LOGINIsang hapon, habang nag-aayos ako ng ilang papeles sa sala, tumunog ang doorbell.Napatingin ako sa pinto. Saglit akong natigilan bago tumayo at lumapit.Hindi ko alam kung bakit may kung anong kakaibang kaba sa dibdib ko. Marahil ay dahil hindi ko inaasahang may bisita. Marahil ay dahil ilang araw na akong hindi nakikipagkita sa ibang tao maliban sa mga kailangan kong kausapin tungkol sa trabaho.O marahil ay dahil sa isang maliit at nakakainis na posibilidad na hindi ko gustong aminin—na baka si Belle iyon.Napailing ako habang binubuksan ang pinto.At siyempre, siya nga.Nakatayo siya sa harap ko, may hawak na maliit na paper bag. Simple ang suot niya, at nakatali ang buhok niya sa likod. Nang makita niya ako, bahagya siyang ngumiti."Hi."Napatitig ako sa kaniya. "Anong ginagawa mo rito?"Bahagyang bumaba ang ngiti niya. "Dumaan lang ako.""Para saan?"Itinaas niya ang paper bag. "May dala akong pagkain."Napatingin ako sa dala niya. Pagkatapos ay bumalik ang tingin ko sa mukha ni
Tahimik ang biyahe pabalik sa condo.Hindi na ako tinanong ni Belle kung kumusta ang pakiramdam ko. Hindi na niya ako pinaalalahanang uminom ng tubig. Hindi na rin niya sinabi kung gaano siya kasaya dahil maayos ang resulta ng checkup ko.Paminsan-minsan ay naririnig ko ang mahinang tunog ng indicator habang lumiliko siya. Minsan naman ay maririnig ko ang paghinga niya, ngunit wala na ang dating gaan sa pagitan namin.Dapat ay natuwa ako. Ito naman ang gusto ko. Gusto kong tumigil siya sa pangungulit. Gusto kong maintindihan niyang hindi ako interesado. Gusto kong malaman niyang hindi ko siya kailanman mamahalin sa paraang inaasahan niya.Pero habang tumatagal ang katahimikan, mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng mga salitang binitiwan ko.Hindi dahil nagsisisi ako, kundi dahil alam kong nasaktan ko siya. At kahit hindi ko iyon gustuhin, hindi ko maitatangging may bahagi sa akin na ayaw ring makitang nasasaktan ang ibang tao.Hindi ako halimaw. Hindi ako walang puso. Hindi lang tal
Tinawag din ako ng nurse makalipas ang ilang minuto.Sinamahan ako ni Belle hanggang sa clinic, ngunit nang papasok na ako, pinigilan ko siya."Dito ka na lang."Napatingin siya sa akin. "Ha?""Sa labas ka na maghintay.""Pero—""Belle."Natahimik siya. Tiningnan niya ako nang ilang segundo bago marahang tumango."Sige."Pumasok ako sa clinic nang mag-isa.Sa loob, kinumusta ako ng doktor at tinanong ang tungkol sa mga sintomas na nararamdaman ko. Sinabi kong mas maayos na ang paghinga ko at hindi na kasingdalas ang pag-ubo. Ipinaliwanag ko rin na unti-unti nang bumabalik ang lakas ko, bagaman madali pa rin akong mapagod.Sinuri niya ang mga resulta ng mga pagsusuri ko at nagbigay ng ilang paalala tungkol sa pahinga, gamot, pagkain, at mga gawaing kailangan ko munang iwasan.Wala namang bagong komplikasyon. Mabuti na lang.Kailangan ko pa ring mag-ingat, ngunit kung magpapatuloy ang paggaling ko, maaari na akong unti-unting bumalik sa normal kong gawain.Paglabas ko ng clinic, agad ak
Hindi ko siya mamahalin.Hindi dahil may kulang sa kaniya. Hindi dahil hindi siya karapat-dapat mahalin. Kundi dahil hindi siya ang taong kaya kong mahalin sa paraang inaasahan niya.At iyon ang katotohanang hindi ko kailanman kayang baguhin.Nang araw ng follow-up checkup ko, halos ayaw ko nang bumangon mula sa kama. Hindi dahil sa matinding sakit, kundi dahil ayaw kong harapin ang panibagong araw na kasama si Belle.Noong una, sinabi niyang sasamahan niya ako sa ospital. Tumanggi ako. Sinabi kong kaya kong pumunta nang mag-isa. Sinabi niyang hindi pa ako lubusang magaling. Sinabi kong may sarili akong sasakyan. Sinabi niyang hindi niya ako hahayaang magmaneho habang nanghihina pa. Sinabi kong kaya kong tumawag ng driver. Sinabi niyang sasamahan niya ako kahit may driver na.Sa huli, sumuko ako. Hindi dahil pumayag ako sa kagustuhan niya, kundi dahil wala na akong lakas para makipagtalo. Minsan, mas nakakapagod ang pakikipagtalo kaysa sa simpleng pagsang-ayon.Pero hindi ibig sabihin
Napatikom siya ng bibig.Sa wakas. Akala ko ay magsasalita na naman siya, pero sa halip ay lumapit siya sa kama at sinilip ang mangkok na hawak ko."Naubos mo ang lugaw.""Nagugutom ako.""Good. At least, bumabalik na ang gana mong kumain.""Belle.""Ano na naman?""Huwag mong gawing malaking bagay ang bawat kinakain ko."Napakurap siya. Pagkatapos ay napabuntong-hininga."Fine. Hindi ko na gagawing malaking bagay.""Salamat.""Pero masaya ako."Napapikit ako nang mariin. Aba, hindi ba't sinabi niyang hindi na niya gagawing malaking bagay?"Belle.""Sorry na." Ngumiti siya nang bahagya. "Hindi na ako magsasalita."Tinitigan ko siya. Tinitigan niya rin ako. Ilang segundo kaming ganoon bago siya tuluyang natawa."Ang sungit mo talaga.""At ikaw, ang kulit mo.""At least, pareho tayong may personality.""May personality ba ang pagiging makulit?""Of course.""Kung ganoon, mas gusto ko na lang ang pagiging tahimik."Natawa siya nang mahina. At doon ko naramdaman ang pamilyar na pagkainis
Hindi ko alam kung ilang beses ko nang narinig ang tunog ng pagbukas at pagsara ng pinto mula nang magsimulang magpakita ng pagmamalasakit sa akin ang babaeng iyon.Belle.Sa tuwing maririnig ko ang pangalan niya, para bang may kung anong bagay na kumikirot sa sentido ko. Hindi naman dahil masama ang pangalan niya. Maganda nga, kung tutuusin. Bagay sa kaniya dahil maganda rin siya. Pero hindi sapat ang magandang mukha para magustuhan ko ang isang tao, lalo na kung ang taong iyon ay isang babae na tila walang balak sumuko sa paghabol sa akin.At ang mas malala pa, parang wala siyang pakialam kung ilang beses ko siyang itaboy.Kung may paligsahan lang sa mundo para sa pinakamatigas ang ulo, malamang ay nasa unang puwesto na siya. Hindi ko na kailangang magtanong kung sino ang susunod sa kaniya dahil wala akong maisip na ibang taong kayang magpakita ng ganoong katinding determinasyon para lamang kulitin ang isang lalaking ilang ulit nang nagsabing wala siyang pagtingin sa kaniya.Hindi k
"Lolo! The airplane was so big, and Kirsi slept the whole time!" masayang kwento ni Kiran habang iwinawagayway ang kanyang kutsara."No, I didn't! I was just resting my eyes!" mabilis na pagtatanggol naman ng kapatid niyang si Kirsi, na nagpatawa sa aming lahat.Ngunit sa kabila ng tawanan, may kun
MALAMIG ang hangin sa London, kakaiba sa nakatutunaw na init ng Pilipinas na nakasanayan ko. Limang buwan na ang nakalilipas mula nang iwan ko ang lahat. Dito, sa maliit ngunit modernong apartment ko malapit sa Thames, pilit kong binuo ang isang buhay na ako lang ang may-ari. Pumasok ako sa isang m
"SALAMAT, Attorney."Nakipagkamay ako sa abogado na nag-asikaso ng tuluyang paghihiwalay namin ni Nathaniel."Anytime, Khendra. Kung may kailangan ka pa, tawagan mo lang ako," nakangiting sagot niya bago inayos ang mga papeles at lumabas ng pribadong silid sa coffee shop.Naiwan akong mag-isa. Daha
“Tumawag kayo ng ambulansya! Ngayon na!”Ang pasigaw na utos ni Nathaniel ay umalingawngaw sa buong bahay. Rinig ko ang taranta at takot sa kanyang boses, pero parang napakalayo na nito sa pandinig ko. Parang may makapal na pader na biglang humarang sa akin at sa mundo. Ang tanging nararamdaman ko







