บทที 6

'อลิส!!'

สาวสวยในชุดเดรสกระโปรงยาวสีขาว ผมยาวดำสลวยปล่อยยาวไปตามแผ่นหลังขาวเนียน ดวงตาคู่สวยพร้อมกับรอยยิ้มหวานค่อยๆหันมาหาเสียงเรียกที่ไม่ค่อยจะคุ้นหูก่อนจะพบกับชายหนุ่มหุ่นกำยำในชุดสูทสีขาวกำลังส่งยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

เขาเดินเข้ามาหาพลางยื่นมือมาสัมผัสใบหน้าสวย นัยน์ตาคมเป็นประกายมองหญิงสาวด้วยความหลงใหลเกี่ยวปอยผมนุ่มขึ้นทัดหูก่อนที่เขาจะโน้มตัวลง

'ตื่นได้แล้ว.... ทุกคนรอเธออยู่นะ'

อรัญสะดุ้งตัวตื่นขึ้นทันทีเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสเย็นๆบริเวณแก้มของเขา นัยน์ตาคมเป็นประกายเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาสวมกอดน้องสาวอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นรอยยิ้มหวานของคนที่รอคอยมานาน พี่ชายที่เข้มแข็งมาโดยตลอดแต่ตอนนี้กลับอ่อนแอให้คนตัวเล็กได้เห็น

"ลิส คิดถึงจังเลย" คนตัวโตว่าพลางยื่นมือไปเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนุ่มก่อนจะหันไปรินน้ำใส่แก้วค่อยๆป้อนให้กับน้องสาว

"หิวไหม" เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยถามพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมา หญิงสาวส่ายหน้าเป็นคำตอบดวงตาคู่สวยมองซ้ายขวาเหมือนกำลังหาอะไรหรือมองหาใคร

"ไงเรา!"

เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นเอ่ยทักหญิงสาว อรัญและอลิสสองพี่น้องหันมาส่งยิ้มให้ก่อนที่พี่ชายจะเดินถอยหลังเลี่ยงไปอีกฝั่งให้คุณหมอวาโยได้ตรวจร่างกายของน้องสาวได้อย่างละเอียดแต่ก็อดที่จะแกล้งไม่ได้ยื่นมือไปบีบก้นแน่นๆของอีกฝ่ายอย่างมันเขี้ยว

"รัญ!!!" เสียงทุ้มดุดันพร้อมกับส่งสายตาคาดโทษคนชอบแกล้งแต่คนมึนดันส่งสายตายั่วยวนกลับมาแทนที่จะสลด

"พี่โยกำปากกาแน่นแล้วนะ เดี๋ยวก็โดนแทงเอาหรอก"

"แทงเลย.... เดี๋ยวพี่สวนกลับ"

คำพูดสองแง่สองง่ามเอ่ยแซวพี่ชายอย่างแผ่วเบา คนตัวโตหันไปพูดกับน้องสาวด้วยน้ำเสียงที่สดใสมากขึ้นก่อนจะโน้มตัวลงจุมพิตที่ศีรษะเล็กของเธออย่างแผ่วเบาพลางส่งสายตาเย้ายวนหยอกล้ออีกคนที่กำลังตรวจร่างกายน้องสาว ฝ่ามือเล็กฟาดลงท่อนแขนแกร่งของพี่ชายเบาๆเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะยั่วโมโหคนที่พึ่งเหน็ดเหนื่อยจากการออกเวร

"ลองลุกไหม.....ช้าๆนะ" เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยถามพลางปรับเตียงขึ้น หญิงสาวตอบรับเพียงสั้นๆก่อนที่สองชายหนุ่มจะเข้ามาช่วยกันประคองให้อลิสลุกขึ้นนั่งได้ มือหนารีบจัดหมอนให้ตั้งสูงขึ้นก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมา

 "เดี๋ยวพรุ่งนี้.... พี่จะให้คุณพยาบาลมาเปลี่ยนถุงน้ำเกลือนะ"

"ค่ะพี่โย" คนตัวเล็กตอบรับเบาๆพลางส่งยิ้มให้อีกฝ่าย ชายหนุ่มส่งยิ้มกลับพลางยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กอย่างเอ็นดูก่อนจะค่อยๆปรับระดับของเตียงลง

"พี่รัญ!! อยากกินขนม" เสียงใสออดอ้อนจับมือหนาของพี่ชายเอาไว้แน่นพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอน

"ไม่ได้!! ช่วงนี้เราต้องกินของอ่อนๆ....ห้ามตามใจน้องเด็ดขาด เข้าใจนะรัญ"

คุณหมอวาโยเอ่ยห้ามทันควันเมื่อเห็นอรัญผู้เป็นพี่กำลังจะเอ่ยปากตามใจน้องสาว คนตัวโตพยายามส่งสายอ้อนวอนขอร้องชายหนุ่มแต่ก็ไม่สามารถช่วยน้องได้เมื่ออีกฝ่ายส่งสายตาและสีหน้าที่หนักแน่น

"คร้าบ ไปพักได้แล้ว...เดี๋ยวรัญอยู่กับลิส"

อรัญว่าพลางเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม มือหนาโอบเอวอีกฝ่ายพร้อมกับเกยคางเอาไว้บนไหล่แกร่งของคุณหมอวาโยอย่างออดอ้อน ท่าทีของทั้งคู่สามารถเรียกรอยยิ้มของน้องสาวให้ฉีกยิ้มกว้างได้

"ลิสอยู่คนเดียวได้.....พี่รัญกับพี่โยไปพักเถอะ"

สองหนุ่มช่วยกันประคองหญิงสาวเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะล้มตัวลงนอน มือหนาขยับหมอนใบใหญ่พลางโน้มตัวลงจุมพิตที่ศีรษะเล็กของน้องก่อนจะกระซิบเบาๆข้างหู คนตัวเล็กฉีกยิ้มกว้างบีบมือหนาของพี่ชายเบาๆก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกไปจากห้อง

"ถ้ามีอะไร....เรียกทันที"

"ครับนาย"

ชายชุดดำรับคำเพียงสั้นๆก่อนจะปิดประตูห้องพักของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา มือหนาตบบ่าแกร่งของลูกน้องเมื่ออีกฝ่ายก้มศีรษะให้เป็นการเคารพ เขารอให้เจ้านายทั้งสองเดินลับสายตาไปก่อนที่จะโทรเรียกเพื่อนให้ขึ้นมาเฝ้าหน้าห้องส่วนตัวของเขาจะเข้าไปนั่งเฝ้าคุณหนูในห้องแทน

ห้องพัก นายแพทย์วาโย เตชะกุล

"รัญ!!! นี่มันห้องทำงาน....ไปถอดข้างในห้องนอน"

"แล้วไง!! นี่มันจะตีสามแล้ว...ไม่มีใครเข้ามาหรอกโย"

คนดื้อไม่สนมือหนาค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวออกก่อนจะโยนมันลงบนโซฟาตัวใหญ่ คุณหมอวาโยได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจเมื่อไม่สามารถห้ามปราบอะไรได้

"อาบก่อนนะ.....หรือจะอาบพร้อมกัน" น้ำเสียงและสายตาที่ยั่วยวนเอ่ยถามอีกฝ่ายพลางเดินเข้าไปหาใกล้ๆ มือหนากระชากอีกฝ่ายพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของคุณหมอ

"ไปอาบก่อนเลย!! ถ้าอาบพร้อมรัญ.....คืนนี้คงไม่ได้นอน"

ใบหน้าหล่อเจ้าเล่ห์ฉีกยิ้มกว้างอย่างชอบใจเมื่อได้แกล้งอีกฝ่ายได้สำเร็จ มือหนาที่กำลังลูบไล้กล้ามหน้าท้องลอนสวยของคุณหมอถูกหยุดโดยมือใหญ่ วาโยจูงมือคนตัวโตเข้าไปในห้องนอนที่เชื่อมติดกันก่อนที่ตัวเองจะเดินกลับมานั่งทำงานที่โต๊ะ

เวลาผ่านไปได้ไม่นานอรัญก็เดินออกมาพร้อมกับชุดนอนของคุณหมอวาโย มือหนาติดกระดุมเสื้อพลางหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงหน้าของอีกฝ่าย นัยน์ตาคมจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แว่นตาก่อนจะยันตัวขึ้นค่อยโน้มตัวเข้าไปหาก่อนจะค่อยๆเกลี่ยปอยผมนุ่มที่หล่นลงมา

"ผลตรวจเป็นยังไงบ้าง"

"อือ! น้องไม่มีอาการแทรกซ้อน...แต่โยอยากให้ลิสอยู่โรงพยาบาลต่ออีกสักสัปดาห์นะ"

"โอเค!!! เอาตามที่โยว่านั่นแหละ" ใบหน้าหล่อฉีกยิ้มกว้างอีกครั้งเมื่อได้เห็นผลตรวจของน้องสาว นัยน์ตาคมเป็นประกายมองอีกคนก่อนจะยันตัวลุกขึ้นเต็มความสูง

"พักผ่อนนะ.....เดี๋ยวรัญไปรอนกับลิส"

"อือ!"

อีกคนตอบรับเพียงสั้นๆพร้อมกับรอยยิ้ม อรัญอดใจไม่ไหวกับรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ของคุณหมอวาโยโน้มตัวลงยื่นมือไปบีบแก้มของอีกฝ่ายอย่างมันเขี้ยวก่อนจะรีบเปิดประตูออกไปจากห้อง

'ไง!!....อลิส!!!'

'คุณ~..... ^ _^'           

ฉันฝันเห็นคุณอีกแล้วเหรอเนี่ย....คุณเป็นใครกัน.....ทำไม!!! หล่อจัง ...นี่ฉันกำลังเพ้ออะไรอยู่เนี่ยตื่นได้แล้วอลิส

'อย่าพึ่งไปสิ.... เราพึ่งเจอกันเองนะ.....ผมอยากอยู่กับอลิสนานๆ'

จังหวะนี้ฉันแทบอยากบ้า.....ยิ่งใกล้ยิ่งหล่อ.....ขอร้องอย่าโน้มเข้ามาใกล้ได้ไหม.....กรี๊ดดดด!!

'เขินเหรอ!....หน้าอลิส....แดงมากเลย'

กรี๊ดดดดดด!!!! ตาย ตาย.....เขาจับแก้มของฉันจมูกโด่งๆของเขาจะหอมแก้มฉันอยู่แล้ว......ใจเย็นๆอลิส

'ขอร้อง!! คุณทำแบบนี้....ลิสจะหัวใจวาย'

'อลิสน่ารักจัง.....ผมชอบแก้มแดงๆและรอยยิ้มเขินๆของอลิสนะ'

ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ.........ฉันไม่ใช่ผู้หญิงไร้เดียงสาผ่านผู้มาก็แล้วแต่เจอคนรุกหนักขนาดนี้ฉันก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ

'ไม่ต้องเขินแล้ว.....เจอกันบ่อยๆเดี๋ยวก็ชิน'

'แล้วคุณชื่ออะไรเหรอ? ลิสยังไม่รู้ชื่อคุณเลย'

'ผมชื่อภูรินทร์'

ชื่อนี้คุ้นๆเหมือนเคยได้ยินที่ไหนนะ.....แต่เดี๋ยวนะ!! หน้าตาของคุณภูทำไมคุ้นแบบนี้ล่ะ.....หรือว่า!!?

'คุณภู! บริจาคหัวใจให้ลิสใช่ไหม'

'ครับ! ฝากดูแลหัวใจดวงนี้ของผมด้วยนะ'