1.1 คนตัวหอม

แม้จะมองให้นานขึ้นกว่าเดิมผลลัพธ์ก็ไม่ต่างจากตอนแรก ใช่แล้ว...นี่คือความมหัศจรรย์ครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต ที่คีย์รู้สึกได้ว่า ความสามารถพิเศษของเธอกลายเป็นอัมพาตทันทีเมื่ออยู่ตรงหน้าผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้ โดยที่ไม่รู้สาเหตุ

“ก่อนที่จะสงสัยกัน ขอบคุณสักคำไม่มีให้หน่อยเหรอคะ ที่เมื่อกี๊คุณทำน่ะมันอันตรายถึงตายเอาได้เลยนะ”

“ฉันทนดูเจ้าเหมียวน้อยน่ารักแบบนี้ตายไปไม่ได้หรอกค่ะ แล้วก็ ถ้าจะตายฉันก็คงไม่เหงานัก ที่แน่ๆ ก็มีคุณแล้วหนึ่งคนที่จะมาร่วมก๊วนด้วย คนเดียวหัวหาย สามคนร่วมกันตายไงคะ เป็นยังไงล่ะ ฟังดูดีไหม?”

‘บ้าแล้ว ใครที่ไหนเขาคิดกันอย่างนั้น อีกอย่างนะ มันต้องคนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตายต่างหาก! แถมหนึ่งในก๊วนนี้มันคือแมวเฟ้ย’

คีย์รู้สึกปวดหัวตุ้บกับผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน เธอเริ่มยิ้มร่าที่เห็นอีกฝ่ายไม่รู้จะสรรหาอะไรมาต่อปากต่อคำ รอยยิ้มนั้นดูน่ารักดี แต่ความข้องใจที่คาดเดาอารมณ์ของเธอไม่ได้ยิ่งทำให้คีย์ไปต่อไม่ถูก และเพราะไม่อยากถูกซักถามมากไปกว่านี้ว่าเรื่องราวมันเลยเถิดมายังไง คีย์จึงรีบเอ่ยตัดบทสนทนาขึ้นซะเอง

“เอาเป็นว่าต่อไป คุณต้องระมัดระวังตัวมากกว่านี้นะคะ การมีน้ำใจอยากเป็นคนดีมันก็โอเค แต่ถ้าเกินความสามารถตัวเองจนต้องพลาดพลั้ง มันไม่คุ้มกันหรอกค่ะ”

“งั้นแปลว่าคุณก็เป็นคนดีมากเลยแหละ เพราะมาช่วยฉันโดยที่ไม่ลังเลสักนิดเดียว เอ...หรือว่า เพราะสิ่งนั้นมันไม่เกินความสามารถของคุณกันแน่คะ?”

ตึกตัก..ตึกตัก..

การเอื้อนเอ่ยประโยคที่ดูมีชั้นเชิงการคาดเดาซึ่งตรงใจคนร้อนตัวอย่างมากในเวลานี้ เล่นทำเอาผู้ถูกถามไปไม่เป็น และหัวใจดวงน้อยเท่ากำปั้นนี่ก็เกิดผิดเพี้ยนอะไรขึ้นมา มันเต้นโครมครามจนแทบจะระเบิดออกมานอกอก เมื่อสาวสวยแต่แปลกคนนั้นยื่นใบหน้าของเธอเข้ามาใกล้กับใบหน้าของคีย์ การจ้องมองตากันเกิดขึ้นมาอย่างใกล้ชิด และนั่นทำให้คีย์ประหม่า จนเผลอก้าวถอยหลังอย่างลืมตัว

“กลิ่นของคุณหอมจัง…”

‘หืม? เธอพูดถึงอะไรอยู่เนี่ย’

ในความเคลือบแคลงถึงประโยคอย่างไร้ที่มาที่ไปก็เริ่มได้รับการตอบรับ เมื่อใบหน้าเรียวงามนั้นเข้ามาซบลงที่ไหล่ซ้ายของคีย์อย่างรวดเร็ว แขนทั้งสองข้างของเธอจับหมับเข้าที่ร่างของคนตัวสูงกว่าไว้มั่นไม่คิดจะปล่อยให้หลุดรอดไปไหนได้ ลมหายใจอุ่นๆ จากจมูกที่โด่งเป็นสันนั้นเข้าเป่ารดที่ต้นคอของคีย์ และริมฝีปากนั้นยังเข้ามาใกล้พร้อมกับจุมพิตเบาๆ ที่ต้นคอเล่นเอาคีย์ขนลุกเกรียว เธอจับต้นชนปลายไม่ถูกเมื่ออยู่ๆ ก็ถูกซบ ถูกจุ๊บต้นคอและราวกับสวมกอดอย่างเงียบๆ นั่น แต่ขณะที่พยายามจะปัดป้อง น้ำเสียงอ่อนหวานนั่นก็ดังขึ้นที่ข้างหูอีกครั้ง

“กลิ่นของคุณมันหอมจนยั่วยวนเกินไปแล้วนะคะ คนที่ต้องระวังตัว...คงไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคุณมากกว่านะ”

“หอมอะไรนักหนากะอีแค่น้ำหอมตลาดนัดเนี่ย คิดจะกวนตีนกันเหรอ”

คีย์เอ่ยประชดประชัน แม้ในความเป็นจริงเธอจะไม่ได้ใช้น้ำหอมอะไรเลยในวันนี้ เนื่องจากตื่นสายเอามากๆ จนทำให้ไม่มีเวลาได้ฉีดน้ำหอมกลิ่นโปรดของตัวเองมาเลยด้วยซ้ำ สิ่งที่ติดอยู่บนเสื้อแล้วไม่จางไปก็คงมีแค่กลิ่นน้ำยาปรับผ้าหนุ่มซองละ 20 บาท สำหรับผู้ที่มาใช้ชีวิตเป็นเด็กหอเท่านั้นแหละ

“ไม่ได้กวนตีนนะคะ ถ้าน้ำหอมตลาดนัดดีขนาดนี้จริง ช่วยแนะนำให้หน่อยสิ”

เจ้าหล่อนยังคงใช้วิธีกระซิบข้างหู พลางเป่าลมหายใจรดต้นคอเธออย่างไม่คิดจะหยุด ริมฝีปากอวบอิ่มคู่นั้นคลี่ยิ้มปากอย่างมีเลศนัย ทั้งที่คนถูกสวมกอดยังคงดูงุนงง แต่ก็ไม่วายยังบ้าจี้ตอบคำถามอีกฝ่ายกลับไปอีก

“แนะนำว่าควรใช้กลิ่นอะไรน่ะเหรอ?”

“เปล่าค่ะ แนะนำให้หน่อยว่าคุณอยู่ที่ไหน จะได้อยู่ใกล้กันบ่อยๆ ฉันอยากได้กลิ่นของคุณ ไม่สิ ได้มาทั้งตัวเลยก็ยังได้นะ…”

 

อึก...

นี่มันปริศนาปัญหาเชาว์อะไรกันเนี่ย มันดูใช้คำได้กำกวมพิกลนะ เธอคงไม่ได้หมายความตามที่พูดมาจริงๆ งั้นใช่ไหม เหมือนโดนอ่อยอยู่มากกว่าการถามตอบปกตินะ คีย์เริ่มรู้สึกแปลกๆ เข้าไปทุกทีแล้ว จนไม่กล้าสบตาตรงๆ เพราะกลัวจะตกหลุมพรางให้กับดวงตาสีน้ำตาลมีเสน่ห์คู่นั้น เธอรีบดันร่างของคนตัวเล็กกว่าออกไปอย่างมีมารยาทและไม่แรงเกินไปที่จะทำให้เจ้าหล่อนล้มลง

“ฉันไม่รู้ว่าคุณตั้งใจจะทำอะไร แต่ครั้งนี้ฉันรีบและไม่อยากถือโทษโกรธคนเพี้ยนๆ แบบนี้ด้วย เพราะงั้นเลิกมาพูดอะไรแปลกๆ ทั้งกับฉันและคนอื่นนะคะ เดี๋ยวคนเข้าใจผิดเอาได้”

เมื่อเล็งเห็นว่าต่อปากต่อคำกันไร้สาระมาเกินสมควรแล้ว คีย์ก็หันหลังให้กับเธอโดยไม่คิดจะสนใจอะไร แม้ว่าภายในใจจะรู้สึกร้อนรุ่ม หัวใจที่ไม่เคยเต้นรัวเร็วอย่างนี้มาก่อน มันดูตรงข้ามกับการกระทำภายนอกไปมาก แต่เธอก็ไม่รู้จะเสวนากับผู้หญิงคนนั้นต่อไปทำไม ทั้งความคิด อารมณ์ที่เดาไม่ได้ และความแปลกประหลาดนั่น ยอมรับเลยว่าคีย์พ่ายแพ้ให้เธอทุกทางราวกับถูกควบคุม

“ฉันแค่อยากเตือนน่ะค่ะ ว่าคนตัวหอมแบบคุณ จะมีคนแปลกๆ แบบฉันมาสนใจอีกเยอะแยะเลย เพราะงั้นที่เผลอทำอะไรลงไปเมื่อกี๊ ขอโทษด้วย ไม่ได้ตั้งใจทำให้ตกใจแบบนั้น”

‘ขนาดไม่ได้ตั้งใจนะ รีแอคเธอก็มาขนาดนี้แล้วไหม…’

“อยากจะคุยต่อจัง คุณอาจจะเข้าใจสิ่งที่ฉันสื่อมากกว่านี้ แต่พอดีวันนี้ฉันก็รีบเหมือนกัน ไว้คราวหน้านะคะ ‘คุณตัวหอม’ แล้วก็ขอบคุณจริงๆ สำหรับความช่วยเหลือ”

เธอโบกมือให้คีย์ก่อนที่จะกึ่งเกินกึ่งวิ่งตรงไปในทิศทางที่น่าจะเข้าไปยังตึกคณะ เพราะตอนนี้ทั้งสองอยู่แถวๆ หน้ามหาวิทยาลัยใกล้กับประตูใหญ่แล้ว การเป็นนักศึกษานี่มันไม่ง่ายจริงๆ แค่วันแรกก็ได้เจอสิ่งมีชีวิตเพี้ยนๆ หนึ่งคนที่ตอนนี้อยู่ม.เดียวกันเข้าซะงั้น และเหมือนว่าคีย์พึ่งจะนึกขึ้นได้ถึงเรื่องที่สำคัญกว่ารออยู่

‘สายแล้วแน่ๆ เวรเอ๊ยย! ไม่น่ามัวเถียงกับยัยเพี้ยนนั่นเลย’

ว่าแล้วร่างสูงของเธอก็รีบจ้ำอ้าวเกียร์หมาพุ่งตัวผ่านประตูไปยังป้ายบอกทางที่จะพาไปยังตึก A ซึ่งเพื่อนสาวของเธอรีรออยู่ ระหว่างทางก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ดังซ้ำจากการทักแชทมาหลายต่อหลายครั้ง คีย์ตัดใจไม่ตอบกลับเพราะไม่มีเวลา รอไปอธิบายเอาทีเดียว และในที่สุดการวิ่งแบบมาราธอนนั้นก็ทำให้เจ้าตัวพาร่างกายอันเหนื่อยหอบมายังจุดรวมพลได้สำเร็จ โชคยังดีที่ดูเหมือนว่าจะยังไม่สายจนเกินไปนัก เธอเห็น 'อัง' เพื่อนสาวคนสนิทกำลังโบกมือหย็อยๆ เป็นสัญญาณว่าอยู่ตรงนี้ ก่อนที่คีย์จะพยักหน้ารับรู้และเดินไปยังจุดโต๊ะลงทะเบียนที่พวกรุ่นพี่ปี 2 และปี 3 มาทำหน้าที่ร่วมกันเป็นสตาฟในค่ายปฐมนิเทศครั้งนี้

ที่โต๊ะเรียงยาวตรงนั้นมีรุ่นพี่ผู้หญิงหน้าตาสะสวยน่ารักอยู่คนหนึ่งนั่งคู่กับรุ่นพี่ผู้ชายใส่แว่น ที่ท่าทางจะฮอตเนิร์ดไม่แพ้กัน ทั้งสองเรียกให้คีย์เข้ามาลงทะเบียนด้วยการเซ็นชื่อตามธรรมเนียม

“น้องชื่อเล่นชื่ออะไรเอ่ย?”

“ชื่อ คีย์ ค่ะ”

“โอเคค่ะ น้องรอแปบนึงนะเดี๋ยวพี่ให้คนเขียนป้ายชื่อให้”

รุ่นพี่สตาฟผู้หญิงลุกเดินออกไปสักครู่ เพื่อที่จะบอกให้คนข้างหลังช่วยทำป้ายชื่อให้เธอ ที่นี่รุ่นพี่เขียนป้ายชื่อให้รุ่นน้องเองเลยเหรอ น่ารักกันดีจัง หวังว่านับจากวินาทีนี้จะไม่เป็นการเข้าค่ายหฤโหดหรือแบบระบบโซตัสอะไรแบบนี้หรอกนะ เด็กสาวมัวยืนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย จนไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับอะไรบางอย่างที่อยู่ในมือ

“พึ่งแยกจากกันแปบเดียว เราเจอกันอีกแล้วนะคะ ‘คุณตัวหอม’ สงสัยคงเป็นพรหมลิขิต”

น้ำเสียงที่อ่อนโยนและหวานใส แม้ได้ฟังเพียงไม่กี่ครั้ง แต่คีย์กลับจำได้ดี เพราะเป็นคนที่ตัวเองพึ่งจะก่นด่าไปเมื่อไม่นานมานี้ และคราวนี้อะไรๆ ที่ไม่คาดคิดยิ่งทำให้เธอตกใจมากกว่าเดิม เพราะอีกฝ่ายถือสิ่งที่เธอกำลังยืนรออยู่ในมือ มันคือป้ายชื่อเล่นของเธอ ที่พี่สตาฟผู้หญิงคนนั้นบอกให้ใครบางคนเขียนให้ และใครที่ว่านั่นก็คือ

‘นิวา ปี 2 คณะนิติศาสตร์ ป้ายนี่มันของพวก...สตาฟค่าย’

ยัยเพี้ยนที่เธอไม่รู้ที่มาที่ไป ซึ่งได้บังเอิญมาเจอกันอีกครั้งอย่างง่ายดาย เพียงเพราะสถานะระหว่างเธอและคีย์ตอนนี้ก็คือ รุ่นพี่กับรุ่นน้อง คณะเดียวกัน นั่นแปลว่านับจากนี้ เธอจะได้พบหน้าผู้หญิงเพี้ยนคนนี้ตลอดค่ายเลยน่ะสิ นัยต์ตาสีน้ำตาลดูยิ้มบางๆ ราวกับรู้ทันความคิดของเด็กสาวรุ่นน้องตรงหน้า กลิ่นที่เธอเอ่ยชมนั้นก็ยังคงหอมสมฉายาที่ให้ไป แม้เจ้าตัวจะไม่เข้าใจความหมายของมันเลยก็ตาม นิวานำป้ายที่เธอเป็นคนเขียนชื่อลงไปเองกับมือที่มีเชือกร้อยผ่านเข้ามาคล้องคอให้คีย์

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะน้องคีย์ รู้ชื่อกันสักทีนะ จากนี้ไปก็ฝากตัวด้วย มีอะไรสงสัยหรือไม่สบายตรงไหนติดต่อสตาฟอย่างพี่ได้เลยนะคะ จะไปดูแลถึงที่เลย”

‘ไม่มีอะไรน่าสงสัยเท่าเธอแล้วล่ะ ยัยเพี้ยน!’