มีแฟนแล้ว

12 ปีต่อมา

รถเบนซ์คันหรูสีดำแล่นอยู่บนท้องถนนด้วยความเร็วคงที่ 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง พวงมาลัยถูกควบคุมโดยหนุ่มหล่อหน้าตี๋ ผิวพรรณขาวเหมือนหยวกกล้วย ชายหนุ่มสวมใส่เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูคลุมทับเสื้อยืดสีดำ ท่อนล่างถูกปกปิดด้วยกางเกงยีนสีฟอกตัดกับรองเท้าผ้าใบสีขาวล้วน ทว่ามีรอยเลอะไปด้วยคราบปูนและเปื้อนดินทรายในบางจุด เขามาพร้อมกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยจิ้มลิ้ม ใบหน้าถูกเติมแต่งด้วยเครื่องประทินโฉม พร้อมเสริมความเซ็กซี่ด้วยการกรีดอายไลเนอร์ตัดนัยน์ตาสีดำนิลให้ดวงตาดูมีมิติมากขึ้น ทรงผมเหยียดตรงยาว อีกทั้งยังไว้ผมข้างหน้าเป็นหน้าม้าสไลด์ตามฉบับสาวเกาหลี สีผมของหล่อนเป็นสีน้ำตาลคาราเมล แถมเส้นผมยังอบอวลไปด้วยความหอมของน้ำยาหมักผมกลิ่นวานิลลา เธอสวมใส่ชุดนักศึกษาของมหาวิทยาลัย เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้น กระโปรงทรงเอความยาวเหนือเข่าผ่าด้านข้าง แต่ไม่ใส่เข็มขัดนักศึกษาและยังสวมรองเท้าส้นสูงสีดำเงา

“วันนี้ไม่ไปส่งที่ตึกนะ เช้านี้มีเตรียมงานประชุมเชียร์คณะ” หนุ่มตี๋ที่ขับรถเอ่ยบอกหญิงสาวที่นั่งข้างกัน

“รู้แล้ว ไม่ต้องห่วงดูแลตัวเองได้” หญิงสาวตอบอย่างห้วน ๆ

“เหอะ เห็นพูดแบบนี้มาตั้งแต่ปีหนึ่ง จนตอนนี้อยู่ปีสี่ก็ยังวิ่งหนีผู้ชายที่มาดักรอจีบกันเป็นฝูงอยู่ดี”

เพี๊ยะ!

“โอ๊ย! เจ็บนะซูมี่”

หนุ่มตี๋โดนสาวที่ชื่อว่า ‘ซูมี่’ ใช้ฝ่ามือฟาดที่กระหม่อมเสียงดังเพี๊ยะไปหนึ่งที จนเขาต้องถอนมือข้างหนึ่งที่จับพวงมาลัยรถมาลูบหัวตัวเองเบา ๆ

“สมน้ำหน้า อยากมาพูดประชดประชันใส่ก่อนทำไมล่ะซิงอี” เธอโต้ตอบชายหนุ่มที่ชื่อ ‘ซิงอี’ กลับไป

“น่าเบื่อโคตร ผมต้องเป็น ไม้กันหมา ให้พี่ไปจนถึงเมื่อไหร่กัน เลิกเสียเถอะไอ้แต่งหน้าวอก กรีดตาหนาอย่างกับปลิง แถมทาปากแดงเหมือนไปกินเลือดมา ลองมาเรียนแบบหน้าสดดูบ้าง ผมจะได้เหนื่อยน้อยลงหน่อย”

ซูมี่และซิงอี พี่น้องสายเลือดเดียวกันที่ลืมตาออกมาดูโลกห่างกันเพียงปีเดียว ตอนนี้ทั้งคู่โตเป็นหนุ่มหล่อและสาวสวยเต็มตัว โดยเฉพาะซูมี่เรียกว่าเนื้อหอมจนหัวกระไดบ้านไม่แห้งเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นน้องทั้งในและนอกคณะต่างพากันมาขายขนมจีบกันยกใหญ่ ถึงขั้นต้องเดือดร้อนน้องชายมาคอยช่วยกันท่าให้ทุกรอบ

ปัจจุบันซูมี่เรียนอยู่ชั้นปี 4 คณะบริหารธุรกิจสาขาวิชาการจัดการโรงแรม เหตุผลที่เลือกเรียนสาขานี้ ง่าย ๆ ไม่ต้องคิดเยอะ เพราะดันปลื้มผู้ชายคนหนึ่งมานานแสนนาน เลยอยากเรียนตามเขาเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกันมากกว่าเดิม กว่าจะได้เรียนก็แทบจะตีกันตายกับที่บ้าน คุณพ่ออยากให้ลูกทั้งสองเรียนต่อในสาขาวิชาที่นำไปต่อยอดในธุรกิจรับเหมาก่อสร้างของครอบครัวได้ จึงวาดฝันให้เรียนหลักสูตรที่เกี่ยวข้องกับงานโยธา ทว่าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนดันเรียนไม่ตรงกับใจที่พ่อต้องการ ถือว่ายังดีที่ลูกชายคนเล็กช่วยสานฝันให้คนเป็นพ่อ

ได้ ซิงอีเลือกเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาวิชาวิศวกรรมโยธาซึ่งตอนนี้เรียนอยู่ชั้นปี 3 มหาวิทยาลัยเดียวกันกับพี่สาว

“แกไม่ใช่ผู้หญิงจะไปรู้อะไร ความสวยกับผู้หญิงนั้นเป็นของคู่กัน” ซิงอีถอนหายใจแรงยิ่งกว่าเสียงแอร์ในรถก่อนจะพูดโต้ตอบซูมี่

“ยังไงก็รีบ ๆ หาแฟนสักคนเถอะ ถือว่าผมขอ”

“อีกไม่นานหรอก ฉันจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว กรี๊ด” ซูมี่พูดพลางเขินจนตัวบิดเป็นเลขแปด

“ฮะ นี่อย่าบอกว่าพี่ยังรอเฮียอยู่เหรอ”

“เออสิ ก็พี่เขาให้สัญญากับฉันไว้แล้วนี่นา”

‘เฮีย หรือ พี่’ ที่ทั้งสองคนกำลังพูดถึง ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนเขาคือ อลัน อชิรวิชญ์ หฤษฎ์ธานุเดช ทายาทเจ้าของกิจการโรงแรมและรีสอร์ตในเครือ HTND ทว่าชีวิตเขาตอนนี้เป็นอย่างไรก็ไม่มีใครทราบได้ เพราะหลังเรียนจบปริญญาตรีในประเทศไทย อลันก็ถูกส่งตัวไปเรียนต่อปริญญาโททางด้านการโรงแรมที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ทันที

“เฮียไปอยู่สวิตฯ ตั้งหลายปีแล้ว คงไม่กลับมาไทยแล้วมั้งพี่ เผลอ ๆ อาจได้เมียเป็นฝรั่งตาน้ำข้าวไปแล้วแหละ”

คำพูดของน้องชายในสายเลือดสร้างความไม่พอใจให้กับพี่สาวเป็นอย่างมาก เขาจึงโดนฟาดกระบาลไปอีกหนึ่งชุด

เพี๊ยะ!

“แกขโมยปากสุนัขมาพูดหรือไง! สัญญาใจกันไว้แล้ว ไม่มีทางที่เขาจะมีเมีย”

“พี่ยึดคำพูดของเฮียเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วได้ไงวะ เป็นผมถอดใจไปแล้วเสียเวลาชีวิตเปล่า ๆ”

“ค่าพ่อคนหล่อเลือกได้ พูดอย่างกับตัวเองมีแฟนมาแล้วเป็นสิบคน นี่ฉันเรียนจะจบอยู่แล้ว ยังไม่เห็นแกควงสาวสักคนให้เห็นผ่านลูกตาทั้งสองข้างของฉันเลย”

“จะเห็นได้ไง เวลาหาแฟนแทบจะไม่มี ทุกวันนี้แค่ไปรับ-ส่งพี่ ผู้หญิงเกือบครึ่งมหาลัยพากันเข้าใจผิดไปแล้วว่าผมกับพี่เป็นแฟนกัน เฮ้อ...พูดแล้ว คนหล่อก็เศร้าใจ อยากดื่มเหล้าเข้ม ๆ”

“เฮ้ยฉันก็อยาก งั้นคืนนี้ไปดื่มกัน”

“ไม่ว่างครับ คืนนี้มีนัดเล่นเกมกับเพื่อน”

“เพื่อนผู้ชาย หรือ ผู้หญิงจ๊ะพ่อหนุ่ม”

“ไม่เสือกครับพี่”

“เออค่ะ”

ตอนเด็ก ๆ ทั้งคู่ดูตัวติดกันและรักกันมาก ไฉนตอนนี้แทบเหมือนหนังที่ฉายคนละม้วนฟิล์ม แต่ลึก ๆ ก็เชื่อว่าซิงอีแอบห่วงพี่สาวอยู่ไม่น้อย ไม่งั้นคงไม่มากันท่าพวกผู้ชายที่ชอบมาดักรอจีบพี่สาวตัวเองที่หน้าตึกเรียนแทบทุกวันหรอก เผอิญวันนี้เขาติดงานสำคัญของคณะจึงไม่มีเวลาไปเป็นบอดี้การ์ดให้ วันนี้อาจจะต้องปล่อยซูมี่ลงตรงไหนสักที่เพื่อรอให้กลุ่มผู้ชายพวกนั้นสลายตัวไปจากหน้าตึกคณะ ประเด็นคือจะลงที่ไหนดีล่ะ แถมที่ลงต้องถึงก่อนตึกคณะวิศวะด้วย

“ว่าแต่ แกจะหย่อนฉันลงตรงไหนก่อน”

“ยังไม่ได้คิดเลย มีสักที่ในใจไหม”

“โรงอาหารก็แล้วกัน จะได้ไปซื้อของกินเล่นด้วย”

“อันนี้คิดแล้วใช่ไหม จะหนีผู้ชายที่มาดักจีบแต่ดันเลือกลงแหล่งรวมพลนักศึกษาเลยเนี่ยนะ” ซิงอีส่ายหัวกับความคิดของพี่สาวตัวเอง

“แล้วแกจะให้ฉันลงตรงไหน ก่อนถึงตึกคณะแกมันก็มีที่เดียวไหมยะ”

“ลงบ่อปลาไหม เดี๋ยวผมเลี้ยวจอดให้เลย” ซิงอีกวนประสาทใส่พี่สาวตัวเอง

“อยากโดนเขกกะโหลกอีกรอบไหมจ๊ะน้องรัก เอาอย่างนี้เพื่อไม่ให้แกลำบากแถมไม่ต้องห่วงพี่สาวคนสวยจะเป็นอันตราย งั้นฉันลงที่เดียวกับแกเลยแล้วกัน”

“ที่เดียวกับผมคือ?”

“ก็ตึกวิศวะไง”

“ดูท่าจะบรรลัยกว่าเดิม”

“พูดจา...แค่ไปนั่งแป๊บเดียว แกจะไปเชียร์ลีดเดอร์อะไรก็ไปทำเถอะ”

“ประชุมเชียร์”

“เออนั่นแหละ”

ในเมื่อพี่สาวยืนยันการตัดสินใจของตัวเอง ว่าจะไปนั่งแอบที่ตึกคณะวิศวะก่อน น้องชายอย่างเขาเห็นทีจะขัดพี่สาวไม่ได้ ถึงแม้เตือนไปแล้วว่าอาจจะ ‘บรรลัย’ ก็ตาม

ทั้งคู่มาถึงที่ลานจอดรถของคณะ ซิงอีเรียกให้ซูมี่เดินตามเขามาติด ๆ จากนั้นน้องชายจึงถอดเสื้อช็อปให้พี่สาวเอาไว้คลุมหน้าตาเพื่อหลบผู้คนที่เดินผ่านไปมา เพราะรู้ดีว่าเธอเป็นคนดังพอสมควรในมหาวิทยาลัย

“เท่จังเลยค่ะพี่ ถอดเสื้อช็อปให้หนูแล้ว มอบเกียร์ให้ด้วยได้ไหมคะ”

ซูมี่ลองกวนประสาทน้องชายกลับดูบ้าง โดยแกล้งทำท่าเหมือนหญิงสาวที่อยากมีแฟนเป็นหนุ่มวิศวะจนเนื้อเต้น แต่เธอคงลืมไปว่าไม่มีใครจะกวนอวัยวะเบื้องล่างได้มากกว่าเขาอีกแล้ว

“อยากได้เกียร์เหรอ งั้นก็เปิดหน้าโชว์ไปเลย เชื่อสิสักพักหนุ่มวิศวะจะวิ่งมาถวายเกียร์ใส่พานให้เป็นฝูง เอาเสื้อมา!”

ซิงอีพูดจบก็ดึงเสื้อช็อปที่คลุมหน้าซูมี่ออกทันที โดยไม่คิดห่วงแล้วพี่สาวว่าจะเป็นอย่างไรแล้ว

“ไอ้น้องบ้า!” ซูมี่รีบวิ่งตามไปดึงเอาเสื้อช็อปมาคลุมไว้แบบเดิม

ซูมี่เดินตามซิงอีมาหยุดตรงหน้าห้องที่ดูคล้ายห้องเก็บของก่อนที่ซิงอีจะหมุนลูกบิดประตูเปิดเข้าไป ภายในห้องเป็นห้องสี่เหลี่ยมที่มีพื้นที่แคบ หากมีคนอยู่ในนี้เกิน 5 คน ดูท่าว่าจะแย่งอากาศกันหายใจ โชคดีหน่อยที่ห้องนี้ยังติดตั้งแอร์ไว้ ฝั่งซ้ายมือมีอุปกรณ์งานเชียร์ชิ้นน้อยใหญ่เก็บไว้มากมาย บางชิ้นก็เป็นของเหมือนพึ่งซื้อมาใหม่ บ้างก็ดูเหมือนไม่ได้ใช้งานแล้วแต่ยังไม่ได้โละทิ้ง ขณะที่อีกฝั่งเป็นมุมนั่งพักผ่อนหย่อนใจมีโซฟาหนังสีน้ำตาลขนาดกลางนั่งได้ประมาณ 3 คน และข้างกันมีโต๊ะไม้สีซีดเผือกเอาไว้วางสิ่งของ ซิงอีเดินไปหยิบรีโมทแอร์กดปุ่มเพิ่มอากาศหายใจให้คนในห้องแล้วพลางชี้นิ้วไปที่โซฟา

“นั่งรอตรงนี้ เดี๋ยวผมมา”

“แกจะไปไหน”

“ไปคุยกับประธานเชียร์” ซูมี่อ้าปากเหมือนจะพูดบางอย่างต่อ แต่ถูกซิงอีพูดดักคอไว้เสียก่อน

“ไม่ต้องตามมา ด้วยความปรารถนาดีจากผม”

ซิงอีหันไปชี้นิ้วใส่ซูมี่พี่สาวจอมดื้อ รู้ว่าตัวเองเป็นเป้าสายตาของชายหนุ่มหลายคน ก็ยังจะทำตัวเป็นเด็กวิ่งเล่นในสนามเด็กเล่นอยู่นั่นแหละ แค่ซิงอีพาพี่สาวมาแอบไว้ในห้องเก็บอุปกรณ์เชียร์ของคณะก็ไม่รู้จะต้องรับผิดชอบอะไรหลังจากนี้ คิดได้แค่ต้องรีบไปบอกประธานเชียร์ให้ทราบเรื่องไว้ก่อน

เมื่อน้องชายเดินออกไปได้สักพัก พี่สาวก็เอนกายพิงโซฟาพลางกดมือถือไถดูข้อมูลข่าวสารทางสื่อโซเซียลของตัวเองคั่นเวลา ด้วยห้องที่เล็กจิ๋วทำให้ไอความเย็นของแอร์แผ่ไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในตอนนี้เหมือนอยู่ที่ขั้วโลกเหนือและช่างชวนเคลิ้มให้พักสายตาทุกขณะ จนในที่สุดเปลือกตาของหญิงสาวก็ถูกกดทับด้วยความเย็น เธอผล็อยหลับไปในที่สุด

มุมมองของซูมี่ ♥

แอ๊ด...

เสียงประตูถูกเปิดเข้ามาจากภายนอกสัมผัสได้ถึงเสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ เย้ ซิงอีกลับมาแล้วสินะ ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเพื่อถามไถ่น้องชายว่าเป็นอย่างไรบ้าง ทว่าดันไม่ใช่เขา คำแรกที่เอ่ยพูดในใจหลังจากเห็นบุคคลปริศนาตรงหน้าคือคำว่า ‘ซวยแล้ว’

“เรียนภาคไหนครับ”

ถ้ารู้จักกันคงตอบกวนบาทาไปแล้วว่าภาคเช้าไม่ก็ภาคค่ำ อันที่จริงคำถามนี้ตอบโคตรง่ายหากเป็นนักศึกษาคณะวิศวะจริง

“เอ่อ...” เอาไงดีนะ ควรบอกความจริงไปเลยหรือแสดงละครตบตาไปก่อนดี

“ไม่ใช่เด็กวิศวะเหรอครับ” ก็ไม่ใช่น่ะสิยะ ถ้าดูออกจะถามเพื่อ!

“ม...ไม่ใช่ค่ะ”

"แล้วมาอยูที่นี่ได้ไง" เหาะพรมวิเศษมามั้ง เอ้อ!

"มากับน้องชายค่ะ" ซิงอี...เจ้ขอโทษนะ

“น้องชายชื่ออะไรครับ”

“หลิน ซิงอีค่ะ”

“แล้วคุณล่ะ”

“หลิน ซูมี่ค่ะ” เขาจะเช็กสำมะโนครัวเหรอว่ามีใครบ้าง?

“ซูมี่เหรอ” แคะหูบ้างเถอะพ่อคุณถือว่าขอ ฉันคิดด่าเขาในใจไปอย่างนั้นแหละ แต่ความเป็นจริงแล้วพยักหน้าตอบแต่โดยดีเพราะไม่มีพวก

จู่ ๆ นายทรงผมหัวเห็ดก็เดินเขยิบตัวเข้ามาทีละก้าว ส่วนฉันก็ก้าวถอยออกเว้นระยะห่างจากเขา ไม่ทันไรนายคนนี้ก็เอามือข้างขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบอะไรบางอย่าง นี่ก็เดาไม่ถูกว่าสิ่งของที่นายหัวเห็ดหยิบคืออะไร อย่างแรกภาวนาอย่าให้เป็นอาวุธหรือของมีคมก็พอ อย่างที่สองหากประเมินสถานการณ์แล้วสุ่มเสี่ยงต่อชีวิต ฉันพร้อมที่จะกรีดร้องให้คอแตกและเตะผ่าลูกมะเฟืองสองลูกของเขาตามศาสตร์แม่ไม้มวยไทยที่เคยร่ำเรียนมาสมัยอยู่ม.ปลายทันที

“ขอไลน์หน่อยครับ”

“คะ?”

“ได้ยินชื่อหนาหูมาสักพักแล้ว บังเอิญจังที่ได้เจอ...ตัวจริงสวยมาก เราอยากจะรู้จักซูมี่มากขึ้นได้หรือเปล่า”

ฉันก็พึ่งจะมาเข้าใจคำกล่าวที่ว่า ‘ความสวยเป็นเหตุ’ ก็ตอนนี้แหละ หนีรอดจากผู้ชายนับสิบมาได้ทุกรอบ ครานี้ท่าจะไม่รอด...สรุปว่าฉันต้องให้ไอดีไลน์กับเขาจริงเหรอเนี่ย! มันคงจะเป็นเพียงทางเดียวที่จะออกจากห้องรูหนูด้วยอวัยวะที่ครบ 32

ขณะที่กำลังจะเอื้อมมือหยิบมือถือจากเขา จู่ ๆ มือถือของนายนั่นก็ถูกปัดปลิวลอยขึ้นฟ้าโดยบุคคลที่สามที่เข้ามาในห้อง ซิงอี! น้องชายสุดที่รักของพี่ที่เป็นดังอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยพี่สาวออกจากปราสาทหอคอย ถือว่ายังดีที่มือถือนายหัวเห็ดร่วงหล่นไปแหมะบนโซฟาพอดี เห็นใจจะได้ไม่ต้องซื้อมือถือเครื่องใหม่

“ไอ้เรย์ มึงจะไปหน้าหม้อกับสาวคนไหนก็ได้ แต่อย่ามาเสือกยุ่งกับพี่กู”

เออน้องฉันมันเลิศอย่างกับพระเอกในนิยาย กร้าวใจพี่สาวคนนี้ยิ่งนัก!

“พี่สาวมึงต่างหากที่อยากรู้จักกับกู”

ช้าก่อนนายหัวเห็ดมัตสึทาเกะ ฉันอยากไปรู้จักมักคุ้นด้วยตอนไหนมิทราบ! รู้จักคนอย่างซูมี่น้อยไปเสียแล้ว

ซิงอีหันมาสื่อจิตกับฉันทำนองถามว่าจริงไหม ฉันเลยยักคิ้วข้างซ้ายให้น้องชายไปหนึ่งที ซึ่งมีเพียงเราสองคนที่รู้กันในสัญลักษณ์ท่าทางนี้ หากใครคนหนึ่งทำแบบนี้เมื่อไหร่ ขอให้รู้ไว้ว่าจงอยู่เฉย ๆ และคนที่ยักคิ้วจะจัดการเรื่องทั้งหมดเอง

“ใช่เราอยากรู้จัก...ว่านายทำไมถึงหลงตัวเองได้ขนาดนี้กันนะ อย่าสำคัญตัวผิดสิ...จะบอกให้เอาบุญว่าเราไม่เคยสนใจและยอมให้ไอดีไลน์กับผู้ชายคนไหนเลยสักคน รู้ไหมว่าเพราะอะไร”

“เพราะ?”

“เพราะเรามีแฟนแล้วแถมแฟนก็หวงมากด้วย รู้แล้วก็ฝากไปบอกคนอื่น ๆ ด้วย จะขอบพระคุณมาก”

พูดจบฉันก็สะบัดหน้าม้าอย่างไม่แคร์สายตานายหัวเห็ด สมองซีกซ้ายสั่งให้ก้าวขาพาร่างตัวเองเดินหนีออกมาจากห้องทันที เดินออกมาได้สักพักก็พึ่งนึกออกว่าลืมจูงน้องชายตัวเองมาด้วย แถมตอนนี้ไม่มีอะไรปิดบังหน้าทั้งสิ้น สายตาประชาชนชาววิศวะที่เดินผ่านต่างหันมองเป็นตาเดียวกัน จุดจุดนี้เชื่อว่าไม่ได้มองด้วยความเสน่ห์หาผสมหลงใหลในความงามของฉัน พวกเขาน่าจะมองฉันเหมือนเป็นตัวประหลาดในคณะมากกว่า เสื้อช็อปก็ไม่มีใส่ แถมไม่มีเกียร์ห้อยคอแสดงรุ่นอีกต่างหาก ฉันรีบยกมือป้องปิดหน้าตัวเองแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากบริเวณตรงนี้ให้เร็วที่สุด

หมับ!

“จะเดินเร็วไปไหนเนี่ยพี่ ตามอย่างเหนื่อย” ซิงอีวิ่งมาจับแขนให้ฉันหยุดเดินพร้อมหายใจหอบถี่

“ซิงอีน้องรัก พาพี่กลับตึกคณะที” อยากกลับแล้ว...ไม่มาที่นี่แล้ว แง ๆ

“เป็นไงล่ะ บอกแล้วว่าจะบรรลัยพี่ไม่ยอมฟังเอง” ซิงอีได้แต่ส่ายหน้าด้วยอารมณ์หงุดหงิดความดื้อด้านของพี่สาว

“ฉันขอโทษที่ไม่ยอมฟังแก แต่ก็ขอบคุณนะที่มาช่วยพี่สาวคนนี้”

“เติมเกมให้ผมตอบแทนก็แล้วกัน จะเป็นพระคุณอย่างยิ่ง”

อยากจะรู้จังไอ้เกมที่เล่นแบบถ่างตาไม่ยอมนอน จนค่าไฟที่บ้านขึ้นเท่าตัวมันคือเกมอะไร แล้วเล่นกับเพื่อนจริงหรือเปล่าหนอ

พวกเราเดินกลับมายังลานจอดรถ ซิงอีสตาร์ทรถขับพาฉันกลับไปส่งที่ตึกคณะบริหารฯ เขาได้บอกประธานเชียร์ไว้เรียบร้อยแล้วว่าจะขอเข้าประชุมสายกว่าคนอื่นหน่อยนึงเพราะมีเหตุจำเป็น แต่ก็แอบสงสัยเหมือนกันว่าทำไมประธานเชียร์อนุญาตง่ายจัง ของคณะฉันนี่โหดยิ่งกว่าพี่ว้ากพี่ระเบียบอีกนะ ต่อมเผือกมันกระตุกเลยปาคำถามใส่น้องชายเลย

“ถามหน่อย ประธานเชียร์ไม่บ่นอะไรแกเลยเหรอ”

“ไม่นะ เขาก็อนุญาตบอกว่าได้เลยไม่มีปัญหา”

“แปลก นี่แกไปติดสินบนกับเขามาหรือเปล่า” เวลาที่ถูกจับได้ซิงอีจะชอบทำตัวเลิ่กลั่ก ซึ่งตอนนี้อาการน้องชายฉันมันฟ้องมาก

“ปะ...เปล่า ไม่มี๊”

“เสียงสูงติดเพดานรถแล้วค่า ว่ามาแกจ่ายเขาไปเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันโอนคืน”

ฉันรีบหยิบมือถือออกมาจากระเป๋าหิ้ว และกดเข้าแอปฯ ธนาคารเพื่อเตรียมโอนเงินคืนให้น้องชาย

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความจากไลน์เด้งขึ้น ชื่อโปรไฟล์ AmKey ใครกัน

'สวัสดีครับซูมี่ เราชื่อคีย์นะ'

'เป็นประธานเชียร์วิศวะ ยินดีที่ได้รู้จักครับ'

เพียงเห็นข้อความสั้น ๆ ในเวลาไม่ถึงสองวินาที คำถามที่ฉันสงสัยมาตลอดถูกเฉลยจนหมดเปลือก ไม่ต้องถามต่อแล้วว่าบุรุษนามว่า คีย์ได้ไอดีไลน์ของฉันมาจากไหน

“หลิน ซิงอี...” ฉันเรียกชื่อน้องชายเต็มยศด้วยน้ำเสียงโทนต่ำเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเอาน้ำแข็งไปผสมน้ำเย็น เจ้าน้องชายตัวแสบที่ขับรถอยู่หันหน้ามาฉีกยิ้มเจื่อน ๆ ให้

“คุณซูมี่ ผมอธิบายได้นะ” พอรู้ตัวว่าทำผิดถึงกับเรียกชื่อฉันสุภาพเชียว

“ว่ามา”

“ก็ไปคุยกับประธานเชียร์มา พี่คีย์อนุญาตให้พี่แอบในห้องนั้นได้ตามสะดวกแถมพาพี่มาส่งกลับที่ตึกได้ด้วย แต่เขาอยากขอแลกไลน์พี่ไว้เผื่อมีติดต่อคุยงานเชียร์ข้ามคณะกันเฉย ๆ”

“แกเบลอเหรอ ติดต่อคุยงานเชียร์ข้ามคณะก็ต้องติดต่อประธานเชียร์คณะด้วยกันสิโว้ย! ถ้าแกโดนมิจฉาชีพหลอกนี่ไม่ต้องสงสัยเลย”

“เอาน่า อย่างน้อยเขาก็สัญญากับผมว่าจะไม่ส่งต่อไอดีของพี่ให้ใคร พี่ก็รักษาน้ำใจเขาเสียหน่อย ทำเป็นคุย ๆ พอเป็นพิธีแล้วค่อยหายตัวเข้ากลีบเมฆไปก็ได้”

เรื่องอะไรที่ฉันต้องชวนนายกุญแจ (คีย์) คุยไปก่อนด้วย ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเสียหน่อย อย่าเสียเวลากันเลยตัดไฟแต่ต้นลมดีที่สุด เพราะฉะนั้นขอปิดประเด็นไปเลยแล้วกัน ฉันจึงพิมพ์ส่งข้อความบอกนายคีย์ไปว่า

ซูมี่ : ไม่ต้องทักมาแล้วนะคะ

ซูมี่ : พอดีมีแฟนแล้วค่ะ

คีย์ : ไหนซิงอีบอกว่ายังไม่มี

ซูมี่ : ยังไม่ได้เปิดตัว

คีย์ : เหรอ งั้นแฟนซูมี่คือใคร บอกได้มั้ย

ส ใส่ เกือกจริง ๆ ยุ่งเรื่องส่วนตัวคนอื่นไม่เข้าเรื่อง ขณะที่ฉันกำลังนั่งพิมพ์ปะทะคารมไปมากับนายคีย์ ซิงอีก็จอดรถที่หน้าตึกคณะของฉันพอดีเป๊ะพร้อมส่งสายตาไล่ให้ลงจากรถ ณ บัดนาว ฉันจึงชี้นิ้วให้ดูว่ากำลังพิมพ์ข้อความตอบตาประธานเจ้าปัญหาอยู่ เขาจึงเอื้อมมือไปกดปุ่มเปิดเพลงฟังเพื่อรอฉันคุยให้จบ เป็นจังหวะเดียวกันที่ฉันเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำยกขึ้นดื่ม ซึ่งช่องวางแก้วดันใกล้กันกับปุ่มเปิดเพลงในรถพอดิบพอดี มือเจ้ากรรมของฉันจึงเผลอไปโดนมือน้องชายให้เลื่อนกดปุ่มคลื่นวิทยุข่าวแทน

“อุ๊ย! ตุ้ยปู้ฉี่” ฉัน ‘ขอโทษ’ น้องชายกลับด้วยภาษาบ้านเกิดของคุณพ่อ

“เหมยซื่อ” และเขาก็ตอบกลับว่า ‘ไม่เป็นไร’ ในภาษาเดียวกัน และกำลังจะกดเปลี่ยนเป็นฟังเพลงแทน

‘ข่าวสดจากสนามบินค่ะ คุณอชิรวิชญ์ หฤษฎ์ธานุเดช ทายาทเจ้าของโรงแรมและรีสอร์ตชื่อดังในเครือ HTND เดินทางจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์ถึงประเทศไทยพร้อมคณะทำงานเมื่อเวลา 9:00 น. ที่ผ่านมา’

“ซิงอีเดี๋ยว...” ฉันรั้งมือน้องชายให้นิ่งไว้และตั้งใจฟังเสียงข่าวสดจากทางคลื่นวิทยุต่อ

‘ในช่วงเย็นวันเดียวกัน จะมีการประชุมผู้ถือหุ้นทั้งหมด ณ โรงแรม HTND กรุงเทพฯ พร้อมแถลงข่าวเรื่องสำคัญซึ่งหลายคนคาดการณ์ว่าจะเป็นข่าวดีค่ะ’

“พี่อลัน…”

เขา...ผู้ชายที่คอยสอนฉันทุก ๆ เรื่องในวัยเด็ก ว่าอะไรที่ควรและไม่ควรทำ

เขา...ผู้ชายแสนดีที่หนึ่งในดวงใจ ที่คอยดูแลเอาใจใส่ฉันอย่างสม่ำเสมอ

เขา...ผู้ชายที่ทำให้ฉันรู้สึกเศร้า เมื่อรู้ว่าเราต้องห่างไกลกันในช่วงเวลาหนึ่ง

แต่ฉัน...ก็ยังรอเขาอยู่ที่เดิม และไม่เคยคิดจะจากไปไหน

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่เขากลับมา...ความหวังที่ฉันรอไม่ริบหรี่อีกต่อไปและตั้งใจจะไปพบเขาในบ่ายวันนี้เพื่อเคลียร์สิ่งที่ยังค้างคา หรือที่เรียกว่า ‘สัญญาใจ’

“ฉันจะไปหาพี่อลันบ่ายนี้ แกไปด้วยกันไหม”

“ผมติดงานภาคน่ะสิ ฝากพี่ทักทายเฮียก่อนแล้วกันนะ”

“ได้สิ เดี๋ยวบอกให้” ขณะที่ฉันกำลังก้าวขาลงจากรถ น้องชายตัวดีก็ทักถามบางอย่าง

“แล้วสรุปเรื่องพี่คีย์ พี่จะตอบเขาไปว่ายังไง”

“นี่ไง ฉันตอบเขาไปแล้ว”

ฉันหยิบมือถือโชว์หน้าจอให้ซิงอีดูข้อความที่ส่งไปหานายคีย์เมื่อสักครู่

เหรอ งั้นแฟนซูมี่คือใคร บอกได้มั้ย

'อชิรวิชญ์ หฤษฎ์ธานุเดช'

'ถ้าไม่รู้จัก ลองหาชื่อดูในอินเทอร์เน็ตค่ะ'