3.1 บาริสต้า

ชายหนุ่มหนึ่งในรุ่นพี่สตาฟคนนั้น พาร่างบางของนิวาที่ดูไร้เรี่ยวแรง ให้เดินตามเขาไปจนถึงสวนข้างตึกกิจกรรมที่มีลานทรงกลมประดับประดาด้วยดอกไม้สวยงามล้อมรอบ และมุมนี้ดันเป็นจุดที่ค่อนข้างอับสายตาอยู่พอสมควร ในเวลานี้ไม่มีใครโผล่มาแถวนี้แน่ และยังเป็นส่วนพื้นที่ของคณะนิติศาสตร์ที่การันตีว่าไม่มีคนนอกหลงเข้ามาได้ คีย์ตามเข้ามาหลบมุมเสาและสังเกตการณ์เงียบๆดูก่อน เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าทั้งคู่ออกมาที่นี่ตามลำพังทำไม และที่น่าสงสัยที่สุดก็คือ ตัวเองนี่แหละที่ตามเขาออกมาทำไม ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่วุ่นวายด้วยอีกแล้ว!

“นานแล้วนะนิวา ที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันสองคนแบบนี้”

“อึก...กลับกันเถอะ ฉันไม่ได้อยากมาที่แบบนี้”

น้ำเสียงของเธอที่ตอบกลับดูอ่อนแรงและแผ่วลง เฉดสีอารมณ์ของนิวา คีย์ก็ยังคงไม่สามารถอ่านได้ เว้นแต่สีหน้าของเธอที่ดูแดงก่ำ เพราะกำลังมึนเมา เนื่องจากว่าถูกรุ่นพี่รุ่นน้องหลายคนชวนชนแก้วและส่งแอลกอฮอร์ให้ดื่มอึกๆไม่หยุดปาก ที่รู้ก็เพราะคีย์สังเกตเห็นตลอด

‘แล้วจะสังเกตทำไมก่อน...ว่าแต่ อารมณ์ของผู้ชายคนนั้นมัน ดูท่าจะไม่ดีแล้วว่ะ เอาไงดี’

คีย์เห็นเฉดสีอารมณ์ของฝ่ายชายที่ดูแสดงออกชัดเจนจากก้นบึ้งหัวใจและออกมาทางสีหน้า เฉดสีเหลืองที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข มีชีวิตชีวา เฉดสีเขียวที่แสดงถึงความเป็นธรรมชาติของอารมณ์ ความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น บรรยากาศของความผ่อนคลาย เฉดสีส้มที่หมายถึงการจะได้ปลดปล่อย อิสระ และสีสุดท้ายสีชมพู อันแสดงถึงความต้องการในความรัก ความรู้สึกที่ซุกซ่อนอยู่และอารมณ์ทางเพศ...

“อุ๊บ!”

ริมฝีปากบางของนิวาถูกชายคนนั้นโน้มหน้าเข้าไปพร้อมกับประกบปิดมัน มือสองข้างของเขาเข้าล็อคแขนเธอที่พยายามจะดิ้นรนให้หลุดจากการถูกร่างของเขาเข้ามาคร่อมเอาไว้ เขาผละจากไอร้อนของการจูบเมื่อครู่เข้ามาที่ซอกคอขาวของเธอเพื่อที่จะซุกไซร้และดอมดมตามใจปรารถนา ร่างกายที่เล็กและบอบบางกว่านั้นไม่มีทางตอบโต้อะไรได้เลย รวมถึงเพราะฤทธิ์เดชของแอลกอฮอร์ด้วยทำให้นิวาไม่มีแรงพอจะผลักร่างของเขาออกไป

“หยุดเถอะกอร์น อย่า...อย่าทำแบบนี้ เรา...ไม่”

“เราเป็นคู่หมั้นกันนะนิวา เธอก็รู้ว่าฉันรู้สึกยังไงที่เธอจะต้องถูกผู้ชายคนอื่นจ้องมอง ยิ่งจากสายตาของพวกมนุษย์ที่มันมองเธอได้น่ารังเกียจแบบนั้น ฉันก็ยิ่งไม่ชอบ เธอเป็นของฉันแค่คนเดียว ประกาศให้คนอื่นรู้ไปเลยสิว่าเราคบกัน!”

ผู้ชายที่ชื่อกอร์นแผดเสียงขึ้นมาราวกับสุดจะอดทนอดกลั้น เขายังคงลวนลามเธอต่อไปโดยไม่สนใจฟังคำร้องขอนั่น แม้คีย์ที่ฟังและเห็นเหตุการณ์จะรู้สึกตกใจที่ผู้ชายคนนั้นอ้างว่าเป็นคู่หมั้นของเธอ แต่ดูยังไงนิวาก็ไม่ยินดีนักกับพฤติกรรมที่เลวทรามไม่ต่างจากการขืนใจแบบนี้ นั่นทำให้คีย์ตัดสินใจในทันที

“เราไม่เคยบอกว่าจะคบกับเธอ...ถึง...ที่บ้านจะจัดการเรื่องนี้...แต่ เรา...ไม่ได้...ชอบ...เธอเลย กอร์น”

“ไม่ต้องพูดแล้ว!”

“แกนั่นแหละไม่ต้องพูด ไอ่ผู้ชายเฮงซวย!”

คีย์กระชากเสื้อของกอร์นขึ้นมาอย่างแรง โดยที่ไม่สนใจว่าเขาจะตัวใหญ่กว่าตัวเองหลายเท่า พร้อมกับผลักร่างของเขาออกไปให้พ้นจากนิวาที่นอนแผ่หลาเพราะทำอะไรไม่ได้ นัยต์ตาสีน้ำตาลคู่สวยเริ่มพร่ามัวแต่ก็ยังพอได้ยินเสียงและมองเห็นรางๆว่าใครมา เธอมีสีหน้าของความหวาดกลัว ตกใจและดีใจไปพร้อมกันที่เห็นคีย์โผล่มา

“น้อง...คีย์”

“แล้วมึงมาเสือกอะไรด้วย!”

ร่างใหญ่ของกอร์นเริ่มพุ่งเข้ามาอีกครั้งเมื่อกลับมาตั้งหลักได้ นัยต์ตาสองสีสัมผัสได้ถึงความโกรธและรังสีอันตรายผ่านห้วงอารมณ์ของเขา ดูยังไงผู้ชายคนนี้ก็คงไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาแน่ถ้าพูดถึงเรื่องแบบนั้นได้ เขาเป็นแวมไพร์เหมือนนิวา นั่นคือสิ่งที่คีย์มั่นใจ แต่เธอก็กลับลืมความกลัวพวกนั้นไปสิ้น เพียงเพราะอยากปกป้องเธอคนนี้ ที่ไม่สมควรจะได้รับการกระทำต่ำช้าแบบนั้น...

นัยต์ตาสองสีมองนิ่งงันไปยังบุรุษตรงหน้าที่พุ่งเข้ามา ดวงตาที่เป็นประกายนั้นผลุบขึ้นมาอีกครั้ง เพียงชั่วแวบเดียว ภาพตรงหน้าทุกอย่างกลับเริ่มหยุดนิ่ง ทุกสรรพสิ่งรอบตัวเงียบงัน ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว ทั้งกอร์นและนิวา...สภาวะแห่งห้วงเวลาที่คีย์ครุ่นคิดมาตลอดทั้งวันและยังไม่สามารถเข้าใจถึงการมีอยู่หรือทฤษฎีของมันได้ว่าแท้จริงแล้วมีที่มาที่ไปอย่างไร มันกลับมาปรากฎให้เธอได้เห็นด้วยตาตัวเองอีกครั้ง

‘เป็นแบบนี้อีกแล้ว นี่ฉันเป็นตัวอะไรกันนะ จะต้องหาคำตอบหลังจากนี้ให้ได้อย่างจริงจังซะแล้ว’

คีย์หลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อสงบสติอารมณ์ อย่างน้อยนี่มันก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียว เธอเดินเข้าไปใกล้กอร์นที่ยืนแข็งทื่อในท่าที่เตรียมจะง้างแขนเข้ามาฟาดเธอหรืออะไรก็ไม่ทราบได้ ก่อนที่จะจัดการใช้ขาขวาแข็งแรงของตัวเองเตะเข้าที่ใจกลางเป้ากางเกงของเขาอย่างเต็มแรง...เรียกได้ว่าถ้าห้วงเวลาคืนสภาพ คงมีคนหน้าเขียวกุมเป้าหลังเหตุการณ์ครั้งนี้เป็นแน่ เมื่อพอใจแล้ว เธอก็เข้าไปพยุงร่างของนิวาให้เกาะและซบที่แผ่นหลังของตัวเองแล้วจัดการแบกร่างบางของคนตัวเล็กพาออกมาจากสถานที่ลับตาแห่งนั้น จนมาถึงหน้ามหาวิทยาลัย และทุกอย่างรอบตัวก็กลับคืนสู่ภาวะปกติอีกครั้ง

คีย์วางร่างของนิวาลงที่ม้านั่งแถวหน้ามหาวิทยาลัย ในจุดใกล้กับที่รอรถเมล์และแท็กซี่ ก่อนที่จะทำการคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอังเพื่อนสาวในทันที และดูเหมือนว่าคนทางนั้นก็กำลังจะรอคอยสายนี้อยู่ไม่ต่างกัน จึงรับสายได้รวดเร็วทันใจอย่างคาดไม่ถึง

[คีย์! แกหายไปอยู่ที่ไหนเนี่ย ฉันทักข้อความไปก็ไม่ตอบ บอกว่าจะรออยู่แท้ๆ เป็นห่วงแทบแย่!]

[รู้แล้วน่า จะบ่นอะไรนักหนา ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบแล้วนะ เอากระเป๋าออกมาให้หน่อยดิ ฉันว่าจะกลับแล้ว กระเป๋าของพี่นิวาด้วยนะ]

[เชี่ยย! นี่แกอยู่กับพี่เขาเหรอ ได้ไงวะ เผลอแปบเดียวแอบไปกินกันแล้วเหรอ มิน่าถึงรีบไล่ฉันนัก แผนสูงนักนะอิเพื่อนเลว!]

[โอ้ยย แกนั่นแหละบ้า คิดอกุศลอะไรอยู่ ทำตามที่บอกเถอะ เดี๋ยวลงรายละเอียดให้ครบทุกเม็ดเลย โอเค้!?]

[เออ! ให้มันได้อย่างนี้ งั้นแกรออยู่นั่นแหละ เดี๋ยวรีบไป]

ไม่นานนักหลังจากที่บ่นอะไรอีกนิดหน่อยเรียบร้อยแล้ว อังก็วางสายไป คีย์ถอนหายใจเบาๆขณะที่คอยเฝ้าระวังรอบด้าน เธอไม่ต้องการให้ผู้ชายคนนั้นวิ่งโร่ตามหาตัวเจ้าหล่อนที่หลับตาพริ้มไม่ได้สติอยู่ตอนนี้ กลิ่นแอลกอฮอร์ที่ติดตัวเธอมาแทบจะกลบกลิ่นกายวานิลลาอันหอมหวานของเธอไปจนเกือบหมดแล้ว ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะรู้สึกหนาว เพราะอากาศยามกลางคืนนั้นเริ่มเคลื่อนผ่านเข้ามา คีย์เห็นร่างของเจ้าตัวดูจะโงนเงนเพราะไม่มีที่พิงดีๆ จึงได้จับศีรษะของเธอโยกลงมาซบที่ไหล่ของตัวเองเบาๆราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมา

‘ว่าจะไม่ยุ่งด้วยแท้ๆ สุดท้ายก็ดันต้องมาดูแลเธออีกจนได้ วันนี้มันวันอะไรกันนะ มีแต่เรื่องของยัยนี่อยู่เต็มหัวไปหมดเลย เป็นผีหรือไงกันโผล่มาตั้งแต่เช้ายันเย็น’

ประมาณสิบนาทีต่อมา อังก็มาถึง พร้อมกับพยุงร่างของสาวแว่นอีกคนมาด้วยกันในสภาพที่เมาเละเทะ นลินทร์ นั่นเอง เห็นอังบอกว่าคงปล่อยให้เธอกลับคนเดียวไม่ได้หรอก น่าสงสารแย่ ไหนๆก็รู้จักกันแล้ว กลับพร้อมกันเลยคงอุ่นใจและปลอดภัยกว่า ดังนั้น เมื่อมาถึงป้ายแล้ว พวกเธอก็ยังนั่งอยู่สักพัก

คีย์ได้เป็นตัวแทนหมู่บ้านในการไปซื้อเครื่องดื่มเพื่อแก้เมาที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ นลินทร์ดื่มเข้าไปแล้วเธอก็อ้วกออกมา แต่เริ่มรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ส่วนอีกคนนั้นถูกปลุกให้มาดื่ม แต่ก็เหมือนจะไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่ คีย์นำเสื้อแขนยาวตัวเก่งที่อยู่ในกระเป๋าของเธอออกมาคลุมให้เจ้าตัวเพื่อคลายหนาว ระหว่างนั้นคีย์ก็เล่าเรื่องราวคร่าวๆให้อังฟังโดยที่ไม่ได้เจาะลึกรายละเอียดถึงส่วนของสกิลพลังใหม่ของเธอ ก่อนที่จะปรึกษากันว่าควรจะส่งสองคนนี้กลับบ้านกันอย่างไร

“โทรให้ที่บ้านพี่เขามารับกันเถอะ ดึกแล้วด้วย แล้วเราค่อยไปส่งนลินทร์กัน”

“เออเอาดิ ฉันเอากระเป๋าพี่เขามาละ แค่ค้นนิดหน่อยคงไม่ว่ากันหรอก โทรศัพท์น่าจะอยู่ในนี้”

จริงดังที่อังกล่าว เพราะที่ตัวของเธอไม่มีโทรศัพท์มือถืออยู่เลย เนื่องจากมันอยู่ในกระเป๋าที่เอามานั่นเอง ทั้งสองค้นดูแล้วจึงจัดการหยิบมันขึ้นมา เพื่อที่จะกดโทรออก โดยหาหมายเลขที่เธออาจจะบันทึกเอาไว้บ้าง แต่ทว่า....

“ชิบหายละ แบตหมดว่ะ เปิดไม่ติดเลย”

“วันนี้ไม่ได้เอาเพาเวอร์แบงค์มาด้วยสิ”

แม้อังจะพูดแบบนั้นแต่คีย์ก็จับสังเกตจากอารมณ์ของเธอได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังโกหก เฉดสีครีมขาวของเธอ แสดงถึงการโกหก แต่ไม่ใช่เจตนาที่ร้ายแรงอะไร แค่นี้ก็เดาได้แล้วว่า ยัยเพื่อนนี่ตั้งใจจะให้เธอรับอาสาเป็นคนดีดูแลเทคแคร์นิวาให้เอง เพราะติดต่อที่บ้านไม่ได้ ไม่มีคนมารับ เธอคนนี้ช่างน่าสงสาร ความรู้สึกที่เผยไต๋จนเห็นลิ้นไก่ของคนคิด...

“ไม่ต้องมาแหล ฉันเห็นนะอารมณ์ของแก ทำเป็นลืมเหรอ”

“รู้หน่าว่าแกเห็น แต่ว่านะ ถึงฉันจะมีเพาเวอร์แบงค์ คืนนี้แกก็ต้องรับผิดชอบพี่เขาต่อแล้วแหละ เพราะว่า…”

เพื่อนตัวดียิ้มกริ่มขณะที่ล้วงสายชาร์จ USB ออกมาจากกระเป๋าของตัวเองในทันที พร้อมกับจัดการหักมันด้วยมือทั้งสองข้าง แน่นอนว่าเป็นอันเรียบร้อยสมใจปรารถนา สายชาร์จนั่นขาดสะบั้นและไม่สามารถใช้เพื่อเชื่อมต่อระหว่างโทรศัพท์ของรุ่นพี่คนสวยกับเพาเวอร์แบงค์ได้ ในกระเป๋าของคีย์นั้นยิ่งไม่มีแน่นอน เพราะยัยนี่ไม่เคยพกเอาไว้ ซึ่งอังคาดการณ์เอาไว้อยู่แล้ว

“อีอังงง! ทำบ้าอะไรเนี่ย! แล้วจะพาพี่เขากลับบ้านยังไง!”

“พี่นิวาอยู่คอนโดคนเดียว ไม่มีใครมานั่งห่วงหรือตามจิกหรอก ฉันลอบถามจากผู้รู้มาหมดละ คิกๆ เพราะงั้นคืนนี้ แกนั่นแหละที่จะต้องรับผิดชอบพี่เขา”

“รับกรรมน่ะสิไม่ว่า อยากให้เขาค้างที่อื่นนักก็ให้ไปค้างบ้านแกซะสิ”

“โห่ อะไรแว้ คนเขาอุตส่าห์ชงเข้มขนาดนี้ ก็มีน้ำใจรับหน่อยเถอะ เป็นโอกาสดีๆของแกแล้วนะเพื่อน”

“ก็บอกว่าไม่ได้สนใจในแง่นั้นไงแล้วก็ไม่ได้ขอให้ทำอะไรแบบนี้ด้วย เลิกคิดแทนเถอะขอร้องล่ะ”

“ปากบอกไม่คิด แต่ก็เห็นมองเห็นช่วยทุกอย่างเลยไม่ใช่เหรอ อย่าปากแข็งให้มันมากนักเหอะ ฟอร์มจัดจริงๆ”

“เห็นแบบนั้นเป็นใครก็ต้องช่วยป้ะวะ จะให้ยืนมองเฉยๆเหรอ”

“มันผิดปกติตั้งแต่เห็นเขาแล้วเดินตามออกมาแล้วไหมเพื่อน ไม่มีคนดีๆที่ไหนคิดมากถึงขั้นตามติดเป็นเงาแบบนั้นหรอก ถ้าไม่ชอบไม่ห่วงก็คือเสือกแล้ว แล้วแกอยากเป็นแบบไหนล่ะ?”

“อี…”

เพราะถูกย้อนกลับทำให้คนฟอร์มจัดถึงกับเถียงไม่ออก ได้แต่กัดฟันกรอดอย่างเหลืออด อะไรๆในวันนี้ดูไม่เป็นดั่งใจนัก เพราะเหมือนตัวเองแพ้ทั้งเพื่อน แพ้ทั้งยัยรุ่นพี่เพี้ยนนี่ไปซะหมด แต่คำถามที่ดูเหมือนทั้งแขวะทั้งพูดให้คิดนั้น กลับจะสะกิดใจให้คนฟังอย่างเธอเริ่มรู้สึกแปลกๆขึ้นมาบ้างเหมือนกัน ก็จริงอย่างอังมันว่า จริงๆแล้วแค่ปล่อยผ่านเลยไป ไม่สนใจก็ยังได้ แต่เธอกลับไม่ทำแบบนั้น และอยู่ๆคำที่นิวาเคยพูดเอาไว้กับเธอก่อนหน้านี้ก็แวบขึ้นมาในความคิดอีกครั้ง

‘เราแพ้พี่แล้วนะรู้มั้ย....’

เป็นคำว่าแพ้ที่ไม่ชัดเจนว่าหมายถึงอะไร แต่คีย์กลับรู้สึกอย่างนั้นขึ้นมาจริงๆ ว่าเธอคงแพ้ยัยนี่เข้าให้แล้ว ทั้งการคาดเดา ไล่ตาม ความสนใจใส่ใจที่ดูจะมากกว่า ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน พอถูกคนที่ไม่สามารถเข้าใจได้มาทำให้เขว เธอก็ยิ่งพยายามค้นหาคำตอบนั้น พอรู้ตัวอีกที ตอนนี้เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นมันดูจะผิดปกติไปนิดหน่อยแล้ว

“ถ้าจะให้เพื่อนเขาพากลับ แกจะไว้ใจได้เหรอว่าเขาจะไม่ทำเหมือนพี่ที่ชื่อกอร์นอะไรนั่น หรือแกคิดว่าพี่เขามีเพื่อนผู้หญิงที่ไว้ใจได้?”

เพื่อนผู้หญิง...

นั่นก็ไม่ชักไม่แน่ใจเหมือนกัน จากที่เคยคิดว่าเธอคนนี้ฮอตขนาดนั้นคงมีเพื่อนเยอะ แต่พอได้เห็นห้วงอารมณ์รอบตัวเธอจากคนเหล่านั้น คีย์กลับสัมผัสถึงความจริงใจไม่ได้เลยแม้สักนิด ซ้ำการได้ยินเสียงนินทาในห้องน้ำนั่นก็เป็นเรื่องที่การันตีได้อย่างดี

“แกจะยอมใจร้ายใจดำปล่อยพี่สาวคนสวยที่ตัวเองสนใจเอาไว้แบบนี้จริงๆเหรอ”

“เออๆ รู้แล้ว เข้าใจแล้ว! ไม่ต้องหาเหตุผลมาแล้วสนับสนุนพิธีชงของแกเลยนะ โอเค ฉันจะพาพี่เขากลับไปด้วย พอใจยัง!”

“คิกๆๆ ก็แค่เนี้ย ทำลีลาอยู่ได้”

“ลีลาจนแกเสียสายชาร์จไปเลยไง”

คนฟอร์มจัดไม่วายแขวะเพื่อนรักเข้าให้อีกหนึ่งดอก แต่คนถูกดุกลับยิ้มและหัวเราะอย่างไม่ยี่หระ

“ที่บ้านมีเป็นสิบ ไม่เสียดายหรอก ไหนๆชงให้เข้มขนาดนี้แล้ว ก็ขึ้นให้ดีๆเลยนะเพื่อน คิกๆๆ”

คำพูดสองแง่สองง่ามนั้นทำเอาแม่สาวปากแข็งแทบอยากจะกระโดดถีบขาคู่ใส่คนช่างคิดช่างสรรหาที่สุดท้ายแล้ว คืนนี้ก็ต้องเป็นไปตามแผนการอันแยบยลของมันโดยปริยาย

‘อ้ากก! แม่งง กวนตีน! ฝากไว้ก่อนเถอะ!’