Chapter 4

May mga kasalanang nagsisimula sa isang simpleng kasinungalingan. Isang bagay na itinatago dahil sa takot at isang desisyong ginagawa dahil sa pag-asa.

Para kay Nicole, nagsimula ang lahat nang itago niya ang kanyang contraceptive pills sa drawer ng guesthouse.

Hindi niya itinapon ang mga ito. Hindi pa niya kayang gawin iyon dahil may bahagi sa kanyang sarili na nagsasabing maaari pa siyang umatras, maaari pa niyang itama ang kanyang mga desisyon bago pa tuluyang masira ang lahat.

Ngunit sa tuwing nakikita niya si Christopher, nawawala ang kanyang determinasyong maging tapat.

Matagal na din niyang minamahal ang lalaki. Ilang taon na rin niyang pinagmamasdan ang kaligayahan ng kaibigan sa piling nito. At sa loob ng tatlong taon, paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili na sapat nang maging kaibigan siya ni Selena.

Ngunit hindi na sapat iyon.

Hindi matapos niyang makita kung gaano kadaling mapalapit kay Christopher kapag may dahilan siyang manatili sa kanilang bahay. Hindi matapos niyang marinig ang boses nito sa tuwing kinukumusta siya. At lalong hindi matapos niyang maramdaman na may pagkakataon siyang maging higit pa sa babaeng nakatayo sa likod ng kanyang kaibigan.

Hindi niya alam kung tunay na pag-ibig ba ang nagtutulak sa kanya o ang matagal na niyang inggit sa kaligayahan ng kanyang kaibigan. Ang alam lamang niya, ayaw na niyang bumalik sa dating buhay.

“Nicole, Free ka ba bukas?”

Nasa hapag-kainan sila nang itanong iyon ni Selena.

Katatapos lamang nilang maghapunan. Si Christopher ay abala sa pagbabasa ng ilang dokumento sa kanyang tablet, samantalang si Nicole ay tahimik na umiinom ng tubig.

“Para saan?”

“May appointment tayo sa doktor. Gusto kong pag-usapan natin ang susunod na hakbang bago ang third attempt.”

Tumango si Nicole.

“Sure, pwede ako tomorrow.”

“Good. Ayokong magmadali tayo. Kailangan nating siguraduhin na maayos ang kalusugan mo.”

Napangiti siya.

“Don't worry. I'm fine.”

Mula sa kabilang panig ng mesa, tumingin si Christopher.

“Let us know if you feel uncomfortable with anything. We can always discuss other options with the doctor.”

“Thank you, Chris.”

Ngumiti ang lalaki bago muling bumalik sa pagbabasa.

Simple lamang ang pag-uusap. Walang kakaibang nangyari. Ngunit nang gabing iyon, hindi makatulog si Nicole. Alam niyang malapit na ang ikatlong pagtatangka at kung magpapatuloy siyang umiinom ng pills, maaari na namang mabigo ang kanilang kasunduan.

At alam niyang kung magtagumpay naman siya, magsisimula ang siyam na buwang kailangan niyang harapin bago tuluyang mawala sa buhay ni Christopher.

Hindi niya alam kung alin ang mas kinatatakutan niya. Ang mabigong mabuntis at mawalan ng dahilan upang manatili sa tabi nito, o ang mabuntis at kailangang pakawalan ang lalaking matagal niyang pinangarap.

Sa huli, pinili niyang itigil ang pag-inom ng pills. Hindi niya ito ipinagdiwang at hindi rin siya nakaramdam ng kapayapaan. Sa halip, buong gabi siyang nakatitig sa kisame, iniisip kung gaano kalayo ang kaya niyang marating para sa isang lalaking hindi naman kailanman nangakong magiging kanya.

Kinabukasan, maaga silang dumating sa klinika. Nasa waiting area si Selena habang kinakausap ang doktor tungkol sa mga susunod na hakbang.

Tahimik na nakaupo si Nicole sa tabi niya.

“May gusto ka bang itanong?” tanong ni Selena.

Umiling siya.

“Wala.”

“Sure?”

“Oo.”

Hinawakan ni Selena ang kanyang kamay.

“Nicole, kung sakaling hindi tayo magtagumpay sa pagkakataong ito, hindi kita sisisihin. Gusto kong malaman mo iyon.”

Napayuko si Nicole.

“Alam ko.”

“Hindi ko gustong maramdaman mong kailangan mong gawin ito para sa akin.”

“Selena, gusto ko ring makatulong.”

Ngumiti ang kaibigan.

“At dahil diyan, mas lalo kitang pinasasalamatan.”

Naramdaman ni Nicole ang paninikip ng dibdib. Hindi niya maintindihan kung bakit patuloy siyang binibigyan ni Selena ng dahilan upang makonsensiya.

Kung sana ay naging masama ang kaibigan. Kung sana ay ipinahiya siya nito o ipinaramdam na wala siyang halaga. Marahil ay mas madali niyang mabibigyang-katwiran ang kanyang ginagawa.

Ngunit hindi.

Sa kabila ng sariling sakit, patuloy na iniisip ni Selena ang kapakanan niya at sa kabila ng kabutihang iyon, patuloy pa rin siyang nagsisinungaling.

Sa ikatlong pagtatangka, hindi padin sila nawalan ng pagasa. Nagkaroon sila ng arrangement at hindi iyon naging madali para kay Selena.

Bago sila umalis ng klinika, kinausap ni Christopher si Nicole.

“Are you okay with everything?”

Tumango si Nicole.

“Yes.”

“Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mo.”

“I know.”

“Good. I want everyone to be comfortable with the arrangement.”

Ngumiti siya.

“Don't worry about me.”

Ngunit nang makauwi sila, hindi na niya maalis sa isip ang mga sinabi ng lalaki.

Gusto nitong maging komportable siya at maging maayos ang lahat. Gusto nitong matupad ang pangarap nilang mag-asawa.

Hindi niya alam kung bakit, ngunit may bahagi sa kanyang sarili na gustong maniwalang may puwang siya sa puso ni Christopher.

Kaya nang sumapit ang mga susunod na araw, lalo niyang pinanghawakan ang bawat pagkakataong kasama niya ang lalaki.

Minsan ay nag-uusap sila tungkol sa trabaho. At minsan, kapag wala si Selena, nagiging mas personal ang kanilang mga usapan.

“Nicole, may plano ka pa ba pagkatapos ng lahat ng ito?” tanong ni Christopher.

Nasa veranda sila ng guesthouse. Katatapos lamang niyang magdala ng pagkain para sa kaibigan.

“Anong klaseng plano?”

“After the pregnancy. Kapag naibigay mo na sa amin ang baby.”

Napahinto si Nicole. Hindi niya gustong pag-usapan iyon.

“Hindi ko pa alam.”

“May gusto ka bang gawin? Business? Travel?”

“Siguro. Gusto kong magsimula ulit. At kelangan ko din ipagamot ang papa ko.”

“That's good.”

“Chris?”

“Yes?”

“Sa tingin mo ba may mga bagay na hindi dapat pinagsisisihan kahit alam mong may masasaktan?”

Sandaling natahimik ang lalaki.

“Depende sa ginawa mo.”

“Paano kung ginawa mo iyon dahil mahal mo ang isang tao?”

Tumingin si Christopher sa kanya.

“Love isn't an excuse to hurt someone, Nicole.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya. Muli niyang narinig ang katotohanang pilit niyang iniiwasan. Hindi sapat ang pagmamahal upang bigyang-katwiran ang pagtataksil.

Ngunit sa kabila nito, hindi pa rin siya umatras. Dahil sa kanyang isip, hindi pa naman siya nagtataksil. Wala pa naman siyang inaagaw at wala pa naman siyang sinisirang kasal. Hindi niya kayang aminin sa sarili na nagsimula na ang pagtataksil sa sandaling pinili niyang magsinungaling sa babaeng nagtitiwala sa kanya.

Lumipas ang ilang araw. Nagsimulang maghintay si Selena sa resulta ng ikatlong pagtatangka.

Araw-araw, kinukumusta niya si Nicole.

“May nararamdaman ka ba?”

“May pagbabago ba sa katawan mo?”

“Okay ka lang ba?”

At sa bawat pagkakataon, pareho ang sagot ng kaibigan.

“I'm fine.”

Ngunit ang katotohanan, hindi rin alam ni Nicole kung ano ang aasahan. Hindi niya alam kung gaano katagal bago siya mabuntis. At higit sa lahat, hindi niya alam kung paano niya haharapin ang sarili kung tuluyan niyang makuha ang gusto niya.

Nang dumating ang araw ng pagsusuri, magkasama silang nagpunta sa klinika. Hawak ni Selena ang rosaryong ibinigay ng kanyang ina noong araw ng kanilang kasal.

Tahimik siyang nagdarasal.

Nang lumabas ang doktor, agad siyang tumayo.

“Doc?”

Maingat na tiningnan ng doktor ang resulta.

“I'm sorry.”

Parang tumigil ang mundo ni Selena. Ikatlong kabiguan. Hindi siya umiyak agad at hindi rin siya nagsalita.

Tumango lamang siya, saka nagpasalamat sa doktor. Ngunit nang makalabas sila ng klinika, hindi na niya napigilan ang kanyang mga luha.

“Selena,” mahinang tawag ni Nicole.

Umiling ang kaibigan.

“I'm okay.”

“Hindi mo kailangang magpanggap.”

Napahinto si Selena. Pagkatapos, tuluyan siyang napaiyak.

“Pagod na ako, Nicole.”

Niyakap siya ng kaibigan.

“I'm sorry.”

“Hindi mo kasalanan.”

Ngunit sa loob-loob ni Nicole, alam niyang hindi iyon ganap na totoo. Dahil may bahagi sa kabiguan na iyon na siya mismo ang pinili. At habang umiiyak si Selena sa kanyang balikat, unti-unting bumibigat ang kanyang konsensiya.

Nang gabing iyon, bumalik si Christopher mula sa isang business trip. Nang malaman niyang nabigo na naman ang pagtatangka, agad niyang hinanap si Selena.

Nasa silid-aklatan ang kanyang asawa, nakaupo sa sofa habang hawak ang isang lumang larawan nilang dalawa.

“Love.”

Napatingin si Selena.

“Hey.”

Umupo si Christopher sa tabi niya.

“I'm sorry.”

Umiling siya.

“Hindi mo kailangang humingi ng tawad.”

“Alam kong mahirap ito para sa iyo.”

Napaluha si Selena.

“Paano kung hindi talaga ako magkaroon ng anak?”

Hinawakan ni Christopher ang kanyang kamay.

“Ilang beses ko ba uulitin sa’yo, we'll face it together.”

“Paano kung isang araw ay gusto mo nang sumuko?”

Hindi agad sumagot ang lalaki. Bagkus ay hinawakan niya ang mukha ng asawa.

“Selena, I married you because I love you. Hindi dahil sa kakayahan mong magkaanak.”

Niyakap siya ni Selena. Sa sandaling iyon, muli siyang naniwalang kaya nilang lampasan ang lahat.

Hindi niya alam na habang yakap niya ang asawa, nakatayo si Nicole sa labas ng silid-aklatan. Narinig niya ang bawat salita. At sa halip na umatras, mas lalo siyang nasaktan. Dahil sa kabila ng lahat ng pagkakataong ibinigay sa kanya, si Selena pa rin ang babaeng pinipili ni Alexander. Si Selena pa rin ang babaeng minamahal nito.

At siya?

Isa lamang siyang kaibigang tinanggap sa kanilang pamilya. Isang surrogate na binabayaran upang magdala ng anak.

Ngunit nang gabing iyon, gumawa siya ng panibagong pangako sa sarili. Hindi na siya muling maghihintay nang walang ginagawa. Kung may pagkakataon siyang maging bahagi ng buhay ni Christopher, panghahawakan niya iyon. At kung kailangan niyang harapin ang katotohanang may masasaktan, gagawin niya iyon kapag wala na siyang ibang pagpipilian.

Hindi niya alam na ang desisyong iyon ang magtutulak sa kanya sa isang landas na hindi na niya kayang balikan.