로그인EVA Mahigit bente quatro oras na ang lumipas mula nang makipagkasundo ako sa isa sa mga loan sharks na pinagkakautangan ni Papa sa underground casino. Nangako akong ibibigay ko sa kanila ang kapatid ko ngunit hanggang ngayon ay hindi ko pa alam kung nasaan ito. “Ano na ang balita? Nahanap mo na ba kung saan siya tumutuloy? Sabi mo sa akin kagabi eh malapit mo nang matukoy kung saan nagtatago ang babaeng ‘yon! Ano na naman ang nangyari sa mga pangako mo sa akin?” inis kong tanong sa kausap ko sa kabilang linya. Hindi ko na mapigilan ang panginginig ng boses ko habang hawak nang napakahigpit ang cellphone ko na nakatapat sa aking tainga. Halos bumaon na ang aking mga kuko sa casing noon dahil sa matinding tensyon. Nakatayo ako sa loob ng madilim at masikip kong silid, habang balisa at pabalik-balik ang tingin ko sa may pintuan. Bawat lagutok ng kahoy sa aming bahay ay nagdudulot ng matinding paglukso ng aking puso. [“Ma’am Eva, kumalma po kayo. Ginagawa ko naman ang lahat para mat
CELESTINATahimik na ang buong mansyon ng tuluyan akong makapasok sa aking silid. Gabi na. Pagod na rin ako sa mga nangyari ngayong araw, pero kahit anong pilit kong ipikit ang mga mata ko, hindi pa rin ako dalawin ng antok.Naupo ako sa gilid ng kama at marahan kong hinubad ang suot kong heels. Pagkatapos ay napatingin ako sa singsing na suot ko. Muli kong nasilayan ang malaking diamond na kumikislap sa ilalim ng ilaw ng bedside lamp.Napangiti ako. Maganda ang gabing ito. Sa kabila ng nangyari sa restaurant, nagawa pa rin naming ipagpatuloy ni Donato ang date namin. Hindi ko rin maikakailang naging masaya ako sa piling niya.Habang tumatagal ang katahimikan sa paligid ko, unti-unting bumabalik sa isip ko ang mga nangyari bago kami umalis sa restaurant. Napakuyom ang kamao ko. Ganoon na lang ba talaga kababa ang tingin nila sa akin?Hindi pa ba sapat na sinaktan nila ako habang lumalaki ako? Hindi pa ba sapat na ipinaramdam nilang wala akong halaga sa sarili kong tahanan? Hanggang ng
EVAUmupo ako sa harap niya. Ilang segundo akong nag-isip bago tuluyang nagsalita.“Alam kong may utang ang pamilya namin sa inyo. Alam ko ring isang linggo na lang ang palugit na ibinigay ninyo sa amin. Gusto ko lang pong humingi ng kaunti pang konsiderasyon.”“Consideration?” Napatawa siya ng malakas. “Your father has been asking for that since the day he borrowed money from me.”“I understand…pero may maibibigay naman po kami bilang kapalit.”“What are you talking about?”Tumingin ako nang diretso sa kaniyq. “Ang kapatid ko—”Unti-unting nawala ang ngiti sa kaniyang labi. “Your sister?”Tumango ako. “Oo. Si Celestina.”“Why are you trading her? Is she willing to be part of this arrangement?”Napangiti ako nang bahagya. “Hindi pa niya alam.”“If she doesn’t know that you’re giving her to me, then why are you offering her?”“Dahil siya ang may kakayahang tumulong sa amin ngayon. May kasama siyang isang matandang mayaman na lalaki. Hindi ko alam kung sino iyon, pero base sa nakita nam
EVAHindi mawala sa isip ko ang hitsura ni Tina nang araw na iyon. Ang laki na ng pinagbago niya sa loob lamang ng ilang araw. Mula sa babaeng talunan na niloloko ng kaniyang mapapangasawa, ngayon ay nakaupo na siya sa isang mamahaling restaurant kasama ang isang matandang mayaman. At higit sa lahat, may suot pa siyang diamond ring!Napatingin ako sa sarili kong kamay. Wala akong suot na kahit anong singsing mula kay Damian. Ni hindi man lang niya ako binigyan ng simpleng pangako, samantalang ang kapatid kong wala namang ginawa kung hindi magpanggap na kawawa ay nakakuha agad ng isang lalaking kayang ibigay sa kaniya ang lahat.Hindi iyon patas. Ako ang nakakuha kay Damian. Ako ang nagdala ng anak niya. Mayaman at maimpluwensya siya kaya dapat ay mas nakakalamang ako kay Tina ngayon pero bakit parang siya pa ang mas pinagpapala?“Eva, naririnig mo ba ako?”Napalingon ako kay Mama. Nakaupo siya sa tapat ko habang paulit-ulit niyang hinihilot ang kaniyang sentido. Nasa tabi niya si Papa
CELESTINA“So, this is the reason why you left?” “I owed you a proper gift. Do you like it?” Hindi ako sumagot kaagad. Tinitigan ko ang diamond ring na nakasuot sa aking daliri. Napakaganda nito at napakalaki ng bato. Higit itong mas malaki sa ibinigay sa akin ni Damian.“Nagustuhan mo ba?” tanong sa akin ni Donato. Tiningnan ko siya. Maaliwalas ang mukha niya. “Hindi lang gusto, kung hindi gustong-gusto. Napakaganda nito. Napapaisip nga ako kung deserve ko ba ‘to eh.”Bahagya siyang napangiti bago muling tumingin sa singsing na suot-suot ko.“You deserve more than that, Tina.”Napailing ako. “Napakamahal siguro nito, ‘no?”“Hmmm…probably,” tugon niya habang nakangiti ng pilyo.“Probably?” Napataas ang kilay ko. “Hindi mo man lang ba tinanong kung magkano bago mo ito binili?”“Kapag bumibili ako ng jewelries eh hindi naman ako nagtatanong ng presyo. Sinu-swipe ko lang ang card ko.”“Mga mayayaman talaga!” Hindi ko mapigilang mapangiti. Muli kong tiningnan ang singsing at marahang
CELESTINA“Celestina, lumabas ka rito!”Napalingon ako sa entrance ng restaurant matapos kong marinig ang isang pamilyar na boses. Hindi ako maaaring magkamali. Boses iyon ng akinh ina. Dali-dali akong tumayo at pumunta sa labas. Paglapit ko, hinaharang na sila hindi lang ng staff ng restaurant kung hindi pati na rin ng mga kinuhang bodyguard ni Donato para sa akin.“Ano pong ginagawa niyo rito?” tanong ko. Hawak ko pa ang VIP card na ibinigay ni Donato sa akin.“Kami pa talaga ang tinatanong mo niyan, Celestina? Ikaw ang anong ginagawa rito? Malapit na kaming mawalan ng bahay. Baon pa sa utang ang ama mo tapos ikaw! Ikaw na bata ka! May gana ka pang kumain dito at makipag-date sa kung sinong lalaki?!” Halos lumabas na ang litid sa leeg ni Mama dahil sa galit. I did nothing wrong! Masama bang kumain sa isang mamahaling restaurant?Napakagat ako sa ibabang bahagi ng labi ko. “Ang kapal talaga ng mukha mo ‘no? Wala ka man lang bang utang na loob? Kinupkop ka namin at pinalaki tapos it







