4.หมอนข้างกับผ้าห่ม

และแล้วในที่สุด คีย์ก็มาถึงยังหน้าตึกสูงห้าชั้น ซึ่งเป็นหอพักของตัวเอง ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก นั่งรถโดยสารไปก็ใช้เวลาไม่นาน หากนั่งรถไฟฟ้าก็เพียงแค่ 20 นาที ดังนั้นตั้งแต่ที่สอบติดเธอจึงขอที่บ้านออกมาใช้ชีวิตเป็นเด็กหอ โดยอ้างว่าจะได้ไม่ต้องไปๆ มาๆ และเพราะอยากเป็นอิสระบ้างก็เท่านั้น ขณะที่ยัยเพื่อนตัวดีอย่างอังนั้นยอมไปกลับระหว่างบ้านกับมหาวิทยาลัยเหมือนเดิม เพราะโดยปกติเธอก็อิสระเสรีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หลังจากที่ส่งคีย์เสร็จ เจ้าตัวดีก็รับปากว่าจะไปส่งนลินทร์ต่อให้ พร้อมกับยักคิ้วเผล่ใส่เพื่อนสาวที่พยุงร่างนิวาเอาไว้ไม่ห่าง

“อย่าลืมนะเพื่อนรัก โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ๊อยบ่อย”

“ไสหัวไปซะ”

“โอ๊ะ รุนแรง คิกๆ แต่เอาเถอะ ฉันดูออกว่าแกเขิน ไม่ต้องมาฟอร์ม”

บทสนทนาสั้นๆ เกิดขึ้นและจบลงในชั่วอึดใจ อังยังไม่วายยักคิ้วให้อีกรอบก่อนที่จะปิดประตูรถใส่หน้าคีย์แล้วจากไป เจ้าตัวได้แต่ถอนหายใจอย่างเหลืออด ที่ยัยเพื่อนคนนี้ทำให้คืนนี้ตัวเองต้องหอบหิ้วคนแปลกหน้ากลับมาถึงที่พักตัวเองจนได้

‘ไม่น่าไปบ้าจี้ตามมันเลย’

แต่ยืนอยู่ตรงนี้ก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมา คีย์พยายามประคองร่างของนิวาให้ซบลงที่แผ่นหลังเพื่อที่จะแบกเธอเดินขึ้นลิฟท์ เพราะถ้าจะอุ้มเจ้าหล่อนไปด้วยท่าแบบอุ้มเจ้าสาวนั่นมันก็ได้อยู่แต่คงจะเตะตาและดูเว่อร์วังเกินไปหน่อย โชคยังดีที่เธอตัวเล็กกว่าคีย์และร่างบางนั่นก็ราวกับปุยนุ่น แม้จะแบกนานๆ คีย์กลับไม่รู้สึกหนักหรือเมื่อยล้าเลยสักนิด

‘ตัวเบาขนาดนี้ กินข้าวบ้างรึเปล่าเนี่ย...หรือดื่มเลือดแล้วมันช่วยให้แข็งแรงได้ไม่ต้องพึ่งอาหารของมนุษย์ โอ้ย แล้วจะคิดเรื่องนี้ทำไมล่ะ’

คีย์สั่นศีรษะเบาๆ เพื่อไล่ความคิดเหล่านั้นให้ออกไปจากหัวสมองซะ ลมหายใจที่ไม่ค่อยสม่ำเสมอนั่นกำลังเป่ารดอยู่ใกล้ๆ กับต้นคอของเธอ จนรู้สึกใจสั่นไหวแปลกๆ แต่ก็พยายามจะไม่คิดอะไรให้มันฟุ้งซ้าน พลางเอื้อมมือไปกดปุ่มเปิดลิฟท์แล้วตรงขึ้นไปยังชั้น 4 ซึ่งเป็นชั้นที่เธอพักอยู่ ประตูห้อง 403 ถูกไขกุญแจเปิดออก พร้อมกับการเรียกแสงสว่างจากภายในด้วยการกดเปิดสวิตซ์ไฟ

ร่างบางของคนที่ยังคงหลับไหลไม่ได้สติ ถูกวางลงที่เตียงนอนไซต์เล็กสำหรับคนเดียว ใบหน้าสวยน่ารักนั่นดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย ดวงตาที่ปิดสนิทนั้นทำให้คีย์เกิดนึกสนใจและมองดูมันใกล้ๆ ขนตาที่ยาวตรงสวย กลิ่นกายที่แม้จะมีแอลกอฮอร์คละคลุ้งปะปน แต่ก็เจือด้วยกลิ่นหอมอ่อนของวานิลลาดุจเดิมไม่จางหาย ริมฝีปากที่แดงระเรื่อและรอยลิปห่างหายไปบ้างจากการที่ถูกใครบางคนทำอะไรเอาไว้...

คีย์เผลอใช้นิ้วมือไล้ไปที่ริมฝีปากนั้นอย่างลืมตัว พร้อมกับเลื่อนไปเขี่ยเส้นผมที่เข้ามาปกปิดใบหน้าของเจ้าตัวไว้บางส่วน

‘สวยจริงๆนั่นแหละ’

เมื่อคิดได้ดังนั้นคีย์ก็ค่อยๆ ชักมือกลับ นี่เธอดันเผลอไปชมคนตรงหน้าเข้าให้อีกแล้ว ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วสำหรับวันนี้ แม้มันจะอยู่เพียงแค่ในใจก็เถอะ เธอไม่นึกด้วยซ้ำว่าวันนี้จะเป็นวันแห่งการเกิดเรื่องราวแปลกประหลาดมากมายถึงเพียงนี้ และในทุกเรื่องก็กลับต้องมีเธอคนนี้มาเอี่ยวด้วย เธอที่เป็น แวมไพร์

ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมาตั้งแต่จำความได้ คีย์มักถูกสั่งสอนว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตประเภทนี้ พวกเขาคือตัวอันตราย เรียกได้ว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวเธอเองเติบโตมาในครอบครัวที่มีแต่คนเถ้าคนแก่ซึ่งออกจะหัวโบราณกันแต่ไหนแต่ไร การเปิดรับอะไรใหม่ๆ นั่นก็คงจะเป็นเรื่องที่ทำใจได้ยาก

ทั้งพ่อและแม่ของเธอเสียชีวิตไปเพราะอุบัติเหตุทั้งที่เธอยังเด็กมากนัก ผู้ปกครองที่มีอยู่ตอนนี้จึงมีเพียงแค่คุณปู่ คุณย่าและคุณอาซึ่งเป็นน้องชายของพ่อ ที่คอยเลี้ยงดูและส่งเสียเธอมาจนถึงตอนนี้ แต่กลับกันเมื่อเธอไปที่เยี่ยมเยียนญาติทางฝั่งของแม่ พวกเขากลับดูไม่พอใจกับการมีอยู่ของเธอเลยสักนิด รวมถึงในพื้นที่ที่ครอบครัวฝั่งแม่ของเธออยู่นั้น เป็นเมืองที่มีความเชื่อเกี่ยวกับแวมไพร์ในด้านที่ไม่ดีนักซึ่งค่อนข้างจะแปลกพอสมควร

เธอได้แต่เก็บงำความสงสัยมาตั้งแต่เล็กจนโต ว่าทำไม มนุษย์อย่างเราจึงมักจะหวาดกลัวในสิ่งที่พวกเขาพิสูจน์กันได้ไม่แน่ชัด ยอมรับว่าเธอเองก็เคยเห็นข่าวคนถูกแวมไพร์ดูดเลือดจนนอนแผ่หลาตามพื้นถนน หรือตามพื้นที่สาธารณะในยามวิกาลประปรายตามข่าวในทีวีหรือหนังสือพิมพ์ ซึ่งนั่นมันก็น่ากลัวจริงๆ แต่ทำไมเมื่อเห็นแวมไพร์ตัวจริงๆ อย่างนิวามาอยู่ตรงหน้า เธอกลับมีความคิดที่เปลี่ยนไปบ้างว่า

‘บางครั้งแวมไพร์ก็มีส่วนที่อ่อนแอไม่ได้ต่างไปจากมนุษย์อย่างเราๆ เลยด้วยซ้ำ’

“อือ…”

เพราะมัวแต่คิดอะไรเพลินไปหน่อย เสียงครางคล้ายกับละเมอของนิวาก็ปลุกให้คีย์หลุดจากภวังค์ เธอทำการเข้ามาจัดท่านอนให้สาวร่างบางนั้นดูสบายตัวขึ้นหน่อย แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่เสื้อผ้าของเจ้าตัวนี่แหละ กลิ่นแอลกอฮอร์ยังคลุ้งอยู่แบบนี้ ถ้าไม่เปลี่ยนให้มันก็คงจะไม่ดีเท่าไหร่นัก แต่เมื่อคิดว่าเธอเป็นคนแปลกหน้าแล้วนั่นก็ทำให้คีย์เกิดรู้สึกกระดากอายอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าคนตรงหน้าจะเป็นผู้หญิงเหมือนกันก็ตาม

‘เอาไงดีวะ...แต่จะให้ทนนอนไปทั้งที่ไม่เปลี่ยนมันก็ยังไงอยู่’

นัยต์ตาสองสีมองใบหน้าของคนที่หลับใหลอย่างเหนื่อยอ่อน และในท้ายที่สุดหลังจากที่ความคิดตีกันได้ยุ่งเหยิงจนเพียงพอแล้ว เธอก็จำต้องจัดแจงหาเสื้อผ้าสบายๆ ที่พอมี นั่นคือเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสีดำ โดยปกติแล้วคีย์จะชอบใส่เสื้อผ้าตัวใหญ่สไตล์โอเว่อร์ไซต์อยู่แล้ว ดังนั้นจึงมีอยู่เต็มชั้นเสื้อผ้าไปหมด แม้นิวาจะตัวเล็กกว่าเธอไปหน่อย แต่เสื้อผ้าแบบนี้มันจะคงจะสวมใส่ได้สบายดีและคงช่วยให้ว่องไวขึ้นด้วย

เจ้าตัวค่อยๆ ถอดเสื้อและกางเกงของคนเมาพับนั่นออกมาโดยเลี่ยงที่จะไม่มองตรงๆ มากนักและเน้นการสัมผัสเอาแบบลวกๆ ซะส่วนใหญ่ ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจนักว่าทำไมมันถึงดูเป็นการเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ลนลานและทำให้ตัวเองดูขัดเขินบ้าบออะไรก็ไม่รู้อยู่คนเดียว ยิ่งพอนึกไปถึงคำพูดทีส่อนัยยะแปลกๆ ของเพื่อนตัวดีนั่นยิ่งทำให้เธอคิดไม่ตก

‘เห้อ! เสร็จสักที’

เด็กสาวปาดเหงื่อเม็ดเป้งที่ผุดพรายขึ้นมา รู้สึกดีใจที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนตัวเล็กได้สำเร็จเสียที เธอมองนาฬิกาปลุกเรือนเล็กๆ สี่เหลี่ยมที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงซึ่งบ่งบอกเวลา 5 ทุ่มแล้ว เจ้าตัวเริ่มอ่อนล้าและรู้สึกเพลียๆ ขึ้นมาบ้าง หลังจากผ่านเรื่องราวมาได้มากมาย นี่คงได้เวลาอันควรค่าแก่การพักผ่อนกันสักที คีย์ตัดสินใจมอบเตียงสุดที่รักนั่นให้คนเมา ไม่สิ แวมไพร์ขี้เมานั่นยึดครองไปซะในคืนนี้ ส่วนตัวเองซึ่งเป็นเจ้าของห้องก็คงต้อง...

‘นอนพื้นสิรอไร…’

หลังจากที่ดับไฟลงแล้ว ร่างสูงของคีย์ก็ก้าวเข้ามานอนที่ฟูกซึ่งถูกปูเอาไว้ข้างเตียง เธอเอนกายเพื่อทิ้งตัวลงนอน พลิกตะแคงตัวหันไปทางแม่สาวแวมไพร์ที่ยังคงไม่รู้สึกรู้สาอะไรอยู่ดี

‘ขนาดหลับยังมีสเน่ห์ขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ แวมไพร์นี่มีมนตร์กันรึเปล่าเนี่ย’