero hindi ko hinawakan ang kutsara. Tiningnan ko lang ang pagkaing nasa harap ko habang si Mommy ay nakatitig sa akin, hinihintay ang unang subo ko.

​"Bakit hindi mo ginagalaw? Masarap 'yan, Dasha," udyok niya.

​Kinuha ko ang baso ng tubig sa tabi ko at uminom nang dire-diretso. "Busog pa ako, Mommy. Tubig lang ang kailangan ko."

​"Dasha, hanggang kailan mo ba kami titiisin? Isang pagkakamali lang naman ang nagawa ng kapatid mo at ni Zeron—"

​"Pagkakamali?" Natawa ako nang mapait, pero bago pa ako makasagot ay narinig ko ang pagbukas ng pinto sa labas.

​Pumasok si Cameron. He looked imposing in his dark suit, his eyes scanning the room until they landed on me. "Dasha. I figured you'd be here."

​Tumayo agad ako, pero sa mabilis na pagtayo ko, tila umikot ang mundo. Ang amoy ng sinigang, ang asim at lansa nito, ay biglang naging sobrang tapang sa pang-amoy ko.

​"Ninong..." bulong ko, pero naramdaman ko ang pag-akyat ng pait sa lalamunan ko.

​H-hindi... huwag dito.

​Agad akong tumakbo palabas ng bahay, nilampasan si Cameron at ang naguguluhang mukha ni Mommy. Pagdating ko sa garden, doon na ako bumigay. Napahawak ako sa isang puno at nagsuka nang nagsuka hanggang sa puro tubig na lang ang lumalabas.

​"Dasha!" Ramdam ko ang malapad na kamay ni Cameron sa likod ko, hinahagod ako habang pilit kong kinukuha ang hininga ko. "What happened? Did you eat something in there?"

​Umiling ako habang nagpupunas ng bibig gamit ang panyo na inabot niya. "H-hindi... hindi ko ginalaw ang pagkain."

​Nanatiling nakahawak si Cameron sa balikat ko. Sinikop niya ang buhok ko hanggang sa bitawan niya ang tanong na kinakatakutan ko.

​"Are you pregnant, Dasha?"

​Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nanigas ako sa kinatatayuan ko. "A-ano... anong sinasabi niyo, Ninong? Stress lang ito—"

​"Don't lie to me. I've been watching you all day. The way you avoid foods, the way you look at your stomach... the fainting." Humakbang siya palapit, his presence suffocating. "Tell me the truth. Buntis ka ba?"

​Eksaktong pagdating naman ni Stella, na halatang sinundan ako dahil sa pag-aalala. "Teh! Dasha! Okay ka lang—" Napatigil si Stella nang makita ang tensyon sa pagitan namin ni Cameron.

​Tumingin ako kay Stella, hihingi sana ng saklolo, pero alam kong wala na akong takas. Cameron was looking at me like he already knew the answer.

​"Yes," mahinang sabi ko habang nakatingin sa mga mata ni Cameron. "Buntis ako."

​Nakita ko ang gulat sa mga mata niya. "Sino ang ama? Is it... is it from that night?"

​Napalunok ako. This was it. Kung sasabihin ko ang totoo, baka hindi na siya umalis. Baka magulo ang lahat ng plano nila ni Cairo. At higit sa lahat, hindi ko alam kung handa ba akong itali siya sa akin dahil lang sa isang pagkakamali.

​"Hindi," mabilis kong sagot, pilit ikinukubli ang kabang nararamdaman. "Si Zeron ang ama. Bago pa kami nag-break... may nangyari sa amin. It's Zeron's baby."

​Sa tabi ko, narinig ko ang mahinang singhap ni Stella, pero hindi siya nagsalita.

​Natigilan siya sa narinig. Ang kaninang pag-aalala sa mga mata niya ay napalitan ng isang madilim at malamig na emosyon na hindi ko mawari. Binitawan niya ang balikat ko na para bang napaso siya.

​"Zeron?" ulit niya. He’s clearly disappointed but not convinced. "The man who cheated on you with your own sister? Sa kanya ka nagdadalang-tao?"

​"Yes," matigas na paninindigan ko kahit nadudurog ang puso ko sa tuwing naalala ko ang mga nangyari. "Kaya please, Ninong... huwag niyo na akong pakialaman. Desisyon ko ito."

​Tinalikuran ko siya at naglakad patungo sa sasakyan ni Stella, iniwan si Cameron na nakatayo sa madilim na garden, nakakuyom ang kamao habang pinapanood kaming umalis.

“Bakit hindi mo sinabi sa kanya ang totoo? Are you sure about this, Dasha?”