KABANATA 2

Nagising ako dahil sa pamilyar na aroma na nanunuot sa ilong ko. Pagmulat ng mga mata ko, mukha agad ni Stella ang bumungad sa akin, nanliliit ang mga mata na parang may gustong sabihin.

​Bwisit na mukha ’yan. Akala mo nanonood ng live s-x scandal sa sobrang tutok.

​“Finally, gising ka na rin,” aniya sabay layo. Sumandal siya sa sofa habang dahan-dahan naman akong bumangon. Masakit pa rin ang ulo ko at tila umiikot ang paligid.

​“Si Ninong?” agad na tanong ko.

​Biglang nagbago ang ekspresyon ni Stella. Humarap siya sa akin nang may seryosong tingin. “Teh, alam mo bang hindi mo siya talaga ninong?”

​Napakunot ang noo ko. “Ha? Anong ibig mong sabihin?”

​“He has a twin, Dasha. ’Yung nasa ibang bansa? ’Yun ang tunay mong ninong, si Cairo. At siya rin ang fiancé ko,” paliwanag ni Stella na ikinalaglag ng panga ko. “And the one who’s here? That’s Cameron. The twin brother. He’s just pretending to be your ninong.”

​“Ha? Paano nangyari ’yon? Bakit hindi ko alam?”

​“Nag-text sa akin si Cairo. Pero hangga’t maaari, walang ibang dapat makaalam kundi tayo lang. Huwag nating ipahalata kay Cameron na alam natin ang totoo. Gets mo?”

​“Bakit? Bakit kailangang ilihim? May itinatago ba sila?” lalong sumasakit ang ulo ko sa rami ng impormasyon.

​“Cairo is currently undergoing medical treatment sa New York. Pero may malaking contract na kailangang i-secure dito sa Pilipinas. In order to do that, they exchanged identities. Cameron took over the company para hindi mawala ang tiwala ng mga investors habang nagpapagaling ang kapatid niya.”

​I was still processing everything. Ang lalakeng nakasiping ko... ang lalakeng ama ng dinadala ko... ay hindi ang ninong na kinalakihan ko? He’s a stranger? Isang lalakeng nagpapanggap lang?

​“But the names...”

​“They can use their names interchangeably sa business, pero pagkatapos makuha ang kontrata at kapag gumaling na si Cairo, aalis din si Cameron. He has no plans of staying here in the Philippines.”

​Aalis din siya. Napahawak ako sa tiyan ko. Mas mabuti sigurong hindi niya malaman ang totoo. Kung pansamantala lang pala ang pananatili niya rito, anong silbi kung sasabihin ko pa?

​“Are you going to tell him?” untag ni Stella habang nakatingin sa tiyan ko.

​“Hindi ko alam,” mahinang sabi ko habang nakatitig sa kawalan. “Baka hindi na.”

Habang tahimik kaming kumakain ng hapunan ni Stella sa loob ng condo, biglang may nag-doorbell. Agad iyong pinuntahan ni Stella at sumilip sa akin mula sa pinto.

​“Si Cameron,” she mouthed, wide-eyed. “He’s with someone. Buksan ko ba?”

​Tumango ako. “Yes. Papasukin mo.”

​Pumasok si Cameron na bakas pa rin ang pag-aalala sa mukha. Kasama niya ang isang babaeng naka-puting coat, isang doktor.

​“Dasha, I brought a specialist to check on you. You fainted earlier,” seryosong sabi ni Cameron. Malalim ang boses niya, malayo sa malambing na boses ni Ninong Cairo na nakasanayan ko. The coldness... it makes sense now.

Pero matagal na kaming hindi nagkikita ni Ninong Cairo kaya hindi ko napansin.

​“Ayos lang po ako ninong,” malumanay kong sabi sa kanya.

​Inakay ako ng doktora sa loob ng kwarto para sa check-up. Habang sinusuri niya ang vitals ko, inunahan ko na siya.

​“Doc, please,” pabulong na pakiusap ko habang hawak ang kamay niya. “I know what’s wrong with me. I’m pregnant.”

​Natigilan ang doktora at tiningnan ako nang makahulugan.

​“Don’t tell him. Please. Huwag niyo pong sasabihin kay Cameron ang tungkol sa lagay ko. Sabihin niyo lang na dala ng stress at pagod kaya ako nahimatay,” pagsusumamo ko, halos maiyak na.

​Bumuntong-hininga ang doktora, tila nagdadalawang-isip. “Professional ethics, Ms. Dash—”

​“Please, Doc. This is my life. My choice.”

​Sa huli, napilitan din itong tumango. Paglabas namin ng kwarto, hinarap niya si Cameron na naghihintay sa sala. “She just needs rest, Mr. Lumia. Severe fatigue and emotional stress. Give her some vitamins and make sure she eats well.”

​Nakahinga ako nang maluwag nang makitang naniwala si Cameron.

​Kinabukasan, pumasok ako sa kumpanya kahit medyo mabigat pa ang pakiramdam ko. I need to be professional. I need to secure my job for my baby. Pero pagbaba ko pa lang ng sasakyan sa tapat ng building, isang pamilyar na pigura ang humarang sa akin.

​Zeron.

​Magulo ang buhok niya, namumula ang mga mata, at amoy alak.

​“Dasha, please!” bigla siyang lumuhod sa harap ko, sa mismong harap ng kumpanya kung saan maraming empleyado ang nakakakita. “Patawarin mo ako! Nagkamali ako, Dasha! Si Liz... wala lang ’yun! Ikaw pa rin ang mahal ko!”

​“Zeron, tumayo ka diyan!” gigil kong sabi, pilit siyang pinapatayo pero nagmamatigas siya.

​“Hindi ako tatayo hangga’t hindi mo ako pinapatawad! Magpakasal na tayo, please! I can’t live without you!” umiiyak na pagsusumamo niya, habang ang mga tao sa paligid ay nagsisimula nang maglabas ng phone para kumuha ng video.

Napuno ng bulungan ang lugar. Nagkumpulan ang mga tao kaya pakiramdam ko nasasakal na naman ako. Naalala ko ang ginawa ng mommy niya. My anxiety is attacking me again.

Alam kong ginagawa niya lang ‘to dahil sa shares na makukuha niya sa kumpanya. Hindi siya magiging kadesperado ng ganito kung hindi dahil doon.

“I know you still love me, Dasha. I know you still do, so please, come back to me. I’m begging you.” Pagmamakaawa niya at kumapit pa sa aking binti.

I stared at him emotionless. “Tumigil ka na, Zeron.” Sapilitan akong umiwas, pero mas hinigpitan niya ang pagkaka-kapit sa binti ko.

“Dasha, please!” Lumuluha pa nitong makaawa. “Mahal mo pa rin ako, alam ko ‘yon!” sigaw niya dahilan para mas lalong lumakas ang bulungan sa paligid.

“Nakakaawa naman ang lalaki.”

“Napakatigas ng puso. Si Dasha ‘yan, ‘di ba?”

Para akong mabibingi sa bulungan ng mga tao. Palakas na palakas ang tibok ng puso ko sa mga nangyayari.

“Dasha!” tila parang nababaliw na ito. Nasasaktan na ako sa paraan ng pagkakakapit niya sa akin. Bumabaon ang kuko niya sa balat ko.

“Zeron, ano ba!”

​“Anong kaguluhan ito?”

​Isang malamig na boses ang pumutol sa eksena. Mula sa likuran ko ay lumitaw si Cameron. His presence was commanding, his eyes burning with a mix of annoyance and something I couldn't quite name.

​Tumingin siya kay Zeron na nakaluhod pa rin, bago bumaling sa akin.

​“Is this man bothering you, Dasha?” tanong niya, bago dahan-dahang pinulupot ang braso niya sa bewang ko.