Simula

Napatitig si Natalia sa screen ng phone niya, halos hindi makapaniwala sa nakikita. Para bang tumigil ang oras sa paligid niya, at bawat segundo ay mabigat sa dibdib.

Ang bank account niya, na dating puno ng savings para sa kanilang kasal, ay wala na. Kakatapos lang niya sa trabaho, at bigla siyang nakatanggap ng mensahe mula sa bangko.

Lahat ng pera ay nailabas na, at parang biglang lumipad sa ere ang bawat pawis, bawat sakripisyo at bawat pangarap na itinabi niya para sa kanilang kasal.

“I’m sorry po, Miss Natalia. Winithdraw lahat ni Mr. Darius Valdez, and it was a joint account kaya wala na po kaming magagawa.” Malumanay pero malinaw ang tono ng empleyado sa bangko, na parang binigyan siya ng katotohanan na sobrang sakit tanggapin.

Tumigil ang tawag pagkatapos ng ilang segundo, naiwan siyang nakatitig sa phone, hindi makagalaw at parang walang malay sa paligid.

Nanginig ang kamay ni Natalia, halos mahulog ang phone sa pagkatakot at pagkabigla.

Halos hindi niya matanggap na ganon lang kabilis mawawala ang lahat ng pinaghirapan niya, ang pera na itinabi niya para sa kanilang kasal at sa maliit nilang pangarap bilang magkasintahan.

May hinala siya kung sino ang may gawa nito, kahit hindi niya natawagan ang bangko, alam niya sa puso niya kung sino ang kumuha ng perang inipon niya, ang nobyo niya, si Darius, ang kumuha ng pera.

Hindi rin naman ito ang unang beses na nilabas lahat ni Darius ang laman ng savings niya, pero hindi niya matanggap na inulit pa nito.

Pareho nilang alam na ang perang iyon ay para sa kasal nila, sa pangarap nilang dalawa.

Tumigil siya sa paghinga sandali, pinipilit na ayusin ang sarili, ngunit bawat alaala ng sakripisyong ginawa niya para kay Darius ay bumabalik, masakit, at tila nagpapahiwatig na lahat ng iyon ay naging walang halaga.

Nang makakuha ng lakas ng loob, agad na niyang tinawagan ang nobyo, hoping for an explanation. Ngunit halos mapapikit siya nang marinig ang boses ni Darius, galit na galit, sabay irritable na parang si Natalia pa ang may kasalanan at dapat sisihin.

“Pvtang ina, Natalia?!” Bulyaw ng nobyo niya.

“Hindi mo naman ako kailangang murahin. Gusto ko lang na malaman kung bakit mo kinuha nanaman lahat at kung saan mo giinamit—”

“Bakit? Bawal ko na bang pakealam ang pera na nasa bangko? Dahil ba sa ating dalawa, ikaw lang tong may trabaho? Sinabi ko naman sayo, diba?! Babawi ako kapag nakapaghanap na ng trabaho! Saka kailangan ko yung pera kaya bakit kung makapagtanong ka ay para bang masama ang ginawa ko?!”

Nanginginig ang balikat ni Natalia dahil sa subrang pagpipigil ng iyak. Ginawa niya lahat para sa relasyon nilang dalawa, iniwan ang pamilya, isinugal ang pangarap at oras niya, para sa taong ito. At ngayon, parang wala nang halaga ang lahat.

“Pero kailangan natin yun para sa kasal natin—”

“Edi kung walang gagamitin para sa kasal, huwag na muna tayong magpakasal! Bakit ba atat na atat kang magpakasal?!”

Tila huminto ang mundo ni Natalia. Halos mapahikbi siya, hawak ang dibdib sa sobrang sakit.

“B-Bakit ka ba parang hindi kaseryoso sa kasal na mangyayare sa atin—” Hindi niya natuloy ang sinasabi nang marinig ang isang boses sa kabilang linya. Hindi lang basta boses, kundi boses ng babaeng pinagseselosan niya, matamis at mapang-akit.

“Ang tagal mo naman,” sabay halakhak ng boses ng babaeng yun sa kabilang linya na nagpahigpit ng hawak ni Natalia sa cellphone niya.

“B-Bakit kayo magkasama?!” Halos tumayo si Natalia sa gulat at galit, ngunit agad na pinatay ng nobyo ang tawag.

Ilang segundo lang, may dumating na letrato sa phone niya mula sa kakilala. Tila binuo ang puso ni Natalia sa pitik lang, si Darius at ang babaeng iyon, magkatabi sa upuan sa bar, nagtatawanan, parang may sariling mundo.

Hindi niya alam kung ngayon lang iyon nangyari, pero para sa kanya, parang nahihimatay na siya sa lungkot at pagkadismaya.

Sa galit at pagod, napadala na lang ni Natalia ang mensahe para sa nobyo.

Natalia:

Ayoko na! Maghiwalay na tayo!

Pagkapadala ng mensahe, bumuhos ang luha niya na pilit niyang pinipigilan kanina. Halos hindi niya na kaya ang pagod sa relasyon nilang dalawa.

Samantala, si Darius, tahimik lang habang tinitignan ang mensahe.

Napailing, hindi dahil sa guilt, kundi sa overconfidence niya at hindi man lang makaramdam ng kahit anong pagkabahala, dahil ang alam niya sa sarili, na kahit makipaghiwalay si Natalia, babalik pa rin ito sa kanya.

“Hindi niya kayang mawala ako,” bulong niya sa sarili at saka ngumisi pa.

Dahil nasa tabi na ni Darius si Elara, ang babaeng nasa letrato ay nabasa niya ang mensaheng ipinadala ng nobya ni Darius kaya naman napangiti si Elara at nang-aakit na bumulong kay Darius.

“Hiwalayan mo na kasi,” mahinang sambit niya, habang unti-unting naglalakbay ang kamay niya sa katawan ni Darius.

Natawa si Darius at uminom ng alak, mula sa perang kinuha niya kay Natalia.

“Nakikipaghiwalay na nga, pero kahit hiwalay siya, babalik din siya sa akin. Hindi niya kaya,” sabi niya, puno ng kumpiyansa. “Ayoko rin namang hiwalayan dahil sa maganda ang trabaho niya, malaki ang sweldo niya. Sayang kung hindi ako makakatikim pa ng sahod niya,” sambit ni Darius at natawa pa, lumapit pa kay Elara para halikan ang leeg nito, and Elara just laugh a bit.

“Yung bagong bag ko, ah. Huwag mong kalimutan,” humahagikgik na sambit ni Elara at ang bag na tinutukoy nito ay ang rason kaya nilabas ni Darius lahat ng nasa savings ni Natalia.

Pero mali siya. Mali ang ginawa niyang pagsasawalang bahala.

Without him knowing, Natalia was serious this time. Too serious. Napagod na siya sa lahat ng drama, sa lahat ng pagkakanulo at kasinungalingan at hirap na nararanasan niya. Nakapagdesisyon na siya na iwan na si Darius at balikan ang tunay niyang buhay.

Habang humihikbi, tumawag siya sa personal driver niya.

“Ma’am Sofia? Totoo ba ‘to? Totoo bang tumatawag kayo?” halatang hindi makapaniwala ang driver sa tono ni Natalia dahil sa tagal ng panahon na hindi tumawag si Natalia.

Mapait na ngumiti si Natalia sa gitna ng luha. “Can you pick me up, Manong? I want to go home na,” she said, voice breaking.

Napasinghab ang driver, halatang nag-aalala na lalo na sa boses ni Natalia.

“Papunta na po ako,” sabi naman din agad ng driver, at kahit pa man lang nagtatanong, alam na kung nasaan si Natalia.

Kahit saan siya, may nagbabantay pa rin sa kanya.

Pinagmasdan ni Natalia ang kanyang ID, Natalia Del Rosario. Pangalan na ginamit niya para mabuhay ng tahimik at normal sa ilang taon.

Natalia Sofia Del Rosario - Alvarado ang tunay na pagkakakilanlan niya. At handa na siyang bumalik sa buhay niya.

Tinitignan niya ang phone, lahat ng alaala at mensahe nila ni Darius, mga letrato at iba pa.

Hindi niya pinag-isipan pa, binato niya ang phone at hinayaang mabasag yun.

“I’m not Natalia anymore, I’m Sofia,” she said seriously and wiped her tears.

Punong puno na siya. Pùnong puno na siya sa buhay na pinili niya.

Gusto na niyang bumalik sa lugar kung saan siya nararapat.