로그인Gabi na nang tuluyang makaalis si Luna. Tahimik ang buong bahay, parang walang kaalam-alam sa delikadong lakad na gagawin niya. Nakasuot siya ng all black… simple pero functional. Hindi halata, pero handa siya sa anumang mangyari.Bago siya lumabas, saglit siyang tumigil sa may pintuan.Napatingin siya sa loob ng bahay.Kay Celestine. Kay Adrian. Kay Aurora.At kay Aiden.Napapikit siya.“Just this once…” bulong niya. “I’ll finish this.”At saka siya umalis.Sa labas, nakaabang na si Victor sa sasakyan.“You’re late,” sabi nito.“I’m on time,” sagot ni Luna habang sumasakay.Habang nagmamaneho si Victor, tahimik ang pagitan nila.“Location?” tanong niya.Tiningnan ni Luna ang phone niya.“Still no update.”“Creepy,” sabi ni Victor.“Calculated,” sagot ni Luna.Ilang minuto pa ang lumipas…biglang tumunog ang phone niya.Unknown: Warehouse 17. Old port area. Come alone.Napatingin si Victor.“Oh hell no.”“Stop the car,” sabi ni Luna.“What? No.”“Victor, stop.”Napabuntong-hininga si
Kinabukasan, maagang nagising si Aiden dahil sa sunod-sunod na notification sa phone niya. Napakunot ang noo niya habang inaabot ito sa side table.Pagtingin niya…message from Victor.Victor: We need to talk.Napabuntong-hininga si Aiden.“Anong trip nanaman nito…” bulong niya.Pero alam niyang hindi basta-basta si Victor kapag ganyan ang tono.Makalipas ang ilang oras, nagkita sila sa isang café.Tahimik si Aiden habang hinihintay si Victor, naka-cross arms at halatang wala sa mood.Pagdating ni Victor, diretso itong umupo sa harap niya.“You look terrible,” bungad nito.Napairap si Aiden.“Straight to the point ka agad ah.”Umorder muna si Victor bago tumingin sa kanya nang seryoso.“I went to a bar last night.”“So?” sagot ni Aiden.“And I saw her.”Napatingin si Aiden.“Who?”“Yung ‘pretend girlfriend’ mo.”Biglang natahimik si Aiden.“Yeah,” dagdag ni Victor. “She’s working there. As in… waitress.”Napabuntong-hininga si Aiden at napayuko.“I know.”Napakunot ang noo ni Victor.
Kinagabihan, nagpaalam na si Victor kay Luna.“I’m going out,” sabi niya habang inaayos ang suot niya sa harap ng salamin.Napatingin si Luna sa kanya.“Saan ka pupunta?”Ngumiti si Victor nang pilyo.“Bar. May mga macho dancer doon na type na type ko.”Napailing si Luna pero napangiti.“Just be careful.”Tumango si Victor. “Always.”Pagdating sa bar, agad siyang umupo sa isang table na may magandang view ng stage. Malakas ang music, makukulay ang ilaw, at puno ng tao ang paligid.“Now this is my kind of place,” bulong niya sa sarili.Umorder siya ng drink at tumingin sa mga sumasayaw sa stage.Habang abala siya sa panonood, may napansin siyang isang waitress na dumaan sa harap niya.Napatigil siya.Maiksi ang suot ng babae, makapal ang make-up, at pulang-pula ang labi. Maganda ito, at halatang alaga ang katawan.Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit siya napatingin.“Wait…” bulong ni Victor.Mas tinignan niya ng mabuti.Nanlaki ang mata niya.“Siya ‘yun…”Bigla niyang naalala.Siya
Maagang nagising si Luna kinabukasan. Tahimik pa ang buong bahay, tanging mga huni lang ng ibon sa labas ang maririnig. Saglit siyang nakaupo sa kama, nakatingin sa kisame na parang may iniisip na hindi niya kayang bitawan.Hindi pa rin nawawala sa isip niya si Aiden.Yung huling sinabi nito.“Hinding-hindi kita basta bibitawan.”Napapikit si Luna.“Ang hirap…” bulong niya.Sa baba, abala na si Celestine sa kusina. Si Adrian naman ay naka-upo habang nagkakape.“Maaga siyang gumising,” sabi ni Celestine habang nilalagay ang pagkain sa mesa.Tumango si Adrian. “She didn’t sleep well.”Nang bumaba si Luna, agad siyang sinalubong ni Aurora.“Ate Luna! Good morning!”Ngumiti si Luna nang pilit. “Good morning.”Tahimik ang almusal. Ramdam ang bigat kahit walang nagsasalita tungkol dito.Paminsan-minsan ay napapatingin si Celestine kay Luna, pero hindi niya ito pinipilit magsalita.Pagkatapos kumain, tumayo si Luna.Lalabas lang po ako.”Napatingin si Adrian. “Saan?”“Fresh air.”Hindi na si
Iniwan nina Celestine at Adrian sina Luna at Aiden sa garden para makapag-usap nang maayos. Tahimik ang paligid, malamig ang hangin, at tanging mga dahon lang ang maririnig na dahan-dahang gumagalaw.Samantala, sa loob ng bahay, si Celestine at Adrian ay lumabas sa balcony.Nakaakbay si Adrian kay Celestine habang si Celestine naman ay nakahawak sa bewang nito, parang sanay na sanay na sila sa ganitong posisyon… parang kahit anong mangyari, hindi sila bibitaw sa isa’t isa.“Parang kailan lang…” mahina at may ngiting sabi ni Celestine.Napatingin si Adrian sa kanya.“Parang kailan lang ano?”Ngumiti si Celestine habang nakatingin sa malayo.“Yung mga panahon na wala pa tayong idea kung saan tayo dadalhin ng buhay.”Napabuntong-hininga si Adrian, bahagyang natawa.“Yeah… and now look at us.”Tahimik sandali.Pero hindi awkward… kundi puno ng memories.“From boss to employees…” sabi ni Celestine, “to one-night stand…”Napatingin si Adrian sa kanya, bahagyang natatawa.“Don’t remind me of
Kinabukasan, tahimik ang buong bahay. Ang liwanag ng araw ay dahan-dahang pumasok sa kwarto ni Luna, tumama sa mukha niya habang mahimbing pa rin siyang natutulog.Pero hindi iyon nagtagal.Unti-unti siyang nagising.Napakurap siya, saka dahan-dahang bumangon.Saglit siyang napatingin sa paligid… parang sinusubukang alalahanin ang lahat ng nangyari.At nang maalala niya…napapikit siya.“Aiden…”Mahina niyang bulong.Samantala, sa baba, abala si Aurora sa pag-aayos ng mesa.“Mom, dapat pag gising ni ate Luna may breakfast na siya,” sabi nito.Ngumiti si Celestine. “Yes, baby.”Si Adrian naman ay tahimik lang, nagbabasa ng newspaper pero paminsan-minsan ay napapatingin sa hagdan.Maya-maya, bumaba si Luna.“Good morning…” mahina niyang bati.“Good morning!” masiglang sabi ni Aurora. “Come here, ate! Kumain ka na!”Ngumiti si Luna at umupo.“Thank you.”Habang kumakain, ramdam niya ang normal na atmosphere.Tahimik.Payapa.At biglang…may kumurot sa puso niya.Ito ang gusto niyang buh
Umalis sina Celestine at Adrian nang maaga.May malaking fashion designer runway event silang kailangang puntahan… isang importanteng pagkakataon para sa career ni Celestine at sa pangalan ng brand niya.“Behave kayo ha,” bilin ni Celestine habang inaayos ang coat niya.“Yes mommy!” masiglang sagot
Kinaumagahan, maagang nagising si Celestine.Hindi siya halos nakatulog nang maayos dahil sa bigat ng iniisip niya. Alam niyang ang araw na ito ay magiging mahalaga… hindi lang para kay Luna, kundi para sa buong pamilya nila.Tahimik siyang naglakad papunta sa kusina, nagtitimpla ng kape habang pin
Pagkauwi ni Celestine galing sa coffee shop, ramdam pa rin niya ang bigat ng usapan nila ni Danica. Kahit ilang oras na ang lumipas, parang naririnig pa rin niya ang nanginginig na boses ng babae habang ikinukwento ang mga taon ng pagkakakulong, ang sakit, at ang katahimikang napilitan niyang yakap
Tahimik ang isang maliit pero eleganteng coffee shop sa gitna ng siyudad. May mahihinang tugtog ng jazz sa background, habang ang amoy ng bagong timplang kape ay kumakalat sa hangin.Sa isang sulok, magkatapat na nakaupo sina Celestine at Danica.Parehong may hawak na tasa, pero halatang hindi ito







