บทที่ 5

ณ.โรงพยาบาลพิริยะ

เช้าวันที่สามหลังจากการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจภายในห้องไอซียูระดับวีวีไอพี หญิงสาวในชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาลยังคงนอนหลับใหลไม่ได้สติ สายไฟต่างๆเชื่อมโยงจากร่างบางสู่เครื่องมือทางการแพทย์ชั้นนำ

 หน้าห้องไอซียูปรากฏชายหนุ่มหุ่นกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวท่อนล่างสวมกางเกงสแล็คสีดำและรองเท้าผ้าใบสีขาว ผมดำถูกเสยขึ้นอย่างลวกๆกำลังยื่นมองน้องสาวผ่านกระจกบานใสที่กั้นเอาไว้ นัยน์ตาคมเอ่อล้นไปด้วยน้ำตายิ่งเห็นสายไฟที่ระโยงระยางเต็มตัวน้องสาว หัวใจแกร่งก็ยิ่งทรุดพยายามไม่ให้ใครเห็นความอ่อนแอของตัวเอง

"รัญ!"

สัมผัสอุ่นๆจากมือหนาที่วางลงบนบ่าแกร่งทำให้น้ำตาที่กั้นมาไหลลงแก้มสากทั้งสองอย่างห้ามไม่อยู่ อรัญก้มหน้าลงก่อนจะค่อยๆหันมาหาเจ้าของเสียงอย่างช้าๆ มือหนากระชากตัวของชายหนุ่มเข้ามากอดเอาไว้แน่นปล่อยให้คนในอ้อมกอดปลดปล่อยความอ่อนแอออกมา

"น้องปลอดภัยแล้ว"

"ปลอดภัย!! แล้วทำไมลิสยังไม่ตื่นขึ้นมาอีก สามวันแล้วนะโย"

คุณหมอวาโยยื่นมือไปเช็ดน้ำตาออกจากแก้มสากของคนด้านหน้าออก สายตาอ่อนโยนเต็มเปี่ยมพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งให้กำลังทำเอาอรัญต้องดึงชายหนุ่มตรงหน้าเข้ามาสวมกอดอีกครั้ง

"เชื่อโยสิ!! เดี๋ยวน้องก็ตื่น แต่ตอนนี้รัญไปพักผ่อนหน่อยไหม ทรุดขึ้นมาอีกคนจะแย่เอานะ"

"เอ่อ! ก็ได้...." น้ำเสียงห่อเหนี่ยวตอบกลับอย่างแผ่วเบา อรัญหันกลับไปมองยังห้องกระจกด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล มือหนาลูบใบหน้าสวยของน้องสาวผ่านกระจากใสบานใหญ่ก่อนจะยอมเดินออกไปอย่างว่าง่าย วาโยที่เห็นภาพตรงหน้าก็อดไม่ได้ที่จะเดินตามไปปลอบใจอีกฝ่าย

'ทำไม.... เธอยังฟื้นขึ้นมาอีก'

'ปล่อยให้เธอได้พักผ่อนเถอะท่าน.... พวกเราไปที่วัดกันไหมตอนนี้ญาติของท่านกำลังทำบุญให้'

'ก็ไหนพวกท่านบอกว่า จิตผมผูกติดกับเธอ... แล้วผมจะไปได้เหรอครับ'

คำถามของวิญญาณดวงใหม่ทำเอาเงาดำทั้งสองถึงกับมองหน้ากันทันทีด้วยความลืม ก่อนจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หายตัวไปพักใหญ่ไม่นานพวกเขาก็กลับมาด้วยสีหน้าที่แสนจะเต้นตื่นแต่มันกลับสร้างความแปลกใจให้กับวิญญาณอีกดวง

'พวกท่านไปไหนกันมา''พอดีเราทั้งสองมีภารกิจด่วน ท่านอยู่กับเธอไปก่อนนะเดี๋ยวพวกเราจะไปถามท่านผู้รู้เกี่ยวกับจิตของท่าน'

'อ่า! ครับ'

บ้านทาว์เฮาส์สองชั้นที่อยู่มุมสุดด้านหน้าถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นที่นั่งสำหรับเอาไว้ต้อนรับลูกค้าที่เข้ามารับประทานอาหาร ด้านข้างของบ้านถูกจัดเป็นสวนผักเล็กๆปลูกเอาขายและกินเองก่อนจะพบหญิงวัยกลางคนที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่กับการเก็บผักปลอดสารผิด

"อิพลอย!! มึงไปไหนมา"

เสียงแหลมสูงตวาดถามอย่างดังเมื่อเห็นหลังไวๆของลูกสาวที่เดินเข้าไปในบ้าน หญิงวัยกลางคนเดินตามเข้าไปด้วยท่าทีฉุนเฉียวก่อนจะวางตะกร้าผักลงบนโต๊ะอย่างแรงด้วยอารมณ์โมโห

"ถามว่าไปไหนมา.... ไม่ได้ยินรึไง.... ถึงได้กลับมาตอนนี้"

"แม่จะถามอะไรหนักหนาคนยิ่งเครียดๆอยู่"

หญิงสาวว่าพลางดึงผ้าขนหนูที่แขวนอยู่ที่ราวก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอนส่วนตัว ท่าทีของเธอทำเอาผู้เป็นแม่ถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายก่อนที่จะเดินกลับออกไปยังหน้าร้านเมื่อได้ยินเสียงเรียก

ท้องฟ้าสีครามเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มเมื่อเข็มยาวของนาฬิกาชี้ไปที่เลขห้าและเข็มสั้นวนไปชี้ที่เลขหก นกหลากหลายชนิดบินเป็นกลุ่มส่งเสียงเจี้ยวจ้าวกลับเข้าบ้านของตัวเองไม่ต่างจากเหล่าผู้คนจำนวนมากที่ชีวิตหมุนเวียนเป็นวงกลมกำลังกลับเข้าบ้านเช่นกัน

"แม่! มีอะไรกินบ้างอะ"

หญิงวัยกลางคนที่กำลังจัดเก็บล้างจานอยู่นั้นถึงกับหันมามองด้วยสายตาที่ไม่พอใจ เธอยันกายลุกขึ้นหอบจานชามที่ล้างเสร็จแล้วเข้าไปเก็บเอาไว้ในชั้นเหมือนเดิมก่อนจะเดินไปหยิบกับข้าวของโปรดลูกสาวที่ได้ทำเอาไว้นานแล้วเอามาอุ่นให้กับหญิงสาว

"แกรู้ข่าวเรื่องของภูรินทร์รึยัง"

"ข่าวอะไร!!"

ดวงตาคู่สวยใสซื่อเอ่ยถามผู้เป็นแม่พลางตักข้าวเข้าปาก รอให้หญิงวัยกลางคนพูดออกมาเอง พิมพายันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองพร้อมกับเปิดหน้าข่าวยื่นให้กับลูกสาว พลอยไพลินวางช้อนลงค่อยๆเอื้อมมือไปเอาโทรศัพท์จากอีกฝ่าย

"ตำรวจบอกว่าภูขับรถออกมาจากคอนโดด้วยความเร็วแล้วก็มาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต.... คอนโดนั้น... ภูซื้อให้แกไม่ใช่รึไง"

"แม่!! เดี๋ยวฉันออกไปหาเพื่อนนะ"

สิ้นเสียงของผู้เป็นแม่ หญิงสาวก็สวนขึ้นมาทันทีใบหน้าสวยถอดสีจนซีดวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอาหารก่อนจะรีบเดินกลับเข้าไปในห้องนอนส่วนตัว ท่าทีลุกลี้ลุกลนของลูกสาวทำให้พิมพาถึงกับสงสัยในพฤติกรรมแปลกๆมีพิรุธ

"เดี๋ยว!! อย่าบอกนะว่าที่ภูรินทร์ตาย...มันเป็นเพราะแก"

หญิงวัยกลางคนกระชากแขนลูกสาวอย่างแรงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะเดินออกไปจากบ้าน คำถามของผู้เป็นแม่ทำให้พลอยไพลินถึงกับมือสั่น ดวงตาคู่สวยหลุบต่ำลงไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเหมือนคนไปทำอะไรผิดมา

"ตอบมาสิ! ภูเห็นแกกำลังเอากับใครใช่ไหม"

"สงสัยเห็นตอนฉันเอากับผู้ชายคนอื่นมั้ง"

"โอ๊ย! อิพลอย...ผู้ชายดีๆอย่างภูรินทร์ต้องมาตายเพราะแก...อิลูกโง่"

เธอสะบัดแขนลูกสาวอย่างแรง เสียงใสแหลมโวยวายขึ้นมาอย่างหงุดหงิด พลอยไพลินก้มหน้ามือไม้สั่นไปหมดสีหน้าเผยให้เห็นถึงความรู้สึกโล่งใจและสบายใจเป็นอย่างมาก

"แกนี่มัน.....ฉันไม่รู้ว่าจะสรรหาคำไหนมาด่าแกดี"

"โธ่แม่!! ก็ภูเอาแต่ทำงาน...ฉันก็ต้องการเหมือนกันนะ" หญิงสาวหมดความอดทนเผยความรู้สึกที่แท้จริงออกมา ดวงตาคู่สวยแข็งกร้าวยกยิ้มมุมปากอย่างไม่สน

"เอาจริง! ฉันตั้งใจจะบอกเลิกภูอยู่แล้ว...แต่ไม่คิดว่าจะมาเห็นตอนฉันเอากับอาทิตย์"

คำพูดที่ไม่รู้สึกผิดของหญิงสาวทำเอาผู้เป็นแม่ถึงกับตาลุกวาวอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ไม่คิดเลยว่าลูกสาวเพียงคนเดียวจะทำตัวแบบนี้ พลอยไพลินเชิดหน้าใส่อย่างไม่สนพลางก้มลงไปหยิบรองเท้าส้นสูงสีดำขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะเดินออกไปจากบ้าน

ณ.โรงพยาบาลพิริยะ

อลิส โชติญกุลถูกย้ายออกมาจากห้องไอซียูเมื่อแพทย์ลงมติให้หญิงสาวออกมาพักฟื้นที่ห้องพักได้ สายไฟที่เคยระโยงระยางตอนนี้เหลือเพียงแค่ไม่กี่เส้นแต่ยังคงใช้เครื่องช่วยหายใจอยู่จนกว่าเธอจะรู้สึกตัว

ภายในห้องพักวีไอพีที่แสนจะเงียบสงัดมีเพียงแค่เสียงของเครื่องปรับอากาศที่ดังขึ้นเป็นระยะ อรัญชายหนุ่มรูปหล่อหน้าคมเดินเข้ามาในห้องพักอย่างเบาๆที่สุด มือเต็มไปด้วยผลไม้และขนมของโปรดของน้องสาวค่อยๆวางลงบนโต๊ะ ส่วนผลไม้ก็จัดการล้างให้สะอาดก่อนจะเก็บเข้าตู้เย็น

"พี่รัญ!"

เสียงใสที่คุ้นหูดังขึ้นอย่างแผ่วเบาเหมือนกระซิบ ชายหนุ่มค่อยๆปิดตู้เย็นก่อนจะหันมาหาเจ้าของน้ำเสียงสดใสที่ยืนอยู่ด้านหลัง มือหนายื่นมือมารับถุงผลไม้ที่หญิงสาวซื้อมาฝากเช่นกัน

"เดี๋ยวคืนนี้กานขอนอนเป็นเพื่อนลิสนะคะ"

"ไม่เป็นไร!! เดี๋ยวพี่ดูลิสเอง พรุ่งนี้เรามีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ"

"ฝากให้เพื่อนจดเลคเชอร์แล้ว....เดี๋ยวค่อยไปพร้อมลิส"

หน้าตาใสซื่อตอบกลับอย่างหนักแน่นทำเอาคนตัวโตไม่กล้าแม้แต่จะขัด ก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้าไปหาอลิสที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงใหญ่ มือหนาดึงผ้าห่มขึ้นมาพลางเกี่ยวปอยผมนุ่มออกจากใบหน้าสวยของน้องสาว

"พี่จะเอายังไงกับอาทิตย์" คำถามของหญิงสาวมันยิ่งกระตุ้นอารมณ์โมโหของชายหนุ่มอีกครั้ง อรัญเดินกลับมานั่งที่โซฟาตัวใหญ่ที่อยู่มุมสุดของห้องเพื่อไม่ให้รบกวนน้องสาวที่กำลังพักผ่อน

"พ่อกานบอกว่า.....พี่ส่งลูกน้องตามหา" คนตัวเล็กว่าพลางยื่นแก้วน้ำให้กับจานผลไม้ที่ตัวเองได้ซื้อมาเมื่อครู่

"อือ! แต่ตอนนี้ยังไม่เจอ...พี่กำลังให้คนตามสืบผู้หญิงคนนั้นด้วย"

          กานดาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้ เธอยันกายลุกขึ้นจากโซฟาเดินกลับไปเอาของบางอย่างที่อยู่ในกระเป๋าสะพายใบหรูของตัวเอง เธอวนล้วงหาของอยู่พักใหญ่ก่อนจะหยิบทรัมไดร์สีดำขึ้นมา ใบหน้าสวยเผยให้เห็นถึงความโล่งใจเมื่อได้เจอของที่ต้องการ

'อาทิตย์!!!...ทำไม.... ชื่อนี้คุ้นหูจัง'