2.คนคีพลุค

กิจกรรมสำหรับค่ายปฐมนิเทศแด่เหล่านักศึกษาเฟรชชี่ปี 1 คณะนิติศาสตร์นั้นถือเป็นการเปิดโลกสำหรับสังคมของมหาวิทยาลัย โดยเฉพาะระบบการศึกษา วิชาต่างๆ ในช่วงเช้ามีการอธิบายและสาธยายถึงความเป็นมา ชีวประวัติ เคล็ดลับที่อาจจะเป็นประโยชน์ต่อนักศึกษาหน้าใหม่ในที่นี้ รวมถึงกล่าวให้กำลังใจและแสดงความยินดีที่พวกเขาทุกคนเก่งกล้าสามารถ ใช้ความพยายามของตนเองจนประสบความสำเร็จ และมาในช่วงบ่ายกิจกรรมรับน้องที่รุ่นพี่ปี 2 และปี 3 ช่วยกันจัดทำเพื่อรุ่นน้องที่น่ารักก็เริ่มขึ้นอย่างจริงจังไม่แพ้กัน

มีทั้งการให้ทุกคนมารวมกลุ่ม แบ่งกลุ่ม เล่นเกม ทั้งร้องเล่นเต้นกันให้มันส์กระจาย สร้างเสียงหัวเราะด้วยการยิงมุขตลกต่างๆ อย่างไม่รู้จบ อัง เพื่อนสาวคนสนิทของคีย์ซึ่งแม้จะมาอยู่ที่นี่ ได้เจอเพื่อนใหม่ แต่เธอก็ยังจะขอตัวติดกับคีย์เหมือนเก่า เพราะรู้สึกไม่ค่อยอินและไม่สนุกกับการมาค่ายแบบนี้เท่าไหร่นัก

 เฉดสีอารมณ์ต่างๆ บนใบหน้าของอังที่คีย์สัมผัสได้นั้นมันก็ชัดเจนยิ่งกว่าอะไรดี ทั้งเฉดสีเทาและขาวปะปนกัน ซึ่งแสดงถึงความเซื่องซึม เบื่อหน่าย และคีย์เองก็ครุ่นคิดว่าตอนนี้ตัวเธอไม่ค่อยต่างกับอังนัก ทว่าระหว่างการทำกิจกรรมไปด้วย สิ่งที่หยุดคิดไม่ได้อีกอย่างก็คือเรื่องของเธอคนนั้น ผู้หญิงแปลกๆ ที่พึ่งพบเจอกัน แต่กลับมาโผล่อยู่ในความคิดเรื่อยๆ

นั่นก็คือยัยเพี้ยนที่ชื่อ รุ่นพี่นิวา คนนั้น นัยต์ตาสองสีของคีย์เผลอตวัดมองไปยังอีกฝั่งของห้องกิจกรรมที่มีพวกรุ่นพี่ยืนอยู่ ก็พบว่ามีใครหลายคนพยายามเข้ามาคุยกับนิวา ไม่ว่าจะผู้ชายหรือผู้หญิงด้วยกัน เรียกได้ว่า เธอคือสาวฮอตตัวแม่คนหนึ่งในที่นี้เลยก็ว่าได้ ใครเห็นก็คงอยากทำความรู้จักด้วยกันทั้งนั้น เพราะขนาดพวกผู้ชายในกลุ่มรุ่นเดียวกับคีย์ก็ยังพากันพูดถึงนิวาไม่ขาดปาก

‘เธอสวยมากจริงๆ นั่นแหละ แต่เธอก็แปลกมากเหมือนกัน เผื่อใครไม่รู้…’

คีย์ครุ่นคิดอยู่ในใจเงียบๆ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า มีใครบางคนที่กำลังให้ความสนใจเธออยู่ด้วยเช่นกัน รอยยิ้มบางที่มุมปากของเขาผุดพราย และพยายามหาโอกาสหรือจังหวะที่จะขยับตัวเข้ามาใกล้กับเธอ ด้วยจุดประสงค์บางอย่าง แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่เป็นใจนักเมื่ออังดันเข้ามาแทรกแบบไม่ได้ตั้งใจ

“ห้าครั้งแล้วนะคีย์”

“อะไรของแก?”

“จำนวนครั้งที่ฉันเห็นแกมองรุ่นพี่คนสวยคนนั้นน่ะสิ อะไรกัน เดี๋ยวนี้ชอบผู้หญิงแล้วเหรอ ฉันช่วยเป็นแม่สื่อให้ดีไหม”

อังยิ้มแบบมีเลศนัยเล็กน้อย เธอสนิทและเป็นเพื่อนกับคีย์มาตั้งแต่เด็กแล้ว จึงจับสังเกตเธอได้ง่ายดายกว่าใครทั้งหมด คีย์รีบส่ายหัวเป็นเชิงปฏิเสธในทันที พร้อมกับทำหน้าบึ้งตึง ที่อังแค่มองปราดเดียวก็รู้ว่านี่มันท่าทางของคนถูกจับไต๋ได้ชัดๆ

“อย่ามาเล่นลิ้นน่า ฉันเห็นแกคุยอะไรกับพี่เขา ตอนที่เอาป้ายมาให้ด้วย ไหนๆ ได้โอกาสแล้วก็ถามซะเลยแล้วกัน สนใจพี่คนนั้นเหรอ?”

คำถามสไตล์อังนี่ไม่มีการอ้อมค้อมแต่ไหนแต่ไร เฉดสีเหลือง ของความสงสัย งุนงงและเฉดสีส้มที่แสดงถึงความตื่นเต้น ประหลาดใจ ขืนตอบไปส่งๆ ยัยนี่ได้ถามไม่หยุดปากอีกแน่ๆ ในโลกนี้พลังพิเศษของเธออาจไม่น่ากลัวเท่าเพื่อนคนนี้ที่ราวกับมันมีเครื่องจับเท็จติดอยู่กับตัวอีกแล้ว คีย์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกในตอนนี้ชัดเจนว่าเธอสนใจรุ่นพี่คนนั้น แต่ก็ไม่แน่ใจนักว่าสนใจในรูปแบบใด อาจจะเพราะอีกฝ่ายคาดเดายาก เธอมองไม่เห็นอารมณ์เหล่านั้น หรือเพราะสัมผัสแปลกๆ ที่คีย์ไม่เคยได้รับมันจากใคร...

“เออ ฉันสนใจพี่คนนั้น พอใจยัง”

“โอ้โห เพื่อนคนนี้ของฉันโตเป็นสาวแล้วจริงๆ สินะ มาให้ทรีตบทจีบคนที่ชอบให้ติดกันสักหน่อยดีกว่า มามะ”

“สนใจนี่แปลว่าต้องจีบเหรอ? ฉันไม่ได้สนใจในเรื่องนั้นเว่ย”

“แหม่ ทำเป็นเขินไปได้ คนกันเอง แกจะชอบเพศไหนฉันรับได้หมดแหละ เรื่องความรักนี่ฉันเป็นที่ปรึกษาชั้นดีเลยนะ”

“อ่อเหรอ แต่คุณที่ปรึกษานี่ยังไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยไม่ใช่เหรอคะ”

“ปากดี! จำไว้นะเพื่อน โค้ชน่ะเขาไม่ลงเล่นกันหรอก”

“คำแก้ตัวของคนไม่มีใครเอาเฉยๆแหละ”

“ว้ากก อิเพื่อนนบ้า!”

ความสติหลุดที่ถูกเพื่อนสาวกวนพระบาททำเอาอังแทบจะล็อกคอคีย์ซะให้อยู่หมัดซึ่งนั่นก็เป็นการแกล้งเล่นกันตามประสาเพื่อนแบบปกติที่ถูกขัดคอ แต่ก็ถูกใครบางคนมาดึงมือห้ามศึกเอาไว้ก่อนเพราะเหมือนคนนอกอย่างเธอจะคิดว่าสองคนนี้ทะเลาะกันเข้าจริงๆ นิ้วมือเรียวงามและสัมผัสที่แผ่วเบา บวกกับกลิ่นหอมของวนิลาทำให้ทั้งคีย์และอังหันขวับในทันที ร่างบางของสาวสวยที่มีใบหน้าเพอร์เฟ็ค ประดับรอยยิ้มพิมพ์ใจอันคาดเดาได้ยาก คนที่พวกเธอพึ่งยกมาเป็นหัวข้อสนทนากันไปหยกๆ คนนั้น ตอนนี้มาปรากฎตัวอยู่ตรงหน้า

“ทั้งสองคนเสียงดังนะคะ มันรบกวนเพื่อนๆ ระหว่างทำกิจกรรม มีอะไรกันหรือเปล่า?”

“ขะ...ขอโทษค่ะรุ่นพี่ พอดีพวกเราแค่เล่นกัน ไม่มีเจตนาร้ายอะไรนะคะ”

ไม่ใช่แค่นัยต์ตาสีน้ำตาลคู่นั้นที่จดจ้องมองมา แต่สายตารอบๆ ตัวตอนนี้พุ่งเป้ามาที่คนต้นเรื่องอย่างคีย์และอังกันหมด ทุกๆห้วงอารมณ์และเฉดสีที่แสดงออกมาจากเพื่อนร่วมรุ่นส่วนใหญ่ เต็มไปด้วยสีส้ม เหลือง และขาว มีทั้งความสงสัย ตื่นเต้น งุนงงสับสนว่าเกิดอะไรขึ้น ความบริสุทธิ์ใจที่ไม่แสดงออกต่อคนอื่นไปในแง่ใดๆ ประหนึ่งว่าคนกลุ่มนี้ไม่สนใจคนอื่นนัก แต่ทว่าในบรรดาคนเหล่านั้น กลับมีเฉดสีของคนคนหนึ่ง ที่แตกต่างไปจากคนอื่น ผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มเฟรชชี่และอยู่ไม่ไกลจากคีย์มากนัก เพราะมีอังกับนิวาขั้นกลางอยู่

เขามองมาที่นิวาด้วยสายตาไม่ชอบใจ และเฉดสีอารมณ์ที่คีย์จับได้ขณะนี้คือสีม่วง ความมั่งคั่ง หรูหรา จอมปลอม จากการสังเกตเขาเป็นผู้ชายที่แต่งตัวดีและใช้ของแบรนเนมด์หลายอย่างก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นชุดเข้ารับน้องด้วยเสื้อยืด กางเกงวอร์ม เพราะก่อนหน้านี้คีย์เจอเขาในแถวรวมพล มิหนำซ้ำก็พึ่งจะนึกได้ว่า มีหลายครั้งที่เหมือนนายคนนี้พยายามอยู่ในสายตาของเธอ แค่เธอไม่อยากสนใจ และอารมณ์อีกอย่างที่ดูจะแย่หน่อยก็คือสีแดง อารมณ์ของความโกรธ ไม่พอใจ

‘อะไรของเขานะผู้ชายคนนั้น รู้สึกจะชื่อว่า จีโน่ เป็นลูกครึ่งเยอรมัน เห็นพวกผู้หญิงในกลุ่มกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ ทำไมหมอนั่นต้องไม่พอใจยัยเพี้ยนคนนี้ด้วยนะ’

“เอาเป็นว่าโทษฐานที่ไม่ตั้งใจทำกิจกรรมกัน พี่จะต้องลงโทษสักหน่อยแล้วล่ะ…”

“เดี๋ยวค่ะรุ่นพี่ ถ้าจะลงโทษ แค่ฉันคนเดียวก็พอ ผิดเองแหละค่ะที่ไปกวนตีนมัน อย่าถือสาเพื่อนของฉันเลยนะคะ”

“เห้ย! คีย์ แกไม่ต้อง…”

“กล้าทำก็กล้ารับ พี่ชอบจังเลยค่ะ งั้นตามมาทางนี้ พี่จะขอพาตัวไปทำโทษสักแปบ เดี๋ยวพาเพื่อนมาส่งคืนนะคะน้องอัง”

นิวายิ้มรับโดยไม่ขัดความประสงค์ของคีย์เลยแม้แต่น้อย อังก็ได้แต่งุนงงจำต้องปล่อยให้เพื่อนเดินตามหลังพี่สาวคนสวยไปต้อยๆ ท่ามกลางสายตามากมายหลายร้อยคู่ที่จับจ้องมา บ้างอิจฉา บ้างประหลาดใจ ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น เนื่องจากว่านิวาเป็นถึงดาวมหาลัยที่ได้รับตำแหน่งตั้งแต่เข้าปี 1 เธอถึงเข้าขั้นของความฮอตปรอทแตกและเป็นที่กล่าวขวัญกันไปทั่ว

คีย์ต้องเดินตามเธอไปพร้อมกับรับรู้อารมณ์คนและได้ยินเสียงนินทามาเป็นระยะๆ อีกด้วย นอกจากจะไม่เข้าใจเจตนาของนิวา เธอก็ยังไม่เข้าใจเจตนาของผู้ชายที่ชื่อจีโน่คนนั้นเลยสักนิด แต่ที่ยอมมาคนเดียวเพราะมีเรื่องจะพูดคุยกับยัยเพี้ยนนี่ต่างหาก

“จะลงโทษอะไรฉันคะ รีบๆ บอกมาเถอะ”

คีย์เอ่ยปากขัดความเงียบในทันที เมื่อทั้งสองก้าวเดินออกมาจนพ้นห้องกิจกรรม และมาโผล่ที่หน้าห้องน้ำหญิง เมื่อได้ยินดังนั้นคนถูกถามก็ชะงักไปนิด ก่อนที่จะหัวเราะร่วนออกมาคล้ายกับถูกใจ

“คิกๆๆ อะไรกันคะน้องคีย์ แค่รุ่นน้องล็อกคอเล่นกัน คิดว่าพี่ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ มันจะใจร้ายเกินไปนะคะ”

“แล้วทำไมถึงพาฉันออกมาล่ะ ต้องการอะไรกันแน่”

“อ้าว อะไรกัน นึกว่าเป็นน้องคีย์ซะอีกนะคะ ที่มีเรื่องอยากจะพูดกับพี่”

“ห้ะ?”

แม้ปากและท่าทางจะแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ เพราะดันประหม่าที่คนตรงหน้านั้นทำราวกับรู้ทันความคิดอ่านของเธอ แต่คีย์ก็ยังไม่สามารถปกปิดถึงความรู้สึกที่ซ่อนเร้นเอาไว้ได้ว่าใจจริงแล้ว เธออยากจะบอกอะไรบางอย่างกับนิวา

“พี่รู้ พี่เห็นนะ ว่าน้องคีย์มองพี่อยู่บ่อยๆ เอ...ถ้าไม่ยอมบอกตรงๆ นี่ จะคิดว่าเราแอบชอบพี่แล้วนะคะ”

ตึกตัก...ตึกตัก

หัวใจที่สงบลงมากก่อนหน้านี้ดันกลับมาเต้นผิดจังหวะเข้าให้อีกระลอก เมื่อนัยต์ตาสีน้ำตาลคู่นั้นจ้องตรงเข้ามาอย่างท้าทาย ราวกับจะเค้นเอาคำตอบจากเธอเสียให้ได้โดยที่ไม่หวาดหวั่น แม้คีย์จะไม่ยอมหลบสายตาจากเธอเช่นเดียวกัน แต่ทำไมรู้สึกว่าตัวเองแพ้อยู่เรื่อยก็ไม่รู้ อารมณ์ของเธอคีย์ก็จับไม่ได้ ไม่มีอะไรที่ได้เปรียบสักอย่างเลยเมื่ออยู่ตรงหน้าเธอคนนี้