5.อย่าไปนะ

ค่ำคืนที่แสนจะยาวนานได้ผ่านพ้นไปในที่สุด เพราะเวลาที่ไม่เคยหยุดเดิน คีย์รู้สึกตัวตื่นขึ้นเองโดยอัตโนมัติ ก็พบว่าในตอนนี้ตัวเองนอนแผ่อยู่ในท่วงท่าที่ดูหมดสภาพ หากแต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ ร่างของคนตัวเล็กอีกคนที่เบียดแนบชิดเข้ามาแล้วกอดเธอเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะหายไป บทบาทของทั้งคู่สลับกันไปแล้ว คงเพราะคีย์นั้นค่อนข้างนอนดิ้นและไม่สบายตัวมากนัก

เนื่องจากเธอไม่คุ้นชินกับการนอนข้างใครอื่น แต่ถึงอย่างนั้น นัยต์ตาสองสีของคีย์ก็ยังคงเมียงมองเจ้าของร่างเล็กนั่นอย่างไม่วางตา นิวาที่ยังคงหลับตาพริ้ม นอนสบาย ท่าทางคงพักผ่อนได้เต็มที่ แตกต่างกับเจ้าของห้องที่ทำตัวเป็นบ้าระแวงไปทั้งคืน จนข่มตาหลับลงได้อีกทีก็ราวๆ ตีสามกว่าๆ เข้าไปแล้ว

‘สิบโมงแล้วเหรอเนี่ย...แล้วว่าแต่เธอจะหลับยาวไปถึงไหนกัน ดูสบายซะจริงนะแม่คุณ’

คีย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เธอยังไม่กล้าขยับตัวลุกขึ้น เพราะกลัวคนบางคนที่เกาะเธอซะแน่นอย่างกับลูกลิงจะตื่นขึ้นมา จึงได้แต่นอนแผ่ในอิริยาบถนั้นต่อไป พร้อมกับกรอกตาไปมาอย่างไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรดี เพราะจะหลับต่อก็คงทำไม่ได้ซะแล้ว

‘เส้นผมนุ่มจัง…’

เมื่อไม่มีอะไรทำ ร่างสูงก็กลับปล่อยให้มือของตัวเองซุกซนเข้าไปสัมผัสกับเส้นผมเล็กๆ ที่เรียบลื่นและนุ่มสลวยของแม่สาวแวมไพร์ตรงหน้า เขี่ยเล่นไปมาอย่างนึกสนุก และเพราะการกอดรัดนั่นทำให้ส่วนศีรษะของเธออยู่ใกล้กับใบหน้าของคีย์ในระยะประชิด กลิ่นแชมพูอ่อนๆ จึงทำให้โสตประสาทของเธอตื่นตัวในความหอมนั่น

‘จะตัวหอมไปทุกสัดส่วนเลยรึไงนะ เริ่มดูไม่ออกแล้วแหละว่าเธอหรือฉันที่มีกลิ่นพิเศษกันแน่’

มันเป็นเพียงแค่กลิ่นจากผลิตภัณฑ์บางชนิดเท่านั้น แต่เมื่อมาประทับอยู่บนร่างของผู้หญิงคนนี้ราวกับว่ามันกลายเป็นเสมือนยาสเน่ห์ที่ทำให้ผู้ซึ่งสัมผัสได้นั้น ยิ่งอยากเข้าใกล้ อยากอยู่แบบนี้นานๆ ออร่าของความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ที่ใครก็ไม่สามารถเลียนแบบหรือทดแทนได้

“งืม...แต๊ะอั๋งพี่ตอนหลับเหรอคะน้องคีย์”

คนถูกกล่าวหาว่าแต๊ะอั๋งสะดุ้งโหยงเพราะไม่คาดคิดว่าเจ้าของร่างบางจะตื่นขึ้นมากะทันหัน จนส่งผลให้คีย์รีบชักมือกลับ แต่นิวากลับยิ้มและไม่มีท่าทีเหมือนจะต่อว่าอะไร พร้อมกับลุกขึ้นแล้วพลิกตัวให้มาอยู่ในท่าที่เหมือนกับจะคร่อมร่างของคีย์เอาไว้ นัยต์ตาสีน้ำตาลสบมองมาและคีย์อ่านไม่ออกเลยสักนิดว่าในตอนนี้เธอมีอารมณ์แบบใดหรือกำลังคิดอะไรอยู่

“ถ้าไม่ชอบก็จะไม่ทำค่ะ พอดีมือมันลั่น แชมพูพี่หอมดี”

“แล้วทำไมจะต้องไม่ชอบด้วยล่ะคะ? แค่แซวเล่นเอง ตื่นมานานแล้วเหรอ ทำไมไม่ปลุกพี่ล่ะ”

‘อา...จะบอกออกไปได้ยังไงล่ะ ว่าชอบที่เธอกอด...บ้าชิบ คิดอะไรอยู่เนี่ย’

แต่ดูเหมือนสีหน้าที่ครุ่นคิดอะไรในใจนั่นจะยังคงไม่แนบเนียนพอและนิวาก็เริ่มรู้ทัน

“หรือชอบที่เรากอดกัน เลยไม่อยากปลุกกันแน่คะ”

“ไม่ได้ชอบแต่ก็ไม่ได้เกลียด”

คนถูกถามทำเป็นตอบกำกวมให้ดูเข้าถึงได้ยาก ก่อนที่จะพยายามชันกายลุกขึ้น เพื่อเป็นการตัดบท

“พี่รีบกลับบ้านหรือเปล่าคะ? หรือมีที่ไหนที่ต้องไปรึเปล่า”

“พูดเหมือนจะไล่กันเลยแฮะ”

“แค่ถามเอง ทำเป็นนอยด์ไปได้”

“ก็ไม่มีนะคะ งั้นแปลว่าวันนี้พี่หมกตัวอยู่กับน้องคีย์ได้ใช่ไหมเอ่ย”

“ตามใจสิ ว่าแต่นี่ก็สายแล้ว ลุกไปอาบน้ำเถอะค่ะ เมื่อคืนพี่ก็ไม่ได้อาบ”

“ว้า แบบนี้แปลว่าเหม็นแย่แล้วน่ะสิ”

คนตัวเล็กทำหน้ายู่นิดหน่อย ขณะที่ผละร่างออกมาห่างจากคีย์เล็กน้อยเพื่อสูดดมกลิ่นตามร่างกายของตนเองด้วยความเขินอาย แต่คีย์ก็เพียงแค่ยิ้มมุมปาก เพราะเธอไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นอย่างที่พูดเลยสักนิด

‘ใครว่าล่ะ ยิ่งใกล้ยิ่งหอมกว่าเดิมซะอีก’

หลังจากนั้นคีย์ก็ได้ทำการเก็บฟูกนอนให้เรียบร้อย พร้อมกับไล่แขกคนสำคัญไปอาบน้ำ โชคดีที่เธอมีแปรงสีฟันสำรองไว้ จึงไม่จำเป็นต้องลงจากหอเพื่อไปที่ร้านสะดวกซื้อ เจ้าตัวถอนหายใจเบาๆ เมื่อพบว่าสุดท้ายเจ้าเตียงนี่ก็ไม่ได้จำเป็นเลยตั้งแต่เมื่อคืน เพราะทั้งคู่ดันไปจบลงที่นอนฟูกข้างล่างด้วยกันซะอย่างนั้น

ร่างสูงเดินไปเปิดดูตู้เย็นว่ามีอะไรพอเหลือให้ทำได้บ้างหรือไม่ แต่ก็กลับว่างเปล่า ดังนั้นระหว่างที่รอรุ่นพี่คนสวยไปอาบน้ำ คีย์จึงนอนไถโทรศัพท์เล่นอยู่บนเตียงเป็นการฆ่าเวลา และดูเหมือนเช้านี้จะมีข้อความของยัยเพื่อนตัวแสบเด้งมาก่อนใคร แต่คีย์เป็นประเภทที่ไม่ค่อยชอบตอบแชทเพื่อนอยู่แล้ว จึงทำเป็นเมินแล้วปล่อยผ่าน

แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องที่อยู่ภายในห้องก็กลับดังขึ้นมา เป็นโทรศัพท์ของนิวาที่คีย์เปิดเอาไว้ให้หลังจากที่ชาร์จติดเมื่อคืน ระหว่างที่ลังเลอยู่ว่าเธอควรจะเรียกคนที่อาบน้ำอยู่หรือควรที่จะรับแทนไปก่อนดี เสียงเปิดประตูห้องน้ำก็ดังกึก พร้อมกับถูกเปิดออกด้วยร่างบางของสาวสวยที่ดูเหมือนจะอาบน้ำเสร็จแล้ว

และเพราะยังไม่ได้แต่งตัวให้เรียบร้อย เจ้าตัวจึงนุ่งแต่เพียงผ้าขนหนูสีขาวออกมาเพียงผืนเดียวเท่านั้นพร้อมกับกลิ่นหอมทั้งจากครีมอาบน้ำที่ตามติดกายเจ้าหล่อนออกมาด้วย และนั่นทำให้นัยต์ตาสองสีอันไม่รักดี เผลอจ้องเรือนร่างที่กำลังพุ่งไปรับโทรศัพท์อย่างลืมตัว...

‘ขาวจัง...แว้กก! คิดบ้าอะไรเนี่ย!’

ขณะที่คีย์กำลังทึ้งผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง และพยายามกุมสติเพื่อไม่ให้มันดูประเจิดประเจ้อนัก เพราะอีกฝ่ายก็คือผู้หญิงเหมือนกัน เรามีทุกอย่างเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไร คีย์กลับรู้สึกสับสนจนตีกันในหัวแบบยุ่งเหยิงไปหมด ทั้งอยากจ้องมองเรือนร่างนั้นและไม่อยากไปพร้อมกัน และท้ายที่สุดจิตใต้สำนึกอันเป็นฝ่ายดีก็ได้ทำการชักจูงให้คนคิดมากหันหลังให้สาวน้อยผ้าขนหนู ที่กำลังคุยโทรศัพท์ด้วยเสียงที่แผ่วเบา และเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทไปมากกว่านี้ คีย์จึงรีบจ้ำอ้าวเดินตรงไปที่ระเบียงอย่างเงียบๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา นิวาซึ่งคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วก็ตรงออกมาเรียกคีย์ที่อยู่ตรงระเบียงในทันที

“ขอโทษนะคะน้องคีย์ ดูเหมือนว่าพี่จะต้องรีบกลับด่วนซะแล้ว วันนี้เราคงไม่ได้อยู่ด้วยกัน”

“ไม่เป็นไรค่ะ ที่บ้านคงเป็นห่วงล่ะสิ แต่ปกติพี่อยู่คอนโดคนเดียวไม่ใช่เหรอ”

คนถูกเรียกหันมาเผชิญหน้ากับคนตัวเล็กที่ยังคงนุ่งผ้าขนหนูผืนเดิม และเพราะความได้เห็นแบบเอชดีชัดแจ๋วเต็มตานั่นทำให้หัวสมองที่สั่งการมาดีว่าไม่ควรจ้องมองมากเกินไปนั้นเกิดขาวโพลนราวกับขัดข้องขึ้นมาเสียดื้อๆ แม้จะมีผ้าบางๆ นั่นกั้นอยู่แต่มันก็รู้สึกแปลกๆ อยู่ดี...และความรู้สึกนี้เกิดแค่กับการมองผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้านี่คนเดียว

“กรี๊ดด! นะ...น้องคีย์คะ! เลือดด!”

ของเหลวสีแดงข้นคลั่กไหลรินออกมาจากจมูกของคนตัวสูงราวกับก๊อกแตก จนลงมาถึงริมฝีปาก ความอุ่นร้อนและกลิ่นเลือดนั่นทำให้ดวงตาสีน้ำตาลของนิวามีประกายแห่งความกระหายขึ้นมาเพียงชั่วแว่บหนึ่ง แต่เธอก็กลับสะกดอารมณ์เอาไว้ และคิดจะผละออกไปหาผ้าสะอาดมาเช็ดเลือดให้ แต่คีย์กลับโบกมือปัดๆไป พร้อมกับผลักร่างของคนตัวเล็กให้เข้าไปด้านใน แล้วเลื่อนปิดประตูระเบียง

“เข้าไปข้างในเถอะ เป็นสาวเป็นนางนุ่งผ้าผืนเดียวมายืนตรงระเบียงแบบนี้ได้ไงกัน”

ใบหน้าของคีย์ร้อนผ่าวขึ้นมา และเริ่มแดงซ่านเล็กน้อยประหนึ่งแข่งกับของเหลวสีแดงที่ไหลออกมา นิวานำผ้าสะอาดที่หาได้มาซับเลือดให้เธอ ขณะที่คนถูกซับนั้นกลับหลับตาลงเพราะไม่กล้าที่จะมองร่างบางนั่นตรงๆ อีกต่อไป

‘รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอิบ้าลามกจกเปรตก็วันนี้…’