2.2 คนคีพลุค

“ที่ฉันขอมาที่นี่กับพี่ เพราะแค่อยากจะบอกว่า คนในคณะที่ชื่อจีโน่ เขาจ้องพี่ด้วยสายตาที่ไม่ค่อยดีเลยค่ะ เหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง ดูแล้วค่อนข้างน่ากลัว พี่ควรจะระวังตัวนะคะ”

“เป็นห่วงกันด้วยเหรอ น่ารักจังเลย”

“แค่หวังดีค่ะ”

“ปากแข็งจัง ห่วงก็พูดว่าห่วงสิคะ”

“บนโลกนี้ไม่มีคนปากแข็งหรอกค่ะ”

“ก็อยู่ตรงหน้าพี่นี่ไงคะหนึ่งคน นี่…”

เจ้าตัวเหมือนจะกำลังอยากพูดอะไรสักอย่างต่อ แต่ทว่ากลับมีเสียงของใครบางคนดังขึ้นมาจากทางเดิน ที่ซึ่งถ้าหากเลี้ยวเข้ามาก็จะพบทั้งคู่ ซึ่งบทสนทนานั้น มันเรียกความสนใจของผู้ฟังทั้งสองได้เป็นอย่างดี แต่นั่นคงไม่ใช่สำหรับหนึ่งในนี้ที่กลายเป็นหัวข้อสนทนายกใหญ่ในประโยคถัดมาด้วยเสียงที่ดังฟังชัด

“เบื่อหน้าอีนิวาแม่งว่ะ ทำตัวเป็นคนดี แกล้งมาช่วยงานเป็นสตาฟค่ายนี่ อยากมาอ่อยพวกเด็กปี 1 ชัวร์ๆเลย”

“สวยจริงแต่ก็เหี้ยจริงนะจ๊ะ เห็นให้ท่าเขาไปทั่วแต่ก็ไม่คบใครจริงจังสักคนเลยนี่หว่า”

“คิดว่าเบ้าหน้าดีแล้วกูจะทำอะไรก็ได้แบบนี้เหรอวะ? คิก คิก ที่ยอมไปเป็นเพื่อนกับแม่งเพราะแค่อยากมีหน้ามีตาบ้างเฉยๆ แหละว่ะ บ้านมันรวยนี่ กูจะได้มีคนเปย์เวลาที่อยากได้อะไร”

“แหม่ อิสาสส หลอกแดกได้ทีเอาใหญ่เลยนะ สวยแต่โง่ก็มีอยู่ถมไปจริงๆ”

เมื่อเล็งเห็นว่าเหล่าชะนีน้อยขี้นินทากำลังสนุกปากและพร้อมจะมายังห้องน้ำเพื่อเมาท์มอยต่อ การยืนอยู่ที่เดิมนานๆ คงไม่ใช่เรื่องดีนัก คีย์ที่ได้สติจึงดึงแขนนิวาแล้วลากเธอที่กำลังยืนอึ้งจากคำก่นด่านั่นให้เข้ามาหลบในห้องน้ำห้องหนึ่งพร้อมกับปิดประตู และแล้วเสียงนินทาที่หนาหูก็ยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าคีย์จะมองไม่เห็นเฉดอารมณ์ของคนพวกนั้นเลยเพราะว่ามีประตูที่กั้นกลางระหว่างสายตาของเธอเอาไว้ แต่สำหรับคนบางคน นิสัยแย่ๆ มันก็แสดงออกมาชัดเจนจากการกระทำ คำพูดโดยที่ไม่ต้องนึกคิดคาดเดาอะไรให้เสียเวลา ธาตุแท้มันก็ออกมาให้เห็น

‘ไหงต้องมาได้ยินอะไรแย่ๆ แบบนี้เนี่ย ไอ่พวกนินทาคนอื่นนี่ตัวเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาสักหน่อย ปากปีจอชิบหาย ถ้าเป็นฉันที่โดนล่ะก็ ไม่ยอมง่ายๆ หรอก ได้เห็นดีกันแน่’

นัยต์ตาสองสีสบมองสาวสวยตรงหน้าที่ยังคงยืนนิ่ง รอยยิ้มร่าเริงที่เคยมีหายไปแล้ว กลายเป็นใบหน้าที่ดูเหมือนเรียบเฉย ไม่แสดงออกอะไรมากนัก แต่ถึงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าในใจนั้นคงเละเทะไปหมด คีย์ไม่ใช่ทั้งสองฝ่ายจึงไม่อาจรู้ได้ว่าความจริงแล้วใครเป็นแบบไหนเป็นยังไง ในใจนั้นนึกอยากจะสัมผัสอารมณ์ความรู้สึกของคนตรงหน้าได้บ้าง แม้สักนิดก็ยังดี อยากจะรู้ว่าความรู้สึกที่แท้จริงของเธอเป็นอย่างไร เพราะตอนนี้มันคงทั้งน่าสนใจและน่าสงสารไปพร้อมๆ กัน

‘ฉันไม่ควรที่จะสนใจความรู้สึกอื่นๆ ของเธอ นอกจากความรู้สึกในตอนนี้ที่เธอควรได้รับการปลอบโยน เพราะสถานการณ์ตอนนี้มันไม่โอเคเลยจริงๆ ถึงยัยนี่จะเพี้ยน แต่ก็คงเปราะบางได้เหมือนกัน’

เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างสูงของคีย์ก็ทำการดึงเอาคนตัวเล็กกว่าเข้ามาใกล้พร้อมกับสวมกอดเบาๆ และลูบหลังหน่อยๆ ประหนึ่งเป็นการให้กำลังใจ เธอไม่กล้าที่จะพูดอะไรมากนัก เพราะกลัวยัยพวกชะนีปากมากนั่นจะได้ยินเข้า อย่างน้อยถ้าเห็นว่ามีคนอยู่ในห้องน้ำพวกนั้นก็คงจะนินทากันได้ไม่นานแล้วรีบจากไป สีหน้าของนิวาแปลกใจนิดหน่อยที่เธอได้รับการปฏิบัติเช่นนี้จากคีย์ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ใบหน้าขาวนวลนั้นก้มลงซบกับอกของอีกฝ่ายราวกับจะพักใจสักครู่ ซึ่งคีย์ก็ยินดี

กลิ่นวานิลลาจากร่างบางของเธอนั้นส่งผลให้ใจสั่นแปลกๆ มันช่างเข้ากับเธอได้ดีเหลือเกิน ทั้งที่ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดียวบนโลกที่ใช้กลิ่นนี้ แต่ให้ความรู้สึกที่น่าค้นหา ลึกลับและอ่อนโยนได้ในเวลาเดียวกัน ยิ่งอยู่ใกล้กันเท่าไหร่ ความคิดของคีย์ก็เหมือนจะเตลิดไปไกลขึ้นทุกขณะจนต้องพยายามดึงสติกลับคืนมา

ไม่นานนัก เหล่าผู้ขี้นินทาพวกนั้นก็ดูเหมือนจะพึงพอใจและเมื่อยปากกันบ้างแล้ว จึงได้พากันเดินออกจากห้องน้ำไปแต่โดยดี คีย์ยืนรอเงียบๆ อีกสักพัก จนเริ่มมั่นใจว่าไม่มีคนแล้วจริงๆ จึงได้คลายอ้อมกอดนั้นลงและคิดจะเปิดประตู แต่ทว่ามือของนิวากลับคว้าแขนเธอไว้ไม่ให้เปิดออก

“อย่าพึ่งไปได้ไหม ขอกอดอีกหน่อยนะ…”

น้ำเสียงอ่อนโยนที่แผ่วเบาประกอบกับใบหน้าสวยที่แววตาในยามนี้กลับดูหม่นลง นั่นทำให้คีย์ยอมทำตามและไม่เปิดประตู

“อะไรกันคะ ได้ทีเอาใหญ่เลยนะเนี่ย”

“บอกแล้วว่าน้องคีย์แค่ปากแข็งเฉยๆ แต่ก็ยอมให้กอดอยู่ดี”

เมื่อได้ยินประโยคนั้นอีก คีย์ก็แสร้งทำเป็นฉงนเล็กน้อย แม้ว่าจะยังอยู่ในท่ากอดกัน ด้วยความที่ตัวสูงกว่า เธอจึงสามารถมองคนตัวเล็กจากมุมบนได้ถนัด และด้วยความรู้สึกเกิดนึกสนุกอะไรขึ้นมาสักอย่าง คีย์จึงเอ่ยตอบเพื่อเป็นการลองเชิงอีกฝ่ายบ้าง

“แล้วจำที่ฉันบอกรุ่นพี่ได้ไหมคะ ว่าบนโลกนี้ไม่มีคนปากแข็งอยู่จริงๆหรอก”

“จำได้สิ ทำไมเหรอ?”

“ก็เพราะว่า ปากของทุกคนน่ะเป็นแบบนี้น่ะสิคะ…”

คีย์ยิ้มมีเลศนัยเล็กน้อยขณะที่เว้นช่วงการพูดเอาไว้ พลางก้มใบหน้าของตนเองลงมาใกล้กับใบหน้าของคนตรงหน้าที่ตัวเล็กกว่า ลมหายใจอุ่นๆ ของคีย์เป่ารดต้นคอของเธอ จมูกของคนที่โน้มหน้าลงมาแนบชิดและเข้าจุมพิตที่ต้นคอของนิวาอย่างอ่อนโยนและรวดเร็ว แต่ก็ยังรับรู้ถึงริมฝีปากบนล่างที่นิ่มนวลได้ดี ใบหน้าของคนถูกจุ๊บโดยไม่ทันตั้งตัวนั้นขึ้นสีเรื่ออย่างเขินอาย และพยายามเบือนสายตาหนีแต่ก็ไม่ได้ปัดป้องผู้กระทำแต่อย่างใด

“นี่ไง เห็นรึยัง บนโลกนี้ไม่มีใครปากแข็งสักหน่อย ถ้าไม่เชื่อ ลองอีกรอบก็ได้นะคะ แต่คราวนี้ไม่เอาที่คอแล้วนะ…”

คีย์ยิ้มราวกับล้อเลียนและเป็นการเอาคืนที่นิวาทำเอาไว้เมื่อเช้า แต่มือก็ยังไม่วายเผลอลูบไล้ไปบนริมฝีปากของเจ้าหล่อนอย่างลืมตัวให้เป็นการรับรู้ว่าหมายถึงอะไร นี่คงเป็นครั้งแรกที่คีย์เผลอทำกิริยาประหนึ่งตนเองเป็นคาสโนวี่ที่คารมดีขนาดนี้ เพราะพฤติกรรมแนวนี้เธอไม่เคยแสดงออกกับใครมาก่อน ตอนแรกเธอก็แค่นึกย่ามใจอย่างลองทำดู แต่พอได้ทำแล้วมันกลับเหมือนจะเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาจริงๆ สนใจผู้หญิงตรงหน้าที่ยังคงเขินอายและไม่ยอมต่อว่าอะไรกลับมาสักคำ

‘แกล้งแรงไปเปล่าวะ เหมือนพี่แกจะโกรธเลย โดนคืนแล้วเงียบซะงั้น…’

“ตกใจนะที่น้องคีย์เป็นคนตรงๆ กล้าคิด กล้าพูด กล้าทำขนาดนี้ แบบนี้พี่คงไม่ต้องห่วงน้องคีย์เรื่องนายจีโน่คนนั้นแล้วล่ะค่ะ”

คีย์เปลี่ยนอารมณ์ตามแทบไม่ทัน รู้สึกผิดคาดที่นิวาวกกลับมาคุยเรื่องนี้แทนซะเอง

“ห้ะ? เดี๋ยวสิ นี่พูดเรื่องอะไรเนี่ย ที่เตือนเรื่องจีโน่น่ะคือน้องเตือนพี่ต่างหาก”

“จริงๆ แล้วที่พี่พาน้องคีย์ออกมา เพราะแค่อยากจะบอกว่า คนที่ชื่อจีโน่เขาเล็งน้องคีย์ไว้ค่ะ ไม่ใช่พี่หรอก”

“บ้าบอ เขาจะมาสนใจอะไรฉันคะ พี่คิดผิดแล้ว”

เด็กสาวยังคงยืนยันคำเดิมแต่นิวาเองก็ไม่ได้ยอมแพ้ต่อสิ่งที่เธอได้พูดออกไปแล้วเช่นเดียวกัน นัยต์ตาสีน้ำตาลสบมองมาที่คีย์ ก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายผละออกแล้วจัดการเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำด้วยตนเอง และทิ้งท้ายคำพูดบางอย่างเอาไว้

“พี่บอกน้องคีย์แล้วนี่คะ ว่ากลิ่นของเราน่ะหอมเกินไป มันจะนำพาคนที่สนใจมาอีกมากมาย เพราะกลิ่นแบบนี้คนธรรมดาทั่วไปสัมผัสไม่ได้หรอก”

“นี่หรือว่า…”

“กลิ่นของน้องคีย์มันดีเกินไปจนเรียกให้กลุ่มผู้มีสัมผัสพิเศษแบบพวกเรามารอลิ้มชิมรสกันได้ทั้งนั้นค่ะ เพราะทั้งจีโน่และพี่ พวกเราคือ แวมไพร์”

คำเฉลยทั้งหมดที่นิวาเอื้อนเอ่ยออกมานั้นส่งผลให้คีย์ได้แต่นิ่งอึ้งราวกับว่าหัวสมองของเธอเริ่มจะประมวลไม่ค่อยทันเท่าไหร่ เมื่อจู่ๆ รุ่นพี่สาวสวยตรงหน้าผู้แปลกและขี้อ่อยดันพลิกโผมาเป็นคนเดียวกับที่พูดว่าตัวเองเป็น แวมไพร์ นี่มันอะไรกัน เธอกำลังจะบอกว่าเพราะจีโน่เองก็ได้กลิ่นหอมๆ นี่เลยอยากจะกระชากเธอมาเคี้ยวเล่นเพราะกระหายเลือดเหรอ แล้วเธอเองก็อดรนทนไม่ไหวเช่นกัน แต่ก็พยายามควบคุมสติอยู่อะไรทำนองนั้นรึเปล่า

‘ทำไมเธอถึงเลือกจะบอกฉันล่ะ ว่าเธอคือแวมไพร์ แล้วตกลงนี่มันใช่เรื่องจริงหรือเปล่านะ..’

เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากคีย์ นิวาจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายพูดออกมากลบความเงียบที่เริ่มแสดงบรรยากาศของความอึมครึม

“พี่หวังดีจริงๆค่ะ และที่พูดทั้งหมดเป็นความจริง เพราะงั้นอย่าเข้าใกล้ทั้งพี่และจีโน่นะคะ ลำพังพี่ถ้าควบคุมตัวเองทันก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่สำหรับจีโน่พี่ไม่แน่ใจนัก โดยปกติแวมไพร์อย่างเราไม่ค่อยไม่ค่อยได้พบมนุษย์ที่มีกลิ่นหอมหวานแบบน้องคีย์บ่อยๆ หากจะมีบางคนที่ขาดสติอยากลองก็ไม่แปลกเลยค่ะ”

คำพูดคำจาและนัยต์ตาสีน้ำตาลคู่นั้นบ่งบอกว่าไม่มีคำลวงหรือโกหกอยู่ในประโยคเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ในใจของคีย์กลับสั่นไหวแปลกๆ เมื่อนิวาพูดคำนั้นออกมา ว่าห้ามเข้าใกล้เธอ แม้ว่าจะยังไม่รู้จักกันดีพอ แต่คีย์กลับสัมผัสได้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายหรือคิดไม่ดีต่อเธอเลย ไม่อย่างนั้นคงไม่เสี่ยงที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้แก่คนที่พึ่งพบเจอกันได้แบบนี้เป็นแน่ ดังนั้นเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเหมือนหมดคำที่จะต่อบทสนทนากับตนเองแล้วเตรียมหันหลังจะจากไป คีย์กลับเผลอเข้าคว้าร่างบางนั้นไว้ โดยกอดจากด้านหลังราวกับลืมตัว

“อย่ามาทำเป็นเข้มนะ ทีรุ่นพี่ต้องการให้กอด ฉันยังกอดเลย ไม่ต้องมาพูดจาเลอะเทอะว่าไม่ให้เข้าใกล้ด้วย ถ้าจะเข้าไปใกล้ก็จะเข้าไปหาเอง ถ้าจะออกห่างก็จะออกมาเอง เข้าใจไหมคะ”

“ดื้อเหมือนกันนะเรา อยากอยู่ใกล้กันก็บอกดีๆสิคะ เราน่ะทำเป็นเข้มมากกว่าพี่อีก แพ้พี่แล้วนะรู้ตัวรึเปล่า”

อยู่ดีๆ เจ้าตัวก็ยิ้มร่าแล้วผละจากอ้อมกอดของคนตัวสูง ก่อนจะหันมาขยิบตาให้หนึ่งทีแล้วเดินนำออกจากห้องน้ำไปซะเฉยๆ ทิ้งให้เด็กสาวนัยต์ตาสองสีผู้เผลอไผลไปคว้าเขามากอดอย่างไม่รู้ตัวนั้น ได้แต่กัดฟันกรอดแล้วกรีดร้องอยู่ในใจ ที่รู้สึกเหมือนตัวเองพ่ายแพ้เจ้าหล่อนนั่นเข้าให้อีกจนได้ เพราะทั้งที่พยายามจะลองเชิง เป็นต่อ ทำตัวให้เหนือชั้น แต่สุดท้ายก็มาลงเอยที่การง้องอน ยกคำอุปมาอุปไมยไม่ยอมให้เขาได้ทำสิ่งที่ต้องการ อารมณ์คน Loser ไม่คีพลุคที่แท้ทรู

‘อ้ากก! ยัยเพี้ยนนั่นทำฉันไม่คูลอีกแล้ว โว้ยย!’