3.บาริสต้า

‘ไอ้ท่าทางแบบนั้นมันช่างน่าหงุดหงิดซะจริง’

นัยต์ตาสองสีของคีย์ปราดมองและจ้องไปยังร่างบางของคนที่ทำให้เธอหมดอาการของความเป็นคนคูลเมื่อตอนบ่าย นิวายังคงทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นตามเดิม และพาเธอกลับมาร่วมกิจกรรมหลังจากนั้น แล้วทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย เพราะนิวาพยายามจะออกห่างเธออย่างที่เคยพูดเอาไว้จริงๆ ซึ่งนั่นคีย์มองว่าอีกฝ่ายคงจะกลัวตัวเองยับยั้งชั่งใจไม่ได้เสียมากกว่า เสมือนจีโน่คนนั้น ที่ตอนนี้ก็ยังมีบ้าง ที่เขาพยายามเข้ามาใกล้ หาเรื่องชวนคีย์ให้พูดคุยไปเรื่อยๆราวกับอยากจะสนิทให้ได้

เฉดสีอารมณ์สีแดงของความกระหายจากจิตใต้สำนึกของหมอนี่ดูจะมีมากขึ้นที่เข้าใกล้คนมีกลิ่นพิเศษแบบเธอ นั่นทำให้อังที่สังเกตเห็นสีหน้าและความไม่ค่อยชอบใจของคีย์ จึงได้อาสาเข้ามาแทรกกลางทุกครั้งที่ทำได้ เพื่อเป็นไม้กันหมาที่ดีให้แก่เพื่อนของเธอ โดยที่ไม่รู้เลยว่าสายตาของ แวมไพร์ อย่างจีโน่นั้นได้มองเธอเป็นแค่แมลงวันน่ารำคาญ ที่เข้ามาจุ้นจ้านให้เขาอดทำความรู้จักกับเหยื่ออย่างคีย์

“ดูเขาอยากจะสนิทกับแกจังเลยนะ แต่คงไม่ได้หรอก แกสนใจพี่นิวาก่อนแล้ว หมอนั่นคงหมดสิทธิ์”

“แกก็เลิกชงฉันกับพี่เขาสักทีเถอะ เป็นบาริสต้าหรือไง”

“แต่ไหนแต่ไรมาแกก็ไม่เคยสนใจใครเท่านี้เลยนี่ ฉันอยากแซวบ้างนี่มันจะแปลกตรงไหนกัน แล้วว่าแต่พี่เขาได้ทำโทษอะไรแกเยอะไหม?”

“แค่วิ่งรอบสนามเฉยๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก”

คีย์ตัดสินใจโกหกออกไป เธอไม่ต้องการให้เพื่อนคิดจินตนาการอะไรไปต่างๆนานามากกว่านี้แล้ว เพราะแค่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ลำบากใจเหลือเกินที่จะตอบคำถาม ในใจของเธอยามนี้มีแต่เรื่องให้คิดอย่างเสียไม่ได้ ทั้งเหตุการณ์เมื่อเช้าที่จู่ๆเพราะอะไรสักอย่าง ทำให้เธอสามารถใช้พลังพิเศษที่เกี่ยวข้องกับเวลาได้ขึ้นมาซะเฉยๆทั้งที่ตั้งแต่เล็กจนโตมานี่ไม่เคยมีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้นเลยสักครั้งเดียว รวมทั้งเรื่องที่จากชีวิตปกติกลายเป็นต้องมาพัวพันกับผู้ที่เป็นแวมไพร์อย่างนิวา ถ้าหากร่างกายเธอมีกลิ่นพิเศษที่ยั่วยวนพวกแวมไพร์ได้จนถึงขั้นมาทำอะไรแบบนี้ แล้วทำไมที่ผ่านมา เธอไม่เคยเห็นใครเข้ามายุ่งกับตัวเองได้ขนาดนี้เลยล่ะ?

ถึงแม้ว่าคีย์จะสามารถมองเห็นแค่ในส่วนของอารมณ์เท่านั้น แต่แน่นอนว่าต่อให้เป็นแวมไพร์ที่ปะปนมากับเหล่ามนุษย์ มันก็ไม่เกินความสามารถของเธอเลยแม้แต่นิด ถ้าคิดจะมองให้เห็นถึงอารมณ์ และเธอก็เคยพบเจอแวมไพร์มามากมายเช่นกัน ทั้งที่โรงเรียน คนข้างบ้านหรือแม้แต่พื้นที่สาธารณะต่างๆ ที่รู้ก็เพราะว่า เธอรับรู้ได้ถึงห้วงอารมณ์ของความหิวโหยและความกระหายเลือด ที่ปรากฎออกมาผ่านเฉดสีพวกนั้น แต่ก็นั่นแหละ เธอไม่จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงอะไรต่อแวมไพร์พวกนั้นมากนัก เพราะดูพวกเขาก็จะมีเป้าหมายและไม่ได้สนใจเธอเลย

‘ทำไมความพิเศษที่น่ากลัวแบบนี้ มันถึงพึ่งโผล่ออกมาจากตัวฉันกันนะ’

ในระหว่างที่นั่งครุ่นคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย อะไรบางอย่างที่ให้ความรู้สึกเรียบและเย็นก็เข้ามากระทบกับแก้มซ้ายของเธอเบาๆ จนเจ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อย จึงเห็นว่าเพื่อนสาวตัวแสบนำกระป๋องเบียร์มาแนบแก้มของเธอเข้าให้ ขณะที่อีกมือหนึ่งของเธอก็ถือเบียร์เย็นๆอีกกระป๋องเอาไว้ เมื่อคีย์กวาดมองไปรอบๆก็พบว่า ตอนนี้ช่วงเวลากิจกรรมหรรษาเหมือนช่วงกลางวันได้หมดลงแล้ว ตอนนี้พวกพี่สตาฟได้ทำการแจกจ่ายเบียร์และของทานเล่นเป็นกับแกล้มให้ทุกคนได้ดื่มกันราวกับว่ามันคือธรรมเนียมปฏิบัติ ก่อนที่จะปล่อยตัวทุกคนกลับบ้านกันไป

“ของโปรดแกไม่ใช่เหรอ กินฟรีไม่อั้นเลยสินะวันนี้”

“แน่นอนอยู่แล้ว จะดริ้งค์ให้คุ้มเกินโปรไปเลย”

คีย์แซวใส่เพื่อนไปนิดหน่อย ซึ่งอังก็ยิ้มร่าพร้อมกับพยักหน้าเป็นคำตอบ เพื่อนๆหลายคนที่เริ่มรู้จักคุ้นเคยและกล้าจะสานสัมพันธ์กันต่อ ก็เริ่มเข้ามารวมตัวกันเป็นกลุ่ม ทั้งดื่มและร้องเพลง เต้นกันสนุกสนาน เพราะพวกรุ่นพี่เริ่มจะได้ใจที่เห็นเหล่าเฟรชชี่ตอบรับกันดี จึงได้พากันเปิดเพลงสนั่นประหนึ่งที่นี่เป็นเสมือนผับ เพื่อนๆหลายคนที่สนุกกันก็ยังคงสนุกสนานกันตามประสา

ราวกับได้ปลดปล่อยความเครียดและตัวตนของตนเอง ส่วนคีย์กับอังนั้น ทั้งคู่ก็ไม่ได้รู้สึกอินไปกับเรื่องราวพวกนี้ จึงได้แยกตัวมานั่งดื่มเงียบๆกันสองคน สองเพื่อนซี้คู่นี้ไม่มีปัญหากับการดื่มพวกของมึนเมามากนัก เพราะคนที่บ้านสอนว่านี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการเข้าสังคม จึงได้เคยริลองมาไม่น้อย เรียกได้ว่าคีย์กับอังนั้นคอแข็งอยู่พอตัว

กริ๊ก!

“ว่าแต่วันนี้แกดูมีเรื่องให้คิดเยอะแยะจังนะคีย์ หรือว่ามองเห็นอารมณ์คนอื่นมากไปจนเอียนแล้ว?”

“แรกๆก็รู้สึกดีนะเหมือนตัวเองเป็นคนพิเศษ มีพลังไม่เหมือนใครดี จะได้รู้ด้วยใครจริงใจไม่จริงใจหรือรู้สึกนึกคิดยังไง แต่พอมีมานานๆเข้าก็ชักเบื่อความเน่าเฟะพวกนี้อยู่เหมือนกัน”

ด้วยความที่เป็นเพื่อนในสมัยเด็กและเติบโตมาด้วยกัน อังก็เป็นหนึ่งในคนที่ล่วงรู้ความลับของคีย์นอกจากคนในบ้านและเธอไม่ได้รู้สึกว่าคีย์แปลกแยกหรือผิดปกติแต่อย่างใด

ปากพูดไปเพราะตอนนี้ในใจของคีย์พลันนึกไปถึงเรื่องของนิวาขึ้นมาได้ ตั้งแต่ออกจากห้องน้ำมา เธอก็ไม่พูดอะไรเลย แถมยังกลับไปหาพวกพี่สตาฟพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจดุจเดิม ไม่มีสีหน้าของความโกรธ ไม่พอใจหรือคิดจะเอ่ยถามตรงๆอย่างที่คีย์คิดว่าถ้าหากตัวเองโดนแบบนั้น เธอคงไม่ยอมปล่อยผ่านไป ซึ่งในกลุ่มนั้นคีย์ก็เห็นหน้าของเหล่าผู้ขี้นินทาทั้งหลาย เพราะจากอารมณ์เฉดสีที่แสดงออกมาทันทีที่เห็นหน้านิวาเข้านั่นแหละ คีย์จึงแยกออกได้ทันทีว่าใครคือชะนีน้อยที่ก่นด่าคนอื่นอยู่หลังประตูบานนั้น และที่น่าหงุดหงิดก็คือเจ้าหล่อนกลับยังทำเฉยไม่รู้เรื่องราว ทั้งที่แท้จริงแล้วแคร์คำคนอื่นจนตัวเองต้องมาขอกอด...

‘โอย...กอดที่ทำให้ฉันคนนี้เสียท่า คิดถึงมันอีกทำไมเนี่ย ที่สำคัญควรจะเลิกสนใจเธอสิ ฉันไม่มีอะไรติดค้างเธออยู่สักหน่อย’

“ไปเต้นมาไม่สนุกเลย ขอนั่งดื่มตรงนี้ด้วยคนสิ”

ร่างสูงของบุรุษหนุ่มผู้คุ้นตาตรงเข้ามาพร้อมกับไม่รอให้ใครอนุญาต เขาคือจีโน่ หนุ่ม (แวมไพร์) หน้าตาดีมีสเน่ห์ ที่พวกผู้หญิงพากันกรี๊ดกร๊าดไม่ขาดสายมากๆคนหนึ่งในรุ่น นัยต์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นยังจับจ้องใบหน้าของคีย์ และนี่ดันเป็นโอกาสที่เขาได้เข้ามาใกล้เธออีกแล้ว คราวนี้อังไม่สามารถขนาบหรือแทรกกลางเขาได้ เพราะจู่ๆก็มีมือของใครไม่รู้มาฉุดลากให้เธอลุกขึ้น เพื่อนสาวคนหนึ่งในกลุ่มกิจกรรมที่คุยดีทั้งกับคีย์และอัง เธอชื่อนลินทร์ เป็นหญิงสาวสวมแว่นที่น่ารักแบบฮอตเนิร์ด ผมสั้นประบ่าและดูกำลังสนุกมาก เพราะเหมือนเธอจะโดนมอมเหล้าเป็นที่เรียบร้อย กลิ่นแอลกอฮอร์ลอยฟุ้งโชยออกมา แต่เจ้าตัวก็ไม่คิดจะหยุดดื่ม พร้อมกับลากสังขารให้คนที่ไม่อินอย่างอังไปเต้นด้วยกันซะอย่างนั้น

“เห้ยย! เดี๋ยวสินลินทร์ เธอเมามากแล้วนะ โอ้ยย ไม่เอาๆ พอแล้ว!”

“ไม่มาววว อึก..มามะ ไปเต้นกันนน!”

“แกไปเถอะอัง ดูแลนลินทร์หน่อย ฉันรออยู่แถวนี้แหละ”

“ไม่ต้องห่วงหรอก ผมนั่งเป็นเพื่อนคีย์ให้เอง”

จีโน่ยิ้มกริ่มเป็นการเสริมคำพูดของคีย์ ที่กำลังโบกมือปัดๆให้อังตามไปกับนลินทร์ซะ ชายหนุ่มหันมาสบตากับดวงตาสองสีของเธออย่างพึงพอใจ จากเฉดสีอารมณ์บนใบหน้า ทั้งสีน้ำตาล ที่หมายถึงความรู้สึกที่มั่นคง การมีคุณค่า เฉดสีน้ำเงิน อันหมายถึงอารมณ์ของความนิ่งสงบและเยือกเย็น สีขาว เฉดอารมณ์ของความบริสุทธิ์ ปลอดภัย สันติ

น่าแปลกที่คราวนี้ไม่มีรังสีของความกระหายอย่างครั้งก่อนๆที่เธอรับรู้ได้ ดูเหมือนอาจจะเพราะเขาดื่มแอลกอฮอร์มากจนเกินไปทำให้ห้วงอารมณ์ลดลงไปบ้าง หรือไม่ก็ เขากำลังรอโอกาสที่เหมาะกว่านี้ แผนการที่ดีและวิธีการเข้าหาเธอในรูปแบบที่ใจเย็นกว่าเดิม ไม่หุนหันพลันแล่นนัก แน่นอนว่าคีย์ไม่ได้ไว้ใจเขา และไม่คิดจะเปิดช่องทางให้อีกด้วย

“ไม่อยากไปสนุกกับเพื่อนคนอื่นหน่อยเหรอ เห็นเธอขลุกอยู่แต่กับอัง ถ้าไม่ยืนยันว่าเป็นเพื่อนซี้ฉันคงนึกว่าแฟนกันนะเนี่ย”

“มันไม่ใช่สไตล์ฉันน่ะ ที่มาร่วมก็ไม่ได้อยากมาขนาดนั้น แต่มันดันเป็นข้อบังคับ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า เธอนี่พูดตรงดีนะ เราคงจะเหมือนกันแหละ มาแค่เพราะกฎ แต่ดีใจนะที่ได้มาเจอเพื่อนๆในรุ่น มีน่ารักหลายคนเลย”

“แหงล่ะ ฉันเห็นนายมองแต่พวกผู้หญิงทั้งนั้นเลยนี่นา ยิ้มห้าร้อยของนายตกคนได้ทั้งคณะแล้วมั้ง”

“เอ๋...อะไรกัน แค่ห้าร้อยเองเหรอ ให้ค่ากันน้อยจัง”

คนถูกตราหน้าว่ายิ้มห้าร้อยนั้นถึงกับหัวเราะร่วนอย่างถูกใจในความตรงของคีย์ ใบหน้าหล่อเหลาได้รูปนั้นหุบยิ้มไม่อยู่ซึ่งทำให้เขาดูน่ารักมาก ไม่เหมือนกับคนที่ดูเลวร้ายหรือมีความกระหายบางอย่างภายในใจเหมือนอย่างที่ผ่านมาเท่าไหร่ แต่นั่นก็ไม่วายที่จะทำให้คีย์หยุดสงสัยเขา เธอได้ตัดสินใจอย่างกล้าหาญที่สุด เพื่อที่จะเผชิญและท้าชนกับคนข้างๆนี่ เพราะคงไม่มีโอกาสใดเหมาะสมเท่ากับตอนนี้อีกแล้ว

“เปล่านะ ฉันก็ชมจากใจ ฉันเห็นนายมองแต่ผู้หญิงคนอื่น แต่ว่า...มีแค่ฉันใช่ไหมล่ะที่นายสนใจอยู่จริงๆ”

“หืม? ฮ่าฮ่าฮ่า อะไรเนี่ย ขู่เข็ญกันให้ยอมเผยความในใจงั้นเหรอ”

“หรือไม่ใช่ล่ะ นายมองเพราะว่านายสนใจมากเลยนี่ สนใจ กลิ่นพิเศษ และ กระหายเลือด ในตัวฉันน่ะ…”

“...”

เมื่อถูกตั้งคำถามแบบปัจจุบันทันด่วนนั้นขึ้นมา ทำให้จีโน่ที่กระดกเบียร์ดื่มอยู่แทบจะสำลัก เขามองหน้าเธอที่ดูจดจ้องจับสังเกตปฏิกริยาของเขาอยู่อย่างเอาจริงเอาจัง นั่นทำให้ชายหนุ่มเริ่มรนและไปต่อไม่ถูก จึงได้แต่เงียบไป เฉดสีอารมณ์ที่คีย์จับเขาได้ในยามนี้คือ สีม่วงมังคุด แสดงออกถึงความวิตกกังวล ผิดหวัง ซึ่งเป็นสีหลักที่เธอมองเห็น

“ธะ...เธอรู้เหรอ ว่าฉันเป็น รู้ได้ยังไง!?”

“ความลับ แต่จะบอกอะไรให้นะ ว่าถ้าขืนนายมาป้วนเปี้ยนหรือยุ่มย่ามกับฉันอีก ต่อให้นายเป็น แวมไพร์ ฉันก็ไม่ปล่อยไว้แน่”

“เห้ย! เดี๋ยวก่อน จริงอยู่ว่าตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้นกับเธอ แต่พอรู้ว่าเธอเป็นคนพิเศษ ฉันก็คิดว่าถ้าได้เธอมาเป็นพวกคงจะดีกว่า และตอนนี้พูดจากใจเลยว่าฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรเธอ”

“พูดเรื่องบ้าอะไรอยู่เนี่ย ขอเถอะนะ ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับใครทั้งนั้น อุตส่าห์มาพูดตรงๆเพราะอยากทำความเข้าใจกันและไม่อยากเปิดเผยต่อหน้าคนอื่นนะว่านายเป็นอะไร”

“ให้ตายสิ ก็รู้ว่ามันเชื่อใจกันได้ยาก เพราะเราน่ะต่างกัน แต่เธอเป็นคนพิเศษจริงๆ และฉันมีคำตอบให้เธอนะหากว่าเธอเกิดสงสัยอะไรเกี่ยวกับ ตัวเธอเอง”

แม้คำพูดและประโยคเหล่านั้นจะฟังดูแปลกพิกล แต่สีหน้าของจีโน่นั้นดูเอาจริงเอาจังมาก แม้จะจับสังเกตมองผ่านอารมณ์ของเขา คีย์ก็รู้ว่านั่นไม่ใช่เรื่องโกหก แต่ทว่ากลับมีสิ่งที่เรียกความสนใจให้นัยต์ตาสองสีของเธอมองตามออกไป ร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นหนึ่งในพวกรุ่นพี่สตาฟ กำลังพยุงร่างบางของใครคนหนึ่งที่เธอคุ้นตาออกจากห้องกิจกรรมไปด้านนอกเพียงสองคน นั่นทำให้คีย์รู้สึกแปลกใจและเกิดความรู้สึกกังวลทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตัวเอง เธอจึงตัดสินใจวางกระป๋องเบียร์ลงแล้วเดินตามชายหญิงคู่นั้นไป

“เฮ้! เธอจะไปไหน ฉันยังพูดไม่จบนะ!”

“ไว้ฉันจะติดต่อไปเองถ้าสนใจคำพูดของนาย ทิ้งอะไรไว้กับอังหน่อยก็แล้วกัน”

“เออ เอางั้นก็ได้ ฉันบอกเลยว่าเธอจะเป็นฝ่ายติดต่อมาหาฉันแน่นอนหลังจากนี้…”

จีโน่ลอบถอนหายใจนิดหนึ่งแต่ก็ปล่อยให้คีย์เดินออกไปแต่โดยดี เพราะไม่รู้ว่าจะหาคำพูดอะไรมารั้งเธอเอาไว้ เขาจึงทำได้แต่นั่งดื่มเงียบๆคนเดียวต่อไปเพื่อรอเพื่อนสาวอีกคนของคีย์กลับมา ประตูห้องกิจกรรมถูกเปิดปิดลงเงียบๆขณะที่ร่างสูงของคีย์สาวเท้าตามคนข้างหน้าทั้งสองคนออกไปโดยไม่ให้คลาดสายตา

‘อะไรกัน ท่าทางแบบนั้น ยัยนั่นกำลังเมาอยู่ชัดๆเลยไม่ใช่เหรอ’